Marijke van Weesp

Dochter van een bekend links tiep met een prima baan bij de universiteit. En ook dochter van haar moeder natuurlijk, die ik nog niet heb mogen lerén kennen, ondanks het feit dat berichten naar het emailadres van haar man ook bij haar binnenkomen.

Maar zij bekijkt het allemaal heel rustig op de achtergrond, en heeft de broek aan in haar relatie.

Ik kan daar wel mee omgaan: of ze lopen beiden in de blote kont, of eentje heeft de broek aan, mij maakt het niet uit wie ze daarvoor onderling kiezen, maar ik heb wel graag dat er eentje de broek aan heeft.

En dat is dus helemaal goed geregeld door de moeder van Marijke.

Ook regelt zij dat haar man zijn relaties benadert om de fietstocht van haar dochter te sponsoren, een fietstocht ten behoeve van de girlpower van de jonge meiden in Nicaragua. Echter blijkt al gauw dat Ma de girlpower van haar eigen dochter het meest belangrijk vindt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Thijs Zonneveld reed een goeie Tour de France

Hij is een sportjournalist, en best een goeie met rationele argumenten. Hij verkondigde eerder dat het verschil van een minuut tussen Pogacar en Roglic aan het begin van de slottijdrit nog alle kanten op kan. Dus dat de voorsprong van Roglic van 57 seconden misschien niet genoeg is.

Na de tijdrit stelde Thijs Zonneveld dat Roglic ongeveer dertig seconden verloor in het laatste deel, vanwege de teleurstelling die hij in zijn oortje kreeg dat het over en uit was.

Dus de voorspelling van onze sportjournalist zat er maar dertig seconden naast, ook een voorsprong van anderhalve minuut was blijkbaar voor Roglic niet genoeg.

Ik vind dat geen grote fout van onze sportjournalist, en al helemaal geen reden om nu plotseling te spreken over historische wielergebeurtenissen, als een prima sportjournalist er dertig seconden naast zit. Hij vergiste zich ook door te verwachten dat Roglic niet de eerste tussentijden van Pogacar doorkreeg, die kreeg hij keurig wel door zo bleek achteraf.

Het is helemaal niet veel, die vergissing van dertig seconden van een sportjournalist.

En de overwinning van Pogacar is er niet minder om, ik zou het woord historisch willen gebruiken.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

genieten van het lijden

er zijn schrijvers die dat doen, en er zijn bloggers die dat doen omdat ze inzien dat het commercieel is: veel lezers immers genieten van het lijden dat de blogger hen voorschotelt, het lijden van de romanpersonen die de blogger heeft bedacht of van de persoon die hij zelf is.

F.M.Dostojevski maakte daar al heel vroeg gewiekst gebruik van, hij is bekend om zijn “slachtofferverhalen”, maar hij kan ook een journalistiek verhaal schrijven waarbij hij overbodige en onnodige emoties weglaat. Waardoor er een indrukwekkend verhaal ontstaat over vooral onprettige zaken, doch zeer monter opgeschreven.

Dostojevski stond zelf ooit voor het vuurpeleton met een aantal dissidente collega-schrijvers. Een van hen werd terplekke krankzinnig, net voordat een gezant van de tsaar kwam vertellen dat hun doodstraf was veranderd in acht jaar dwangarbeid. Een grapje van de tsaar. Over dit soort futiliteiten kon Dostojevski heel erg monter verhalen.

Maar hij ontdekte daarna dat het veel commersjeeler was om het slachtoffer zwaar te laten huilen, hoe groter de pijn, deste langer de huilbui, en deste groter de oplage van zijn boek,  omdat zijn lezer houdt van de pijn, vooral van de pijn van de ander.

Ik verdenk Dostojevski ervan dat hij een satanisch genoegen beleefde aan de wetenschap dat zijn lezers houden van de pijn van de ander. En die lezer vervolgens strafte voor zijn niet-reaktie op zijn journalistiek verhaal in zijn boek: “Aantekeningen uit het dodenhuis”

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

corona en de bedelaar (m/v)

er zijn er die met de tijd meegaan en een mondkapje dragen en afstand houden. Maar ook zijn er, die wellicht geen smartphone hebben, die mij als grote vriend een hug willen geven. Die dwingen mij tot heldere teksten en zelfs afwerende armbewegingen, uitingen van een opvatting die ik al twintig jaar heb, maar nog nooit eerder zo duidelijk heb moeten kenbaar maken.

Dat leidt dan tot teksten als: regel eerst je mondkapje en dan nog geef ik je niks, maar gedraag je verantwoordelijk por favor!

Maar ook de bedelaar met wel een Iphone (er zit kinderarbeid en ontbossing in je telefoon!) vertel ik: stop svp met je eeuwige slachtofferrol , verander je mensbeeld en zoek een teamsport, rugby hoeft nog even niet, dat kan later, als je tezijnertijd tegen een stootje kunt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

het nieuwe normaal

ik was mijn mondkapje vergeten, maar zij en haar vriendin niet. Als vaste klant van het ART & REST restaurant mocht ik toch naar binnen. De twee vriendinnen ook uiteraard. Eenmaal aan hun tafeltje deden ze het mondkapje af, ook logisch want eten, drinken en kletsen gaat beter zonder.

Maar thuis hadden ze al bedacht dat ze het mondkapje in het restaurant af zouden doen, dus ze verfden ze hun lippen kleurrijk alsof er veel van afhangt.

Ook in het nieuwe normaal zijn de dames beter in het multi-tasken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

dikke reten *)

ik zit aan het open raam met het uitzicht op het park van Diriamba. De wind waait naar binnen. Mijn lunchrestaurant heeft ongeveer honderdveertig stoelen. ik ben vandaag bijna en meestal gisteren en morgen de enige klant.

Maar dan komen drie dames binnen en even later een heer met ook een dikke reet. Hij heeft de auto waarschijnlijk geparkeerd en is daarom iets later en liet de keus aan de dames. Die nemen plaats vlakbij mijn tafeltje, er zijn precies nog zeven stoelen die dichterbij mijn stoel staan.

Ik verhef mijn stem: hebt u misschien ooit gehoord van covid-19? Er zijn in dit restaurant minstens honderd andere stoelen waarop u uw dikke reet kunt laten neerdalen met meer respekt voor het corona-virus. Niet een krant gelezen ofzo?

Ze gingen verderop zitten. Ik kreeg van het personeel van het restaurant verholen duimpjes, de schijtlaarzen.

*) van een nederlandse vriendin met ervaring ken ik de nicaruaguaans-spaanse vertaling van het woord “dikke reet”, maar dat is dan wel een behoorlijk compliment. Het is daarom dat ik in de bovenstaande -zeg-  dialoog het woord “dikke reet” feitelijk niet hebt gebruikt.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

moeilijke woorden

Thomas Pannenkoek moest het moeilijke woord dat Rob Alberts gebruikte opzoeken op Wikipedia. MS is ook een moeilijk woord en daarom meestal alleen met de afkorting MS aangeduid. Ik reageerde ook op het bijkans onmogelijke bericht van Rob, ook voor Thomas Pannenkoek, zonder te reppen over het “moedige” of “openhartige” bericht van Rob Alberts.

Het pijnlijke van de bijvoeglijke naamwoorden “moedig” en “openhartig2 vind ik dat de reageerder daarmee ook zegt: “het is moedig dat je erkent dat je er helemaal alleen voorstaat” en “het is heel erg openhartig te erkennen dat je er helemaal alleen voorstaat”

Je kunt daar nog aan toevoegen: schrijf het van je af, dat kan jou ook helpen, ik schrijf het van me af en, jij schrijft het van je af: leven en laten leven, sterven en laten sterven. En dat is het dan, meer is er niet, je staat er alleen voor!

Er zijn reageerders die het “moedige” en “het openhartige” van Thomas en Rob niet uit hun pen krijgen omdat ze zelf al inzien dat het vooral hun onmachtige positie tentoonstelt. Ik denk dat Rob en Thomas dat meteen herkennen. Bij Thomas is het heel duidelijk: het tiepe reaktie dat hij het liefst heeft is het tiepe reaktie dat zijn optimisme ondersteunt, dat is logisch.

Ook waardeert hij de reakties die hem in zijn eigen sprookje ondersteunen, dit neem ik de betreffende reageerders kwalijk en noem ik corrupt, corrupt in de zin van: ” Paul, wat je ook opschrijft, ik sta achter je tekst”. Ik vind dat een verkeerde manier van “leven en laten leven”, en het laat eerder zien dat je zelf -zogenaamd- geen mening hebt. En je hoopt misschien dat anderen dat ook van jou pikken, tezijnertijd.

Als Thomas verhaalt dat hij denkt Paul in zijn kot te laten en Thomas wil laten voortleven of nog meer te laten vliegen dan voorheen, dan is dat natuurlijk zijn sprookje. Echter: niet Thomas schiep Paul, maar Paul schiep Thomas. Als Paul van de ene op de andere dag een andere Paul is, zal de nieuwe Paul eerder een andere Thomas scheppen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

de boom met twee gezichten

in mijn favourite restaurant is op een muur van vijf bij vijf meter een afbeelding gemaakt van een boom met twee gezichten, en met een boodschap.

De linkerhelft is zwart-wit, de aarde is zwart, de boomwortels wit, de lucht is wit en de kruin van de boom is zwart.

Het spiegelbeeld, de spiegel staat verticaal in het midden van de boomstam, geeft meer kleuren: de kruin van de boom staat vol in bloesem in de kleuren blauw, rood en geel, de lucht is geel, de aarde is bruin, rood en paars, en de boomwortels zijn geel en oranje.

De afbeelding heeft een boodschap voor de kijker, eigenijk meer nog een opdracht:

“het hangt van jou af”!

zo staat in mooie letters rechtsonder vermeld; eigenijk jammer dat de kunstenaar zijn boodschap in tekst nog kwijt moest.

Het  is een wat naieve tekst, het veronderstelt dat als alle honderd individuen van een gemeenschap een kleurrijke boom willen, die gemeenschap ook per definitie een kleurrijke boom krijgt.

Inez Weski heeft afgelopen zondagavond  in Zomergasten duidelijk gemaakt dat het zo niet werkt.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Inez Weski

ik zag een compilatie van negentien minuten van Zomergasten van afgelopen zondagavond. Slechts negentien minuten maar ik vond het prachtig de manier waarop Inez Weski de relatie individu en de groep ziet: “de groep kan je bescherming bieden maar je ook vermorzelen”

Ze vertelt van het experiment van een groep in een ruimte waar steeds meer rook hangt, de groep accepteert dat gelaten totdat iemand opstaat en zegt: ” het is hier niet pluis, ik ga weg”. Dat noemt ze de capaciteit om zelf individueel na te denken ondanks het bestaan van de groep.

Dat is heel anders dan Loes van Loessoep, die zo individueel denkt dat ze het bestaan van de groep niet eens erkent, dat zijn volgens Loes ook allemaal individuen, die ze behandelt zoals ze zelf behandeld wil worden: als individu.

De interviewster, ik ben haar naam even kwijt, probeerde nog: ” kun je de overheid niet ook het voordeel van de twijfel gunnen dat ze het beste met jou voor heeft?”

Inez Weski antwoordde erg vriendelijk: ” zo werkt het niet”

Ik leg dat uit als: als je de overheid ook al ziet als een individu, in plaats van de ultieme uitdrukking van de groep die je ook kan vermorzelen, dan heb ik met je te doen en prijs ik mezelf niet gelukkig met jou als medeburger.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

ik ben haar naam vergeten

Heel vroeger op de nederlandse tv, kondigde een meestal fraaie dame aan welk programma je zometeen gaat zien. Het voordeel is dat je alvast een beeld krijgt van wat je te zien krijgt.

Maar fraaie dames zijn duur en de kijker werd ook steeds meer als volwassen gezien, die wel tegen een “stootje” kan. En de presentatrice (?) ik ben zelfs haar naam vergeten, werd afgeschaft.

Ik rouw er niet om. Tot gisteravond. Ik zie regelmatig een uitzending van de spaanse tv, zonder dames die het volgende programma aankondigen.Toch kijk ik ook naar ergerniswekkende programmaas, die ik uitkijk om me te ergeren en om antwoord te krijgen op mijn vraag: waarom zendt men dit uit?

Het programma bijvoorbeeld dat eindeloze herhalingen laat zien uit het jaar 1978, 1986 etc. van zangeressen en zangers die over de liefde en de praktische liefde zingen. Dat is nostalgie ok, dat begrijp ik, en dat is : kijk eens hoe plat het er destijds aan toe ging en dat ergert me mateloos omdat ik niet begrijp waarom men dit anno 2020 uitzendt, wordt hier beweerd dat het nu allemaal minder plat is? En toch draai ik de knop niet om, pardon druk ik de button niet in, want ik heb nog geen antwoord op mijn vraag.

Gisteravond werd ik verrast, het muziekprogramma was nog niet afgelopen, niet afgetiteld ook niet, maar de beelden gingen plotsklaps over in een prachtige paring-scene uit een film die ik daarna helemaal heb uitgezien en zonder af te zien.

De mannen in het spaanse Hilversum hebben gelijk, ik kon “deze move” moeiteloos aan. ook omdat de film niet slecht bleek, slechts twee personen, een man en een vrouw, over hun relatie die zich wel of niet ontwikkelde toen ze langdurig op afstand op twee continenten woonden, Europa en Amerika. Met nog maar een extra paring-scene, voorzover ik weet , want ik heb niet het begin van de film gezien.

ps: het is mogelijk dat ik tijdens het muziekprogramma in slaap ben gevallen.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties