het individu laat de gemeenschap in de steek (2 slot)

twee verhaaltjes eerder schreef ik dat de vrienden stuk voor stuk politiek korrekt zijn. Ze hebben over politiek-ideologische kwesties, die licht dubieus zijn, dezelfde mening. Andree zat in de bak wegens coke-handel, moet kunnen, en Joost werd gestraft wegens plagiaat.

Meer heftige zaken zoals het immigratie-probleem  en de vrouwenbesnijdenis komen niet aan de orde. Syrieje komt wel aan de orde, maar niet als immigratie-probleem, maar slechts als gevaarlijk gebied waar dochterlief  Anna van Bart de bestsellerschrijver, haar beroep als journalist uitoefent. Bart was zelf vroeger ook journalist maar zou zijn leven nooit opofferen zoals zijn dochter nu bereid is. Het is de midlife-crises van Bart. De rol van Anna had ook gespeeld kunnen worden door een oud-kollega van Bart, die hem wijst op zijn oud worden. Maar Anna heeft het voordeel voor Bart dat hij zijn midlife-crises kan vermommen als liefde voor zijn dochter die hij niet wil verliezen.

En public, voor zijn gekloonde vrienden, demonstreert Bart zijn liefde voor zijn dochter, zodat Anna weer moet zeggen: ´´Dankje Pap!´´ Tenenkrommend omdat zijn gekloonde vrienden  Anna ook zelf al zien als hun eigen dochter. Niet Bart zeikt dit keer zijn vrienden af, hij laat dat Anna doen. Wagendorp maakt daar veel te laat een einde aan en laat Anna haar vader Bart op zijn plaats zetten door hem drasties te wijzen op zijn midlife-crises.

Deus ex machina  Halverwege het boek Ferrara gebeurt er iets vreemds met ene Perotto, een erudiete, intrigerende, oudere man met een oog op Anna, hij geeft haar kadoos. Bart vertrouwt het niet en zoekt hem op om hem de wacht aan te zeggen: laat mijn dochter met rust! Maar Perotto is niet thuis.

Het boek eindigt verrassend, Perotto blijkt geheim agent gelieerd aan de geheime politie de Mossad van Israel, het toppunt van een organisatie van een gemeenschap die wil overleven, veel meer nog dan de individuele leden van die gemeenschap willen overleven. Deze Perotto redt Anna op het nippertje uit de klauwen van de slachters in Syrieje en raakt daarbij zelf gewond. Nogal ongeloofwaardig, Agatha Cristie schreef betere detectives.

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het individu laat de gemeenschap in de steek (2 vervolg)

het boek zou gaan over vriendschap tussen vijf mannen, worstelend met de midlife- crises, ongeveer evenoud, op middelbare schoolleeftijd in dezelfde plaats wonend, allen goed en gelijkwaardig geboren, allen willen de mooiste meid in hun eigen bed hebben, geen heeft een erfelijke geschiedenis, vader en moeders komen nauwelijks voor, geen heeft een afwijkende culturele geschiedenis, al komt Peter iets later binnenvaren, waarbij we het niet precies weten.

David de Surinamer is al vroeg en dus op tijd naar Zutphen verhuisd, zodat de IJssel gewoon op de Suriname-rivier lijkt. Allen hebben beroepen die zich met de geest van de mens bezighouden, geen van hen is bakker of klompenmaker. Dan maak je het je niet gemakkelijk om de vriendschap te tekenen tussen deze gelijke, en politiek korrekte denkers. De dialogen hebben dan ook maar heel weinig te maken met het bewijzen of aanduiden van een dikke vriendschap.

Eerder zeiken ze elkaar konstant af, de terreinen zijn: eruditie, jaloersheid onderling: wie kuste Laura al, fietsprestaties, geld. Als later blijkt dat Peter de heren een loer heeft gedraaid, volstaat de konstatering dat er bij hem een steekje los zit, hij spoort niet.

Peter heeft niet in zijn eentje de heren een loer gedraaid, daaraan deed Laura mee, doch dat wordt haar niet aangerekend. Zij wordt geheel vrijgepleit door de bestsellerschrijver Bart Hoffman, zij heeft wel ouders, in de strak gereformeerde hoek, die krijgen eerder de schuld. Terwijl er ook bij haar in der eentje een steekje los kan zitten natuurlijk. Blijkt later dat Laura een zoontje heeft van Peter. Niemand is bang dat bij dat zoontje de kans wel heel erg groot is dat er bij hem ook een steekje los zit.

Nogal ongeloofwaardig, het individu Bart Hoffman laat de maatschappij in de steek.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

het individu laat de gemeenschap in de steek (2)

Het platte van de schrijver Bart Hoffman in de roman Ferrara is dat hij zichzelf presenteert als bestseller-schrijver. Je kan het ook moedig noemen, want het moet nog maar blijken of zijn werk een bestseller wordt. Toch is het niet zo moedig, omdat het boek alle varianten van platitudes in zich heeft die commercieel zijn.

Alle personen zijn politiek korrekt, de hoofdpersoon is een feminist met een piemel. Alle ideejen van Bart Hoffman die enigszins spannend zijn plaatst hij in de tijd van voor de Verlichting. Als Bart Hoffman het geil vindt om op te schrijven dat er regimenten over een Lucrecia Borgia gaan , plaatst hj dat in de tijd van voor de Verlichting, als vooral het bewijs dat de Verlichting dus hard nodig was. Bart Hoffman ontkent elke schrijver van na de Verlichting.

Spannende zaken na de Verlichting kent Bart Hoffman niet, vandaar dat het boek uitermate saai is. De hoofdpersoon Bart Hoffman stelt zich schuldig op tijdens de scheiding met Hinke, de moeder van zijn dochter Anna. Als ene Laura met hem de liefde wil bedrijven, vergeet hij zijn sportbroekje uit te trekken, om maar niet als geilaard over te komen, dit is ronduit slaapverwekkend, hij is nergens verantwoordelijk voor. De seksuele uitspatting met Laura schuift hij in haar schoenen, die zij al niet meer aan had.

Zijn vrienden in het boek zijn allemaal ook al van het politiek korrekte soort, geen wonder, want ontsproten aan de geest van de schrijver Wagendorp.

De opgevoerde Surinamer is net als al zijn vrienden goed geboren en gelijkwaardig aan de vrienden die zijn geboren in Rusland. Wel of niet homo maakt natuurlijk ook niet uit. Logisch ook dat zijn vrienden geen verleden hebben, geen broers en geen zussen die roet in het eten kunnen gooien

 

De russische ouders van ene Peter wijken nauwelijks af van het normale, de moeder van Peter, hoerenmadam wil eigenlijk ook liever geen hoerenmadam zijn, net zoals de moeder van Bart Hoffman zelf. Die overigens helemaal niet bestaat, alleen de vader van Bart Hoffman bestaat.

 

volgende keer meer

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

meten is weten

”beperkt worden door je eigen lichaam is moeilijk te accepteren”, las ik in een van de reacties op een blog van Xiwel’s Bijzondere Bloglijst. Ik ben het daarmee volledig eens, zo had ik al een kleine dertig jaar geleden problemen met het accepteren van mijn leesbril. Maar zelfs daarvoor had ik al een bijzondere leerervaring met betrekking tot het aftakelen van mijn lichaam. Ik ben fervent amateurwielrenner, begon daarmee pas op mijn dertigste. In Spanje ligt een colletje van slechts vier kilometer, en met mijn vier vrienden deden we een wedstrijdje. Ik werd derde en noteerde mijn tijd. Niet helemaal toevallig kwam ik een paar jaar later opnieuw in de buurt, en ik besloot mijn eerdere tijd te evenaren of te verbeteren, dit na een tocht van tachtig kilometer per fiets, alvorens ik weer bij het startpunt zou aankomen. Ik schrok erg van mijn nieuwe tijd, twee minuten langzamer dan mijn eerste tijd, een paar jaar eerder! Ik weet het aan de tachtig kilometer voorafgaande aan de tweede poging, en gaf mezelf de volgende dag de kans een nieuwe poging te wagen. Ik fietste de volgende dag heel langzaam omhoog van de andere zijde, daalde af naar het bruggetje waar de start ligt, en ging vervolgens fris omhoog. Slechts veertien seconden sneller dan gisteren, dit was dus de echte teleurstelling. Geen enkele rotsmoes funcioneerde nog voor mij, ik moest accepteren dat in vier jaar mijn tijd op dat colletje met een kleine twee minuten was vertraagd.

Sport kan dit soort lessen teweeg brengen, zeker als je de resultaten van je jogging-rondje, je fiets-rondje etcetera durft op te schrijven met de datum erbij.

En als je dat doet, kun je leren van de langzame aftakeling van je lichaam, en dat is dan nog enigszins te accepteren. Het accepteren van de grote sprongen in de aftakeling, of  het pas zojuist weten van de grote aftakeling, dat is een heel ander hoofdstuk,. Daarbij helpt niet het regelmatig opschrijven van je tijden van jouw vaste rondje, het rondje zelf is al weg.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het blogje

van Loessoep verdween wel heel snel van de voorpagina van Xiwel’s Bijzondere Bloglijst, haar oudere uitgave verscheen opnieuw op de rol. Haar laatste, verdwenen verhaaltje was ook wel een looser-verhaaltje. Loosers willen nu eenmaal een keertje schitteren, en vandaar haar eerdere verhaal dat ze applaus kreeg van een groepje mannen in een spaanse bar. Nogal ongeloofwaardig, heb ik geprobeerd uit te leggen aan haar.

In het  door haar gewiste verhaaltje, vertelt ze van een verkeerde binnenband voor haar fiets. Mijn vraag aan Loessoep is: waarom niet gekozen voor een systeem waar geen binnenbanden  meer aan de orde zijn? Het is belangrijk dat je jezelf een beetje kent, daarbij kan een spiegel helpen, ook een spiegel op de voorpagina van Xiwel´s Bijzondere Bloglijst.

En je had geen pompje bij je dat 4 bar kan ophoesten. Weet je hoeveel psi dat is?

Ze schrijft haar loosers allemaal op, en ze moet daarbij steeds lachen, dat doet me aan mijn moeder denken en ik kan er niet om lachen.

Ik hoop dat andere lezers, anders dan ik,  dat ook niet doen.

Het schrijven van een blogje werkt niet als therapie voor jou, ben ik bang.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

een ballon die ontploft

op 22 september 2018 had ik maar zeswoorden nodig voor Frans Timmermans, een ballon die ontploft

Dat lijkt vandaag plaatsgevonden; de europese leiders hadden er meer woorden voor nodig. Ik wil nu wel iets meer vertellen waarom ik het een opgeblazen tiepe vind, zijn optreden pakweg in najaar 2014 in de hoofstad van Oekraine vond ik ronduit stuitend. Gewoon landje pikken na de val van de muur in 1989.

De Visegradlanden storen zich vandaag de dag ook aan deze meneer. Zal hij het vice-voorzitterschap, de functie die hij nu al uitvoert, accepteren? Ik denk het niet, daarvoor is hij te arrogant en een ontplofte ballon is niet makkelijk te repareren.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

het individu laat de gemeenschap in de steek (1)

Pas nam Mrs. Brubeck stellingname tegen degenen die tegen preventief kankeronderzoek zijn.

Zij wilde met die mensen wel een hartig woordje spreken. Haar argumentatie betreft een aantal particuliere gevallen die erg veel baat hebben gehad met het preventief onderzoek.

Ze kreeg veel bijval, maar niet van Rietepietz, die beweerde dat zij daar zelf over gaat.

Mevr. Brubeck bond meteen in, en gaf Rietepietz het recht om er zelf over te beslissen. Dit gaat dan over het deelnemen aan het preventieve onderzoek.

Tot zover het individualistische.

Zowel mevr. Brubeck als Rietepietz hebben het niet over de zinvolheid van het preventieve onderzoek  naar kanker, beiden hebben het over het al of niet meedoen aan dat onderzoek, als persoon. De gemeenschap is bij beiden buiten beeld.

Van een bepaald preventief onderzoek weet ik dat het wordt gesponsord door bedrijven en de nederlandse overheid. Daarover spreek Rietepietz niet, Mevr. Brubeck ook niet.

Terwijl het natuurlijk belangrijker is dat dat preventief onderzoek zowiezo bestaat, dus belangrijker nog dan de deelname wel of niet door Rietepietz of mevr. Brubeck.

Beiden laten onze gemeenschap in de steek, mevr. Brubeck het minst, Rietepietz denkt  zelf te kunnen beslissen, maar gelukkig niet over het bestaan van dat preventief onderzoek. En het onderzoek over de zinvolheid daarvan. Dat onderzoek wordt gedaan ten behoeve van onze gemeenschap, en niet ten behoeve van Rietepietz in het bijzonder.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

ook wel echte liefde hoor (4)

Eva (gvla) werkt in de huishouding van het grote huis van de textielbaronnen, en vat liefde op voor haar baas Ettore (gm uit de middenklasse).

Ettore laat het aanvankelijk toe, ook uit eigenbelang, Eva wordt immers gespeeld door niemand minder dan Simona Borioni, hij vindt haar fantastisch en leert haar lezen en schrijven.

Maar het past niet binnen de regels van het huis, onder het personeel mogen geen liefdesrelaties, Ettore deelt dit haar mee. Eva, diep bedroefd, probeert het nog even met Carlo, een andere kollega, en accepteert dat ze dan ook het grote huis moet verlaten.

Op het laatste moment bezint Eva zich, ze breekt met Carlo en keert direkt terug naar het grote huis dat ze vijf minuten eerder had verlaten. Ze legt aan Ettore uit dat het niets te maken heeft met hem, maar dat ze niet met Carlo wil samen wonen omdat ze geen liefde voor hem voelt, en dat ze bang is voor eenzaamheid.

Dit verhaal vertedert Ettore en ze mag blijven.

Hij heeft net drie minuten voor dit gesprek zijn derde moord gepleegd. Eva begint door te krijgen dat Ettore te maken heeft met de moorden in het plaatsje Borgo Larici, en ze spreekt hem er op aan. In het volste vertrouwen dat hij een logische en morele verklaring zal hebben voor zijn bloedige daden.

Die verklaring heeft Ettore, maar hij wil zich desondanks aangeven bij de politie, Eva weerhoudt hem daarvan en ze beluiten, na een mooie dialoog, samen te vluchten om gelukkig te worden.

Maar net voor zijn vlucht ontdekt Ettore dat een van zijn moorden onterecht was, hij stak Giulio neer, maar niet Giulio vermoordde zijn vader, maar dat deed de broer van Giulio. Dus dan moet hij nog even die broer doden.

Dat wordt de slotscene, iedereen dreigt getuige te worden van deze laatste terechtstelling, ook Eva is erbij. Op verzoek van Eva ziet hij toch af van het fatale schot, want Eva denkt het aantal jaren gevangeningsschap na vier moorden is groter dan na drie moorden.

´´Echte liefde´´ (en vergeet niet de kanttekening van Appelvrouw)

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

ook wel echte liefde hoor (3)

Sonia, slechte vrouw uit hogere kringen (svuhk) is zwanger van Francesco en dat argument weegt zwaar bij Francesco, daarom is hij een goede man uit hogere kringen  (gmuhk).

Op zeker moment krijgt Sonia een pijnaanval in de baarmoeder op het gazon van het grote huis van de familie van Francesco.. Hij snelt toe, ook Anita is in de buurt en hij vraagt haar snel de dokter te waarschuwen. Dat doet Anita, en daarom is zij een goede vrouw van lagere afkomst (gvla).

Sonia krijgt later meer van dit soort aanvallen, vooral op momenten dat haar Francesco de kuierlatten wil nemen om Anita tegen te komen.

 

De arts van Sonia heeft het door, en confronteert Sonia met haar bedrog: ´´Vertel het Francesco en je zult je beter voelen!´´ Dit advies geeft de huisarts als huisarts, als vriend van de familie of als geliefde, dat weten we als kijker niet.

Sonia, na enig tegenstribbelen, volgt het advies van haar huisarts op. Ze vertelt aan Francesco van de door haar gefingeerde aanvallen, en bovendien dat haar zwangerschap niet van hem is, ze weet niet van wie wel want ze was te dronken tijdens de versmelting van de cellen.

Francesco is ten diepste beledigd, ook omdat hij Anita door haar dreigt te verliezen, en voegt haar toe:

´´het meest heb ik te doen met dat creatuur in je buik, dat jou als moeder heeft´´

Ik vind dat een forse tekst, Sonia ook, en zij besluit tot zelfmoord in de badkuip, lauw water en polsen doorsnijden.

Haar huisarts vindt haar net op tijd en lapt haar op, verklaart haar zijn liefde voor haar.

 

!! echte liefde!!   (let wel de kanttekening van Appelvrouw)

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

ook wel echte liefde hoor (2)

In het vorige verhaaltje voorspelde ik terecht dat Anita (gvla) zou bijdraaien en toch de relatie weer herstelt met Francesco (gmuhk). Het probleem is dat Francesco is getrouwd, maar daar wil hij van af, maar zijn vrouw is niet gek maar wel hysterisch.

Toch een onverwacht vervolg in de serie´de geheimen van Borgo Larici´. een van de grootste schurken Bastiani gijzelt Anita en dreigt haar dood te schieten met een pistool, Francesco komt net op tijd binnen en er onstaat een worsteling. Het pistool valt en Anita raapt het op en schiet Bastiani drie keer in zijn rug, bovenop Francesco liggend. die wurmt zich onder het lijk vandaan.

Het is nu een tegen een, ook Anita heeft het leven gered van Francesco. Maar niet voor lang. Voordat Anita bij de politiecommissaris haar heldenrol kan opbiechten, ontneemt Francesco haar het woord en neemt de schuld op zich. De politiecommissaris accepteert het verhaal van zelfverdediging en beiden gaan vrijuit.

 

Buiten het politiebureau probeert Anita weg te lopen, maar Francesco achterhaalt haar en zegt: ´´op zijn minst kun je dankjewel zeggen´´

Dat valt verkeerd bij Anita en zij haalt keihard uit: ´´ik wil niet langer in leugens leven en ga je verlaten´´

 

´´Voor altijd?´´ vraagt Francesco nog. Zij antwoordt hem niet dus dat doe ik maar naar mijn lezers: natuurlijk niet..

 

voor de romantici onder ons: er komt ook echte liefde in voor hoor!

 

(per ongeluk twee keer, lukt me niet te wissen)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen