standbeelden

In Frankrijk hebben burgemeesters en presidenten de gewoonte om een mooi gebouw achter te laten. Als ze zelf van het toneel zijn verdwenen staat het gebouw er nog en dat is mooi, zeker als het een mooi gebouw is. In de derde wereld doen ze meer met obelisken en is de burgemeester vertrokken, dan heeft de nieuwe burgemeester vaak de neiging de obelisken van zijn voorganger neer te halen. Vaak met een smoes, het ding dreigt om te vallen en dat is gevaarlijk voor de voetgangers. Ik ken daar een prachtig voorbeeld van, de bevolking werd tijdig op de hoogte gebracht van het omhalen, datum en tijdstip enzo. Toen bleek het ding dermate goed gebouwd dat de slopers drie dagen extra nodig hadden om het neer te halen. Ik vind dat grappig.

 

In Havana in Cuba staat een immens groot standbeeld van Che Guevara, niet lelijk maar zo groot dat je zeker weet dat ie een keer wordt omgehaald. Dat vind ik ook grappig, het is toch niet snugger om een standbeeld zo groot te maken dat je zeker weet dat ie een keer wordt omgehaald? Maak er dan duizend van en veel kleiner; waait de wind vijftig jaar later anders, haal ze weg en laat er eentje staan. Die in zijn geboorteplaats bij voorkeur.

In Winterswijk staat het keurige standbeeld van mevr. Heleen Kuipers-Rietberg, en dat mag voor mij eeuwig blijven staan. In Midden-Europa zijn denk ik alle standbeelden van Stalin omgehaald, ik vind dat je er eentje had moeten laten staan. Als van Heutz in Nederland een enkel standbeeld heeft moet je die niet weghalen om de geschiedenis niet te vergeten. Het idee dat het beeld aantrekkingskracht heeft op simpele zielen bestond wellicht bij van Heutz, maar die ligt al lang onder de zoden.

Het meest grappig vind ik als tijdens het bewind van een president zijn obelisken al worden neergehaald, er staan er honderd en tien zijn er al om. Wat gaat hij nu doen, gaat hij die tien weer overeind zetten? Dat zou als forse provocatie kunnen worden opgevat. Er dreigt een spannend spelletje mikadoo, het aantal aan het eind van deze week is een heldere thermometer, het geeft de stand van het gewas aan. Ik vind dat je tenslotte er eentje moet laten staan.

Advertenties
Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Bianca

Eveling’s tante Lucia had me gedetecteerd: ´het was sprekend Don Jan die hier net voorbij fietste´.Ik was de oprit naar de huizen van de familie van Eveling en Junior straal voorbij gefietst. Eveling werd er op uitgestuurd, of ze nam zelf het initiatief, om deze fout te herstellen. Inmiddels kwam ik op een driesprong die ik herkende van zeven jaar geleden, en maakte rechtsomkeerd, wetende dat ik te ver was afgedaald op de prachtige zandweg richting de Pacific. Van verre zag ik Eveling met Bianca, op de stang van haar fiets, me tegemoet fietsen. Een heel hartelijk welkom volgde, ook al had ik ze gisteren nog gezien.

Bianca is zes jaar oud en een prachtige overleefster, nichtje van Eveling en dochter van Martha, een zus van Eveling´s vader. Bianca zegt niet meer dan het hoogst noodzakelijke, trekt behoorlijk haar eigen plan, en als ze netjes antwoordt op jouw vraag is ze zeer ´to the point´.

Gisteren was ik met de familie volgens de jaarlijkse traditie naar de Pacific en daarna naar een rivier. Dit keer was ook grootvader Don Victor mee en ook Bianca weer. Bianca had grote sprongen gemaakt met haar zwemkunst. Ik complimenteerde haar daarmee, en dat accepteerde ze enigszins verlegen. Die verlegenheid is eerder iets van een gereserveerdheid, ze kijkt met een zeker wantrouwen naar de buitenwereld. Haar moeder Martha heb ik al tijden niet meer gezien, de vader van Bianca is al veel langer uit mijn beeld.

Bianca kan het goed vinden met haar tante Eveling, daarmee toont ze haar intelligentie want op Eveling kan je tamelijk goed vertrouwen. Maar ook met een zeker risico want Eveling heeft alle capaciteiten om in een keer een grote sprong te maken om haar levensomstandigheden te verbeteren.

(lees ook: over leven bij harde wind en lage snelheden).

En Eveling vindt dat het al te lang duurt, ze is ruim veertien en wacht met een groot ongeduld op haar ontsnapping over een paar jaar. Tot het zover is, is ze een grote steun en toeverlaat voor haar nichtje Bianca, ook al weet die ook nu al dat Eveling, mijn mariposa, ooit zal wegvliegen.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

oeps en nog eens oeps

tegen zonsondergang speelden de katjes Kitty Dos, Kahlo en Katja buitenshuis onder het toezicht van hun Moeder Minina. Ik waardeer  dit omdat ze van Minina kunnen leren dat er buiten zoveel meer kattebak is dan binnen. Binnen hebben ze een kattebak met zaagsel, dat werkt redelijk maar nog niet honderd procent. Daarom heb ik voor de katten ook de mogelijkheid dat ze vierentwintig uur per dag naar buiten kunnen. Maar buiten is het ook gevaarlijk. Hun zusje Kitty verongelukte vorig jaar omdat ze het gevaar buiten onderschatte.

 

Om negen uur gisteravond hoorde ik het geluid van een gevecht, alsof de honden van mijn nachtwaker die om negen uur begint zijn werk te doen, een zorro aanvielen. Ik snelde naar buiten, verwachtte niet dat de katjes nog buiten waren, zag ze ook niet en ik ging er van uit dat ze op de gastenkamer zouden zijn, hun favourite plek maar checkte dat niet. Dat deed ik pas vanochtend omdat geen van de drie katjes op het ontbijt verscheen. Nee, ze waren niet op de gastenkamer: Oeps, die schrik sloeg om mijn hart, het zal toch niet dat ze alledrie zijn gesneuveld in de boze buitenwereld? Tien minuten lang overviel me de doffe berusting van: ja zo lijkt het toch wel.

Om de nachtverlichting te doven opende ik de garagedeur, en daar verschenen ze een voor een: Kitty Dos, Kahlo en Katja. Oeps de zon schijnt weer. Blijkbaar waren ze tijdig de garage in gevlucht toen de scherpe honden van mijn nachtwaker hen aanvielen. Vandaag de hele dag verlieten ze de garage niet meer. Ik voer ze nu in de garage, Minina vind dat ook best, de kattebak staat nu in de garage. Vanavond zal ik een mogelijke clash voorkomen, en zal vragen aan mijn nachtwaker hoe hij de relatie tussen Kahlo en zijn honden Princesa en Caracol gaat neutraliseren. Want Kahlo gaat over drie weken verhuizen naar het huis van Princesa en Caracol.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Martin Sommer in de Volkskrant

“”De gemeente (Amsterdam, jk) wil kortom dolgraag dat radicalisering een ander woord was voor achterstelling en discriminatie. Dit is het kwartje dat in alle gleuven past…..””

 

Martin Sommer, rechtschapen journalist van de Volkskrant, die overigens ook fysiek erg op mijn zwager lijkt, geeft hiermee opnieuw een denkrichting aan die nog niet mainstream is bij de Volkskrant, maar dat kan nog komen. Ook de efficiente akties van de Volkskrant in de zaak Halbe met zijn nepnieuws, lijken te wijzen op een betere, noem het gerust een meer rechtse rol van de Volkskrant, om de poltici te controleren op hun doen en laten.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

de muis had een staartje

ruzie met Minina de poes. Ze mag mij om vijf uur in de ochtend wekken, dus niet om tien voor vijf. Ze had vast honger maar ik riposteerde: ga maar een muis vangen in plaats van de hulpjunk te spelen. Dat was gisteren.

Vandaag presteerde ze het mij om 4 uur 22 te wekken, ik duw haar ruw van mijn bed. Ze gaf niet op en kwam nog een keer, opnieuw werd ze grof terecht gewezen. Dat hielp. Ik stond op om 5 uur 20 en Minina kwam me haar muis showen, een fors aangeslagen muis die nog wel de bewegingen kon maken als lesmateriaal voor haar drie dochters van precies vijf weken oud: Kitty dos, Kahlo en Katja. Ze liet de muis achter voor haar dochters en volgde mij voor haar ontbijt van joghurt en kattebrokjes.

Na haar ontbijt ging ze kijken hoe haar dochters en de muis het maakten. Die laatste piepte uit levensnood. Minina regelde dat haar dochters een voor een de levenslessen volgden. Kitty dos werd verrast door een effectieve tegenreaktie van de muis en schreeuwde moord en brand. Moord was het, en wie het karwei mocht afmaken weet ik niet maar op zeker moment, piepte de muis niet meer.

De drie dochters hebben de muis met huid en haar opgepeuzeld, opnieuw een voor een, en ik vond niets meer van de muis terug, zelfs niet het staartje. Vervolgens lagen ze de hele dag voor Pampus, zonder hun gelurk aan Minina. Dat is voor herhaling vatbaar denkt Minina. Mij rest slechts het verwijderen van de bloedspatten op de tegelplinten in mijn badkamer.

Eerder schreef ik over de verwondering van Minina over mijn laserprinter. Haar dochters hebben nu hun halve leven doorgebracht naast een niet werkende laserprinter. Binnenkort ga ik de printer starten en kijken of er overlevering heeft plaatsgevonden of nog niet.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

ontmoeting (5)

ze is in der eentje, gaat in de tuin zitten, maar als er plaats vrij komt tegenover mij, gaat ze daar zitten aan een eenspersoons tafeltje. Komt inmiddels ook haar bestelling aan, liefst drie komplete sushi´s, dus zo meteen komen vast haar twee tafelgenoten aanschuiven. Toch verandert mijn verwachting, ze eet immers al van de drie sushi´s, terwijl ze haar mail checkt op haar smartphone. Ik mag haar, ze heeft geen probleem alleen te eten in een openbare gelegenheid. Margaret Atwood, daar doet ze me aan denken en dat is een groot kompliment. Ze laat de niet opgegeten sushi´s inpakken en vermaakt zich erg met een video op haar smartphone. Waarschijnlijk The Handmaid´s Tale

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

twee keer sjans

als je mijn serie machismo hebt gelezen, weet je ook dat nicaraguaanse vrouwen erg trouw zijn aan hun echtgenoten. Daar hebben zij immers zelf op aangedrongen, dus ze waken er voor om in het openbaar ontrouw te zijn voor het oog van hun echtgenoot of voor het oog van de chaparonnes georganiseerd door de familie van haar echtgenoot.

De concours hipique in Diriamba is een van de meest interessante in heel Nicaragua. Ook omdat ik vanavond tegelijkertijd twee keer sjans had met nicaraguaanse vrouwen met een echtgenoot danwel vaste vriend. Dat komt zelden voor, lees: dat overkomt me zelden.

Het eerste geval was erg leuk, de vrijer van de dame die me al op het oog had was even weg. Toen kwam bij haar een zanger gitarist die iets voor haar wilde spelen. Meestal een romantisch liedje. Zij antwoordde waarschijnlijk  dat haar vrijer die een en ander zou gaan betalen even naar de plee is. Waarop de zanger gitarist antwoordde dat ze misschien toch ook een mooi romantisch nummer voor een onbekende zou willen horen. Ik keek naar hun dialoog, hoorde die dus niet, maar wist op het juiste moment te glimlachen. Volgens de terugglimlach van haar dus. Dit is allemaal interpretatie, maar niet de slechtste denk ik.

 

Tegelijkertijd had ik sjans met een dame dichtbij mijn tafeltje, maar daar waren de tekenen minder duidelijk, wel kreeg ik een gemeend tot ziens daghandje voor de volgende keer,

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

het gezonde verstand

van de Catalanen valt erg tegen. Hadden de separistas 72 zetels, nu maar twee minder 70 dus. Geen reden om te concluderen dat de Catalanen duidelijk willen afsplitsen van Spanje, want minder dan eerder steun voor het afscheiden van Spanje, en in absolute stemmen zitten de separisten slechts op 47.5 procent. Wel een groot aantal, net als het grote aantal mensen dat geen eenzijdige afsplitsing wil. In dit soort kwesties lijkt het me logisch een meerderheid van twee-derde te eisen, opdat de wens van een minderheid maximaal wordt gerespekteerd, en dus voor maximaal voor een-derde wordt vernaggeld.

Er zijn redenen om de uitslag te interpreteren als een overwinning voor Puigdemont. Hij zelf won met zijn partij duidelijk meer dan de ERC, de linkse separisten.

Denkbaar en wenselijk is dat deze linkse separisten goed nadenken. En overstappen naar het andere kamp.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Puigdemont en Zwarte Piet in Brugge

Puigdemont presenteerde zijn politieke programma in Brugge in Belgieje. Brugge, het dood-gerestaureerde stadje dat voorwendt dat nog steeds in kloosterkelders seks wordt bedreven met minderjarigen. Als die kloosters al open zijn, worden ze bestierd door jonge religieuze vrouwen van achter in de twintig want die geestelijke is al lang dood of kan hem niet meer omhoog krijgen.

Weinig of geen reclame-uitingen ook in de binnenstad van Brugge, ja binnen in de winkel op A4-formaat een sigarettenreklame, met op een zwart-wit foto: James Dean.

Heel veel mensen vinden dit leuk. In deze sfeer presenteert Puigdemont zijn politieke programma. Passend, want hij waant zich ook in een voorbije periode waarin een Franco nog leeft en waarbij hijzelf nog de rol van verzetsstrijder kan spelen.

Morgen in de Stadsschouwburg  in Brugge de intocht van Sinterklaas met echt Klassieke Zwarte Pieten, zo wordt online reclame gemaakt. Ligt Brugge dan toch niet vierhonderdzeventien kilometers van Dokkum vandaan?

Mensen in Brugge met een geamputeerd been hebben onderling afgesproken slechts een houten prothese te nemen, opdat de gemeentelijke uitstraling van de klassieke schoonheid bevestigd en ondersteund wordt door haar bevolking. En met zo´n vermolmde houten poot kom je wel gemakkelijk door de detectiepoort op het vliegveld, dat is bijvangst. Ik gun hen die bijvangst.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Puigdemont sprak me aan

het komt niet veel voor dat een regionale leider me aanspreekt, maar vandaag is dat zowaar het geval. Carles Puigdemont sprak Europa aan, maar vooral de burgers van Europa. Wat nu met Catalonieje gebeurt kan morgen ook gebeuren met mij, dat was zijn verhaal, opkomen voor democratische rechten is geen misdaad, …….en toen werd ie weggedraaid.

Dus hij sprak ook mij aan, zij het kort of gekortwiekt.

Mijn antwoord aan Carles Puigdemont:  het neoliberalisme geeft problemen op het gebied van je identiteit, die problemen moet je proberen op te lossen. U hebt Franco nodig voor uw identiteit en mist hem erg, en u probeert Rajoy uit te dagen de rol van Franco over te nemen. Probeer uw problemen op te lossen zonder dat u Franco nodig heeft.

Ik denk dat de meerderheid van de Catalanen en de meerderheid van de Spanjaarden jouw verhaal een goedkope truc vinden, ga je schamen en je memoires schrijven en vergeet niet jouw disculpe aan het Catalaanse volk.

Geplaatst in politiek | 4 reacties