salami-taktiek

J., hoofd van het gezin, hij weet een kortere weg naar de badplaats. ´´Is de weg verhard?´vroeg ik. Ja, een klinkerweg, dus we nemen die. Halverwege zegt hij: hier vlakbij woont mijn broer Jaime. ´´Aha´´.Het water is heerlijk van het grote binnenmeer, zo groot als half-Nederland, prima zand ondergrond, het wordt heel langzaam dieper en de golven blijven klein maar wel leuk om mee te spelen, of zij met ons. Het is bijna windstil, dus geen zandstraal-situaties zoals zes jaar geleden met ook zand op je bord met de meegebrachte etenswaren.

Hoe laat vertrekken wij? vroeg hij mij als chauffeur. ´´Om drie uur, ik schat voor het inpakken straks en de reis terug in totaal twee uur, en ik wil uiterlijk vijf uur bij jullie thuis vertrekken, om te voorkomen dat ik in het donker naar mijn huis moet rijden.´´Hij vertelt aan zijn vrouw dat we om drie uur weer vertrekken. Dat is goed. Zelf geef ik de mededeling door aan de kids.

We vertrekken een kwartier te laat als gevolg van dingen die er natuurlijkerwijze tussenkomen. Zoals de parkiet die nog vers water moet anders sterft ie door uitdroging. Ik had daarop geen antwoord, was ook niet echt benieuwd wat een parkiet zoal aankan.

Ik zeg tegen J., het hoofd van het gezin dat de normale hoofdweg met asfalt sneller is dan die klinkerweg van vanmorgen, met regelmatig een waterafvoer dwars over de weg, die je stapvoets moet nemen. Maar dan komen we niet langs mijn broer Jaime waar ik 10 kilo bakbananen kan ophalen. Is het een groot probleem dat we toch over de klinkerweg gaan?

Een groot probleem niet, maar ik rij geen meter om!!

Bij de broer stappen de kinderen ook uit, ik maan ze terug in de auto, we gaan er vandaag geen familie-bezoek van maken, de zon wacht straks ook niet op mij bij het ondergaan.

Ik zet er de sokken in om vijf uur nog te halen, ik baal van de salami-taktiek van J. Hij onderhandelt niet met open vizier.

Dan begint J. over de kleine of de grote fiets; als we straks langs zijn werk komen dan kan wellicht een van de twee fietsen op de imperial geplaatst worden, dan heeft hij morgenvroeg een fiets om op zijn werk te geraken.  Mijn antwoord: ´´noch de kleine noch de grote fiets plaatsen we op de imperial, en dit vanwege het oponthoud, ik wil vijf uur halen weet je nog?  Maar het duurt niet zolang, riposteert hij. ´´Je moet het gewoon beter plannen´´ zeg ik hem ´´toen ik vanmiddag aan jou vertelde dat we om drie uur gaan vertrekken, had je met open vizier kunnen voorstellen dat je nog graag twee taken uitgevoerd ziet, langs je broer gaan en onderweg een fiets op de imperial monteren. Dan hadden we simpel tot een accoord kunnen komen door om half drie al te vertrekken.´´

Dit in het bijzijn van zijn gezin, dat al ervaring heeft met het verschil in het onderhandelen van J. en mijn persoon. Bij zijn werk aangekomen stapt hij uit en hij blijft daar. Ik zette zijn familie tien kilometer verder af, en vertrok vandaar 15 minuten later dan gepland.

Ik probeer na te gaan wat me vooral irriteert aan zijn houding:

a) doet hij een beroep op mijn flexibiliteit die ik niet bezit?

b) ziet hij mij nog steeds voor dom aan die zijn salami-taktiek niet door of te laat door heeft?

c) is het de houding die me vooral iiriteert omdat die taktiek op nationaal nivo is geperfectioneerd?

Advertenties
Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Nout Wellink (2)

Bijna elf jaar geleden schreef ik dat Nout Wellink in de kerk moet gaan prediken, kijken of er dan een Volkskrantverslaggever langs komt. (zie mijn blog: de dollar en Nout Wellink van 7 april 2008)

Pas was Nout Wellink, oud-president van de Nederlandse Bank, toenmalig salaris 360 duizend euro,  voor een preek in de Koppelkerk in Bredevoort.

Niet duidelijk is of er een Volkskrant-verslaggever aanwezig was, maar wel Sjoerd van der Werf van de Gelderlander.

Een mooie titel boven het stuk van Sjoerd. ´´Diepste oorzaak van de crisis is menselijk gedrag´´ zo tekent Sjoerd het op van Nout Wellink.

 

Dus het ligt aan ook Sjoerd zelf, en aan u lezer ook, uw menselijk gedrag zoekt steeds ´´naar de hoogste rente, en daar komen ongelukken van´´.

 

Meer in detail noemt hij drie redenen voor de financiele crises:

  • de globalisering, elders in de wereld gebeuren zaken waar je in Nederland geen vat op hebt
  • de innovatie, de invoering van de computer zorgt voor ongelukken
  • de deregulering, het verminderen van regels waaraan banken moeten voldoen.

 

U hebt  en ook  Sjoerd heeft de globalisering niet tegengehouden.

U hebt en ook Sjoerd heeft de invoering van de computer te snel ingevoerd.

U hebt en ook Sjoerd heeft er voor gezorgd dat banken steeds minder aan regels hoeven te voldoen

 

Nout Wellink geeft  als prediker , anno 2019, in de Koppelkerk  in Bredevoort  aan u de schuld en Sjoerd van der Werf schrijft het netjes op in de Gelderlander.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

vraag aan mijn lezers

mijn geliefde weet niet of gelooft niet dat deze vrouw met haar grote borsten niet haar concurrent is. Moet ik haar gerust stellen? En zo ja, waarom en hoe dan?

Geplaatst in straatbeeld | 4 reacties

relatie

”ik ben zo al eens een bankrelatie kwijtgeraakt” schreef ik pas een vriendin. Een van de meest liberaal-humanistische teksten die ik de laatste drie jaar heb opgeschreven.

Het suggereert dat ik als individu een relatie heb met een ander individu,  in dit geval de bank, en die ben kwijtgeraakt. Het suggereert een evenwicht in die relatie.

En dat slaat nergens op, het was gewoon de bank die mij loosde als klant. Ze wilden mij niet meer en gooiden mij eruit, wat was het geval?

Ik verkeer vaak in het buitenland en daar heb ik een postbus. Daar kunnen banken in het algemeen wel mee omgaan. Mijn probleem werd veroorzaakt door mijn postkantoor, zij schaften 150 nieuwe postbussen aan, naast de 150 die ze al hadden, en gaven die de nummers 01, 02 tot en met 0150. Mijn bankrelatie stuurde mijn post naar mijn postbus 77,  maar mijn postkantoor stopte die post in de bus met nummer 077, die niet was verhuurd. Na drie maanden stuurde mijn postkantoor mijn bankpost terug naar Nederland.

De bank beeindigde onze relatie en stuurde me daarover een bericht naar mijn postbus , in dit geval praktisch in mijn bus 77.

Dus ik ontving netjes het bericht dat ik mijn creditcard kwijt was, omdat ik geen valide adres heb.

Ik klom in de telefoon en legde een en ander uit en vroeg of ik een nieuwe creditcard kon aanvragen, dat kon, wat is uw adres, ik antwoordde postbus 77.

Dat was niet voldoende.

 

 

 

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties

het kapitalisme

dat er broeken zijn voor mensen

die geen kont hebben

dat is commercieel!

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

o.a. over fietsen

Als ik in Spanje ben, dan fiets ik vooral. Door het blog van Loessoep, zij fietst ook sterk in haar hoofd, besef ik dat ik niet veel schrijf over mijn fietstochten. Die tochten kan ik verdelen in:

a) sport/lichaamsbeweging, registratie van het vigerende straatbeeld, vrijwel dagelijks

b) sport/avontuur in ronde-ritten, bij voorkeur in Spanje, alleen al vanwege hun terras-cultuur. Tjechieje is dan ook niet slecht, met voldoende hellingen enzo.

Om met ad b) te beginnen:

ik heb een col vernoemd naar m´n geliefde die was achtergebleven in Nederland, want ze had helemaal niks met fietsen, dus haar naam voor die col, waar slaat het op?

Ik heb een kaartspel vernoemd naar Isabel, een spaanse vrouw die ik hoog in de Pyreneejen tegenkwam op een avond, maar jammer genoeg de volgende dag weer niet.

Ad a): Omdat ik mijn bijna-dagelijkse route uitkies op de windrichting, vanwege de mogelijke nieuwe record-tijden, en de veiligheid heb ik maar twee trajekten. De aanliggende bewoners en hun stomme honden kennen me als het ware.

En ik hou op deze manier de stand van het gewas bij. Zo was ik heel erg snel op de hoogte van de volksopstand afgelopen  jaar, er gebeurden allerlei dingen die kompleet nieuw waren in het straatbeeld.

Een beetje journalist moet gewoon veel rondfietsen.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

onwetend gelukkig

Soms val je per ongeluk in een spannend You Tube filmpje van zeventien minuten en drieendertig sekonden. Had ik net Rutger Bregman gezien op DWDD, goeie akties van Rutger  deze maand!

Begint spontaan een filmpje over een SUV die in het moeras half op zijn kant ligt. De achterkant van de SUV ligt al vast met een lintkabel aan een boom.

Een rupsvoertuig legt aan, aan de voorkant met een sleepkabel. Vier personen werken aan de klus, de eigenaar, zijn broer, een slanke jongeman zonder duidelijke rol, en de man van het rupsvoertuig.

Het team ”trek de SUV uit het moeras” doet heel veel dingen goed. Zo bedenken ze dat de lintkabel wellicht niet sterk genoeg is en daarom leggen ze naast de lintkabel nog een extra ketting aan. Belangrijk is dan dat deze ketting samenwerkt met de lintkabel, daar slaan ze niet veel acht op. Zeer waarschijnlijk werkt eerst de lintkabel en daarna de ketting, maar ze werken niet samen. Dit foutje maakt het filmpje zeer spannend.

Regelmatig checken ze de spanning op de lintkabel. Maar zeker ook tien keren passeren ze schrijlings de lintkabel. De spanning checken is heel goed, maar het schrijlings passeren van de lintkabel kan dodelijk zijn.

Daar komt bij dat de lintkabel een functie had, het voorkwam dat de achterkant van de SUV niet verder het moeras in gleed. Heeft het rupsvoertuig de voorkant van de SUV eenmaal vast, dan kan de lintkabel achter, en de niet-meewerkende ketting beter helemaal weg.

De heren ontsnapten met hun goede humeur, en ik had uiteindelijk ook een goed humeur.

 

 

 

Geplaatst in straatbeeld | 8 reacties

individualisme

Een oude bekende vraagt me per mail hoe het met me gaat. Een familielid, al lang niet gesproken, vraagt me dat ook. Allebei  weten dat ik een blog heb, waarop ik ongeveer wekelijks, okee, soms slechts tweewekelijks, van me af schrijf.

Dat kan een antwoord geven op de vraag van hen “”hoe het met me gaat.”

 

Het is niet zo dat ik denk dat de mij bekenden, die weten van mijn ongeveer wekelijkse blog, niet geinteresseerd zijn in het antwoord op de vraag hoe het met me gaat. Maar ik denk dat ze liever dat antwoord op hun vraag naar hen persoonlijk heel erg op prijs stellen.  Ze zijn zo uniek dat mijn antwoord op hun vraag slechts kan worden gegeven naar hun persoonlijke, en erg  unieke e-mailadres, dat ze helaas vaak delen met hun liefdespartner, die ik dan maar ook accepteer als medelezer.

De techniek die zal voortschrijden, met je eigen implantaat voor je e-mailadres, zal het  unieke van jouw zelf en het persoonlijke  van jouw zelf, drastisch op de spits drijven.

De Verlichting is toe aan een lichte aanpassing.

Geplaatst in straatbeeld | 4 reacties

de onvermijdelijke belediging

Jauregui, de delegatieleider van de elf europarlementariejers maakte in de afsluitende perskonferentie de kachel aan met de huidige overheid in het latijns-amerikaanse land.

Maar je wilt als gast natuurlijk ook wel iets positiefs zeggen over het land. Dus roemde Jaurgui het hoge nivo van vaderlandseliefde en de burgerzin in het latijns-amerikaanse land. Hetgeen bij de inboorlingen natuurlijk meteen de vraag opriep: ´´Je had ons eerder vooral gezien als edele wilden die  als gevolg van een soort folklore zo nu en dan op elkaar schieten?´´

Die vraag van de inboorlingen is onvermijdelijk, de opmerking van de delegatieleider uit Europa over de vaderlandsliefde echter ook. Beide partijen kunnen echter niet zonder elkaar, en dus ook niet zonder deze beledigingen over en weer.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

onderwijzer

Eigenlijk een raar woord, maar ik ben het wel. En ik denk dat Burro, een medeblogger op het VK-blog en verder, het met mij kan meemaken dat het kwartje dat valt bij de leerling, een moment van geluk is.

Mijn buurkinderen kwamen langs om tv te kijken danwel op mijn pc te werken, maar het licht was uitgevallen, een term voor dat gewoon alles is uitgevalleen, telefoon, tv, pc, water en licht. Water bij mij dan net weer niet.

Dus ik stelde hen voor, laten we uit lunchen gaan daar waar wel licht is, want hier is het maar afzien , zelfs geen Australian Open.

Met Junior deel ik een grote gefrituurde vis van twee libraas, Eveling koos voor een lapje rundvlees met een witte pikante saus, de zogenaamde Jalapeña-saus.

Bij het nagerecht speelde de salonero Kevin leuk mee, het is gewoon een heel goeie eettent met een prima bediening, een goede keuken voor een betaalbare prijs. Geen wonder dat er altijd veel mensen komen eten.

Zonder zo´n restaurant, waar er meer van zijn, was het leven hier niet te harden vanwege de sociaal-politieke stuatie in dit land, zoals dat zo mooi heet.

Maar mag ik van de sfeer in dit restaurant genieten, terwijl een vriendin van mij al maanden in het gevang zit? Ik doe het.

Ik rekende af en we liepen naar mijn bolide. Eveling zag eerder dan ik een viertal nonnen in het wit over straat lopen en ze vroeg mij: ´´hebben nonnen ook hun novioos??´´

De onderwijzer in mij was meteen wakker ondanks de heerlijke wijn tijdens de lunch.

Ja, zei ik, zij hebben hun novio in God himzelf, ze moeten al hun  liefde en energie richten op hun God, die onbereikbare God. En ze hebben dus geen novio van dichtbij bij de hand, en dat is dus afzien. ´´Ik weet dat niet,´´ zei Eveling., net vijftien ´´Neem van mij aan dat dat afzien is¨zei ik.  Ze glimlachtte overtuigd.

Dat geldt overigens ook voor de pastoor, hij mag niks met een normale vouw, hij moet ook al zijn energie en liefde richten op de Heer. Met alle gevolgen van dien, heel veel sacerdotes in de katholieke kerk vergrijpen zich aan wat ze hun gelovigen noemen, jonge jongens en jonge meisjes..

Dat gebeurt ook wel  binnen de evangelische kerk, en ook wel bij de voetbalclub. Overal waar sprake is van macht, macht van de pastoor, macht van de sacerdote, macht van de trainer van de voetbalclub, daar bestaat de kans op misbruik van jonge meisjes en jonge jongens.

Het is niet alle dagen dat een onderwijzer zo´n  kans voor open doel krijgt, ik gaf daarom ook nog het voorbeeld dat het kan gebeuren dat een vrouw te veel macht heeft die kan leiden tot misbruik.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen