machismo (5)

Lang geleden, ene Renee, ik ben zijn naam kwijt, kon heel mooie verhalen vertellen over zijn ontmoetingen met cassieres bij de Albert Heijn of ook andere firmaas. Het waren mooie, vooral ondeugende verhalen. Ook natuurlijk verhalen over zijn medeklanten die zich niet weten te gedragen en willen voorkruipen en nog erger: die zijn conversaties met de cassiere verstoorden.

Alle varianten van die zich niet gedragende medeklanten kende ik inmiddels.

Vandaag leerde ik toch nog een nieuwe variant kennen.

Voor mij stond een man die niks had om af te rekenen bij de kassa maar daar kwam verandering in. Zijn vrouw kwam aanzetten met twee zakken frites van elk een kilo en een vage tweedrank van een liter. Ze maakte een opmerking over de cola.

En de cola dan, die aanbieding van drie keer twee liter? , vroeg haar man. Zij vond die te duur. Hij protesteerde helder maar bood aan ze zelf te betalen en op te halen uit de schappen.

Hij weg en zij was aan de beurt bij de kassa, Ik vroeg haar of ze op de cola gaat wachten en zij zei ja maar dat duurt niet lang, maak je geen zorgen…

Ze had gelijk,  hij kwam er al aan met zijn zes liter cola en rekende die zelf af.

Het oponthoud voor mij was minimaal en ik besloot mijn verhaaltje de titel machismo (5) mee te geven omdat Monica Zalaquett al terecht opmerkte dat er in Nicaragua veel patriarchale families zijn, maar dat de rol van patriarch niet altijd wordt gespeeld door de man.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

de busschauffeur

stopte en liet zijn laatste passagier uitstappen vanwege een lekke band. Het vervangen van het wiel zou zeker een half uur duren en zij koos ervoor met het retour-ontvangen van de ritprijs, uit te stappen. Het was in een aanpalende woonwijk van de stad en voor haar heel gemakkelijk met een van de andere ov-lijnen terug te keren naar het vertrouwde deel van haar stad, desnoods met een taxi.

Dat ze het bezoek aan haar suikeroom daarvoor moet cancellen, daarvoor heeft ze internet, haar bedoeling was immers goed en ze was zelfs al opweg naar hem.

De lekke band gooide roet in het eten, en nu maar hopen dat haar suikeroom dat begrijpt en zich blijft wentelen in zijn charismatige rol.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

o solomillo

Het restaurant heeft een resto-artformule en dat betekent ook dat dat er achter de bar geen drankorgel staat, in de zin van kijk eens welke whiskey´s we allemaal hebben.

Nee, maar wel een stemmige wand met hout in mooie kleuren en de naam  o solomillo, resto & art. De zwart-witte tegelvloer van de entree is van de jaren dertig vorige eeuw. Er hangt een replica van het gesmolten horloge van Dali, en ook de Schreeuw van M.

De houten tafeltjes, stoelen ook van hout, sommige voorzien van kleurrijke met skai bekleedde kussentjes. De wijn , de aangename kunst, de leuke bediening dat ook in het zwart overtuigt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Loes gaat de gemeenschap in de steek laten

ik voelde me altijd verantwoordelijk voor het redden van de wereld

Commentaar: daar word ik vaak wanhopig van. Ik voelde me vies en schuldig, dat hielp niemand en zeker niet de wereld. Bovendien hoeft deze wereld niet gered te worden, ze draait wel door.

Wij mensen niet, ik ben wel verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Ik kan zelf beslissen welke impact ik maak. Ik kan kiezen hoe ik reis, hoe ik  eet, wat ik doe, waar ik mijn tijd aan verspil, welke angsten ik aanga, of ik mezelf ontwikkel of niet.

Ik voelde me verantwoordelijk voor het leven van anderen.

Commentaar: Ook al staan de mensen nog zo dichtbij, zij maken hun eigen keuzes. Ik mag daar niks van vinden. Vind ik wel, ik ben ook maar een mens :)

Mensen beslissen zelf en we hebben de luxe positie dat we dat mogen en kunnen ook. Ik ben niet verantwoordelijk voor het (on) geluk van anderen. Ik mag meeleven, soms meelopen, ik mag afstand aangeven.

Zie hierboven het hemelschrijend betoog van Loes, die haar gemeenschap in de steek lijkt te laten. Het kost haar erg veel moeite, en daarom is het zo hemelschrijend. Op de een of andere manier heeft ze van thuis meegekregen dat ze een sociaal dier is als mens, maar de heersende moraal, de heersende ideologie van het liberaal humanisme dwingt haar tot zinnen te komen. Ze wordt gedwongen om ook uit te gaan van een mensbeeld dat een ieder gelijk en gelijkwaardig is geboren, en vervolgens geheel zelf verantwoordelijk is voor met wie ze wel of niet een deal aangaat met deze of gene andere geheel vrij rondzwevende individu op deze aardkloot. Gelukkig heeft ze een vriend gevonden. Maar zou dat niet het geval zijn, dan oordeelt de gemeenschap dat ze ergens een afslag heeft gemist, en daar is ze zelf hoogst persoonlijk zelf verantwoordelijk voor. De meritocratie, je verdient het wat je er van gebakken hebt, is dat weinig, ben je de lul, een zekere Loes zal jou je eigen keuzes respekteren en je vervolgens in de put laten zakken.

Zij heeft voldoende aan haar eigen boontjes te doppen.

 

Dat laatste is natuurlijk waar, maar is het gevolg van de liberale humanistische ideologie. Zij hoeft zich minder zelfs 100 % verantwoordelijk te voelen, zij mag op meer solidariteit rekenen van haar medemens als ze deze liberaal humanistische visie op de mens verlaat.

Ze schrijft al over de luxe die ze heeft, hieruit lijkt een soort besef bij haar dat er anderen zijn dan koningin Maxima, die die luxe niet hebben. De wereld draait wel door stelt ze ook. Ik wil niet beweren dat de wereld niet door draait als alleen Loes de samenleving in de steek laat, maar als we allemaal de samenleving in de steek laten, dan komt het aardig in de buurt. Een mooi boek van Rutger Bregman, ´´de meeste mensen deugen´´ geeft daar veel redenen voor aan.

Het is gewoon sneu om de worsteling van Loes te moeten lezen, ze heeft van thuis denk ik meegekregen dat de mens een sociaal wezen is, en nu trekt ze zich met haar vriendje terug in een optrekje in Leuven. Het lijkt erop dat ze tot nu toe te weinig solidariteit van de gemeenschap heeft terugontvangen. Ik pleit voor geduld, en laat commentaar toe op je eigen site.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

sociaal humanisme (2)

in toenemende mate, zeg vanaf 2012 weet ik irritatie op te wekken bij vrienden, kennissen, zeg ´´ons soort mensen´´.

ik weet waar dat vandaan komt, en het zijn niet zij die zijn veranderd, maar dat ben ik. Dus ik probeer mijn vrienden het uit te leggen maar dat lijdt heel vaak schipbreuk.

Denkbaar is dat ik het niet goed uitleg, en de tweede poging van mij wordt dikwijls verwelkomd met: daar heb je hem weer, de Jehovagetuige met zijn voet tussen de deur.

Wat ook denkbaar is: dat mijn uitleg op welke manier ik ben veranderd te bedreigend is voor degene die nog helemaal niets van het sociaal humanisme bij zichzelf heeft toegelaten. Zodanig bedreigend dat men zich voelt aangetast in zijn of haar bestaan met dus de uiterste verdediging tot gevolg: die Jan doe ik de deur uit.

Dit jaar werd ik al twee keer de deur gewezen. Zelf neem ik ook wel eens het initiatief: met jou heb ik nu wel lang genoeg buitengespeeld.

Al met al verandert mijn vrienden- en kennissenkring, ik verlies mensen en krijg er nieuwe bij via de Correspondent en The Correspondent

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het individu laat de gemeenschap in de steek (vervolg op 4)

de busschaufeur voorkwam dus dat ik te weten kwam wat ik zou gaan doen. Tijd om daar zelf eens over na te denken. Misschien eerst vooral meer mensen aansporen om gezamenlijk iets te doen, waardoor het optreden vanzelf meer power uitstraalt.

Drie maanden later in Delft, het was winter en al donker tegen zessen in de avond. Ik fietste langs het nieuwe winkelcentrum aan de Zuidwal. Een vreemde situatie: twee volwassen mannen trekken aan een jongen van ongeveer zeven jaar oud. Ze trekken niet gezamenlijk op, nee ze trekken elk de jongen hun eigen kant op. Dat ziet er niet gezellig uit.

Ik stap bij de bushalte van mijn fiets, en spoor de mensen in de bushaltje aan om met me mee te gaan naar de scene met de tekst: kom mee, dit is niet normaal, dit moet stoppen! Vier mannen en een vrouw gaan meteen met me mee, we komen dichter bij de jongen en zijn belagers, eentje laat al los en smeert hem. Dan laat de andere man de jongen ook los en de jongen rent hard weg. Ons groepje blijft de tweede belager nog met teksten bezig houden, ik weet niet meer welke tekst precies tot de jongen ver genoeg weg is gerend.

We hebben nooit geweten wat er aan de hand was, maar we hebben de situatie van de jongen ietsje kunnen verbeteren, denk ik, voor korte tijd in elk geval.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het individu laat de gemeenschap in de steek (4)

Nog langer geleden kwam ik aan op het station Hengelo (O) en ik nam plaats in busnummer 30 of 33 om mijn schoonfamilie te bezoeken. De bus stond op de parallele Stationstraat langs de parkeerplaats voor het station.

Een echtpaar parkeerde hun auto en liep weg zonder de auto af te sluiten. Een grote man had dat ook gezien en opende de auto aan de bestuurderszijde en zocht naar zijn gading in de handschoenenkastjes. De eigenaar van de personenauto, een klein mannetje, kreeg ook door dat er iets gebeurde met zijn auto en keerde hardlopend terug naar zijn auto met een grote vent op zijn kniejen in zijn deuropening. Er onstond een soort gevecht, maar een zeer onevenwichtig gevecht, de grote man legde de kleine man gewoon over zijn knie en die kreeg billenkoek. Inmiddels was ook de vrouw teruggekomen en die trok de grote man aan zijn haren, zonder dat het enig effect had verder. Het zag er niet uit.

Ik vond het te ver gaan, en liep naar de uitgang vooraan de bus, die deur werd door mijn chauffeur prompt gesloten met de mededeling, daar moet je je niet mee bemoeien, dat is link.

Ik was erg verbaasd door de aktie van de buschauffeur, maar ook enigszins aangenaam verrast, omdat ik nog geen enkel idee had wat ik zou kunnen gaan aan- of uitrichten daar bij de grote dief en de vrouw van de kleine man die aan de haren trok van de grote dief

Weer op mijn zitplaats zag ik dat de grote dief het ook inmiddels welletjes vond, en hij verliet kalm het toneel, op het eerste oog: zonder buit.

Ik voelde me geremd door de aktie van de busschauffeur, maar dacht ook: hoe ga ik het de volgende keer beter aanpakken?

 

wordt vervolgd

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het individu laat de gemeenschap in de steek (3)

ondertitel: fietsendieven opgebracht met de tram.

Tramlijn 1 van Scheveningen naar destijds Delft Centraal Station had een uitloop-spoor tot aan de Kolk, vlakbij de Irene-tunnel. Twee hippie-achtige tiepes sprongen van een damesfiets met een kinderzitje en laten de fiets tegen de leuning van de Kolk tot stilstand komen, zonder deze leuning was de fiets in de Kolk verdwenen.

De twee fietsendieven, want zo had ik ze meteen gedefinieerd stapten op de tram naar Den Haag op het uitloop-spoor, maar het was nog geen tijd om te vertrekken.. Ik was ook op de fiets en reed zo snel mogelijk naar het politie-bureau tegenover het ns- station Delft Centraal, zette mijn fiets niet op slot om tijd te winnen, want de dienstdoende agenten zitten helemaal achter in het gebouw tegen de parallelle Oude Delft aan, ik ken mijn pappenheimers.

Als fietsliefhebber heb ik een natuurlijke hekel aan fietsendieven, en ik vond de dienstdoende agenten al gauw geen fietsliefhebbers. Omdat ze mij allerlei formele vragen gingen stellen. Ik reageerde enigszins geagiteerd met : als u nu met me meeloopt naar de Phoenixstraat, dan kunt u nu twee fietsendieven uit de tram halen, niet echt een heterdaadje, kent u dat woord heterdaadje?? maar wel bijna!!

Met norse tegenzin liepen ze met mij richting de tramhalte waar de tram net was aangekomen, haalden de twee hippie-achte lieden uit de tram nadat ze eerst de trambestuurder hadden gevraagd de deuren te sluiten opdat ze niet zouden kunnen ontsnappen.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

een prachtige ontmoeting

twee vrouwen, een rossige en een donkere nemen voorzichtig de twee treden naar beneden het restaurant in, en lopen ingehouden naar het tefeltje dichtbij, waar een mooie jongeman is gaan staan om de aarzelende dames te begroeten.

Hij omhelst de rossige innig en dat eindigt in een kus op haar mond!

Dat is zeer verrassend voor mij als toeschouwer, gezien de aarzelende pasjes van de dames naar de tafel van de jongeman.

Deze twee mensen komen elkaar niet voor de eerste keer tegen, zoveel is duidelijk.

Hij begroet de donkere slechts met een slap handje, de donkere ontfermt zich vervolgens over haar smartphone.

 

Hij houdt het niet droog en dat is heel erg mooi om te zien. De donkere zoekt op haar smartphone wellicht naar haar eigen geliefde en kan hem maar niet vinden, ze zoekt inmiddels ruim twintig minuten, terwijl de rossige en hij geanimeerd bijpraten over de afgelopen jaren van elkaar niet zien.

 

Mijn vraag is, hoe zit dit in elkaar? Van Nankman moet ik dat gewoon gaan vragen, maar ik wil het paar nu niet storen. En ik vermaak me met mijn eigen verklarende verzinsels. Mijn sleutelvraag is, wat doet de donkere in godsnaam bij deze prachtige ontmoeting?

 

Zij begeleidt de rossige, die voor het eerst sinds haar tbs een dagtrip mag maken in haar departement.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

het individu laat de gemeenschap in de steek (2 slot)

twee verhaaltjes eerder schreef ik dat de vrienden stuk voor stuk politiek korrekt zijn. Ze hebben over politiek-ideologische kwesties, die licht dubieus zijn, dezelfde mening. Andree zat in de bak wegens coke-handel, moet kunnen, en Joost werd gestraft wegens plagiaat.

Meer heftige zaken zoals het immigratie-probleem  en de vrouwenbesnijdenis komen niet aan de orde. Syrieje komt wel aan de orde, maar niet als immigratie-probleem, maar slechts als gevaarlijk gebied waar dochterlief  Anna van Bart de bestsellerschrijver, haar beroep als journalist uitoefent. Bart was zelf vroeger ook journalist maar zou zijn leven nooit opofferen zoals zijn dochter nu bereid is. Het is de midlife-crises van Bart. De rol van Anna had ook gespeeld kunnen worden door een oud-kollega van Bart, die hem wijst op zijn oud worden. Maar Anna heeft het voordeel voor Bart dat hij zijn midlife-crises kan vermommen als liefde voor zijn dochter die hij niet wil verliezen.

En public, voor zijn gekloonde vrienden, demonstreert Bart zijn liefde voor zijn dochter, zodat Anna weer moet zeggen: ´´Dankje Pap!´´ Tenenkrommend omdat zijn gekloonde vrienden  Anna ook zelf al zien als hun eigen dochter. Niet Bart zeikt dit keer zijn vrienden af, hij laat dat Anna doen. Wagendorp maakt daar veel te laat een einde aan en laat Anna haar vader Bart op zijn plaats zetten door hem drasties te wijzen op zijn midlife-crises.

Deus ex machina  Halverwege het boek Ferrara gebeurt er iets vreemds met ene Perotto, een erudiete, intrigerende, oudere man met een oog op Anna, hij geeft haar kadoos. Bart vertrouwt het niet en zoekt hem op om hem de wacht aan te zeggen: laat mijn dochter met rust! Maar Perotto is niet thuis.

Het boek eindigt verrassend, Perotto blijkt geheim agent gelieerd aan de geheime politie de Mossad van Israel, het toppunt van een organisatie van een gemeenschap die wil overleven, veel meer nog dan de individuele leden van die gemeenschap willen overleven. Deze Perotto redt Anna op het nippertje uit de klauwen van de slachters in Syrieje en raakt daarbij zelf gewond. Nogal ongeloofwaardig, Agatha Cristie schreef betere detectives.

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties