er is iets veranderd

Om eerlijk te zijn ben ik niet eens geinteresseerd in wat voor redenen anderen hebben om zich wel of niet te laten vaccineren. Dit citaat uit een blogpost van Kathleen van Kattebelletjes van 19 juni dit jaar.

Gisteren en vandaag gaat zij uitgebreid in op alle denkbare argumenten die er over en weer bestaan in deze kwestie. We zijn vijf maanden verder sinds juni, er is dus iets veranderd, maar wat?

Zoals ik eerder op 21 juni op mijn eigen blogpost over covid19 opschreef speelde Kathleen vooral de slachtofferrol, beter nog het luxe slachtoffer. Begrijp me goed, ik benijd echt niet de medische situatie van Kathleen, maar ze had daardoor de papieren dat ze zich eenvoudig kon verantwoorden richting de gemeenschap waarom ze zich niet laat vaccineren. Het woord luxe slachtoffer dus in de betekenis van iemand die een enkel heeft verstuikt, maar met twee lichtgewicht krukken, boven iemand met een verstuikte enkel zonder die krukken, dat is een gewoon slachtoffer. En dat in de tijd dat er nog geen enkel land op aarde was waar vaccinatie verplicht werd.

Dat is nu veranderd, in veel landen gaan discussies op om eea wel te verplichten, danwel worden mensen van aktviteiten uitgesloten die niet gevaccineerd zijn om welke reden dan ook. Plots is Kathleen dus haar luxe, haar relatieve luxe positie kwijt. De groep waarin zij leeft als liberaal humanist stelt plots ook aan haar eisen. En daarom schrijft Kathleen nu een blogpost die Loessoep al eerder schreef in juni.

Is het nu zo dat Kathleen minder liberaal humanist is geworden, en meer kijk heeft gekregen op de rol van de groepen in de gemeenschap op het individu? Ik hoop het wel maar ik ben bang van niet. Ik denk dat zij in juni ook al wel wist dat haar relatieve luxe positie, het hebben van twee lichtgewicht krukken ook het resultaat is van de ontwikkelingen in de medische wetenschap, aan het toekennen van belastinggelden voor universitair medisch onderwijs.

Door de verandering van de covid19 situatie, die we in juni totaal niet hebben voorzien, zijn nu haar medische papieren plotsklaps minder waard geworden. In Nederland zijn discussies gaande over een medisch QR code die toegang biedt tot alle aktieviteiten, wat betekent dat ook in Nederland Kathleen wellicht haar papieren moet upgraden.

aanvulling een paar uur later: in de Volkskrant van vandaag een interview met een internist die haar kollegaas voorbereid op code zwart: wat te doen als we moeten kiezen wie wel of wie niet naar een ic bed.

Dit wordt beslist door een team artsen, en die kiezen slechts op grond van medische informatie. Daarbij speelt de vaccinatiegraad geen enkele rol. Daarover staat niks in het code zwart protocol, zo stelt de internist ons gerust.

Mij stelt het echter niet gerust: de vaccinatiegraad van de patient lijkt me duidelijk medische informatie, dus het team artsen kent de vaccinatiegraad van de kanshebbers op het schaarse ic bed. Hoe schakelt de meebeslissende arts zijn kennis mbt vaccinatiegraad uit? Dat lijkt me onmogelijk. Denkbaar is dat vooraf de medische informatie wordt geschoond op de data van de vaccinatiegraad. Kun je dan nog stellen dat de code zwart is gestoeld op slechts medische informatie? Tenslotte: zijn de dossiers in dat geval nog geschoond op andere medische informatie?

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Ionica Smeets toont waar ze voor staat

Ionica Smeets is wiskundige en schrijft regelmatig haar column in de Volkskrant. Vorige week over de onwetenschappelijke grafieken die in de Tweede Kamer werden gebruikt om een bepaald staandpunt te schragen.

In eerste instantie struikelt ze stil over de morele vraag: wat is erger, is de foute grafiekengebruiker te dom om zijn grafieken te begrijpen, of gebruikt hij ze bewust en gewetenloos? Dat is haar goed recht, ook Einstein (een wetenschapper) was religieus.

Ik hou erg van wetenschappers die hun vak uitdragen aan het grote publiek zoals Oliver Sachs, Wagenaar en dus ook Ionica Smeets. Dieper graaft ze vervolgens via Rolf Zwaan en filosoof socioloog Harry Frankfurt die veel woorden nodig heeft om tot de conclusie te komen dat de grafiekenvervalsers zich helemaal niet bezig houden met eigen onkunde de grafieken te begrijpen danwel er heilig in te geloven:

Ze zijn enkel bezig met het laten zien waarvoor ze staan!

Ik schoot in de lach: Ionica Smeets toont waarvoor ze staat: in haar aangeboren naieviteit heeft ze zomaar een moreel juist standpunt ingenomen tegen het kamerlid dat foute grafieken presenteert.

Kan een columnist eigenlijk wel een stukje schrijven zonder te laten zien waarvoor zij staat? Dat nu lijkt me een logische vraag aan de wiskundige Ionica, want logica is haar vak.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Kathleen Stock

tot haar zou Kathleen van Kattebelletjes zich ook moeten verhouden. Natuurlijk, ik snap ook wel dat het veel makkelijker is om popie jopie verhalen op te schrijven tegen de ons bekende fervente machotypes.

Wie zijn eigenlijk die machotypes nog op het Xwel plein? Ook Mrs. Brubeck is weg, waarvoor oprecht hulde, Puck (Pauline Barendregt) wordt niet meer ongevraagd geconfronteerd met de harde buitenwereld.

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Loes gaat Greta

Loes ziet de COP26 in Glasgow als haar vwo-klasje waarvan zij de lerares is, de lerares die haar leerlingen niet de hoop wil ontnemen: ze moedigt hen aan: doe jullie best, jullie kunnen het!

Vandaag in de Correspondent een verhaal van Nina Polak over Klimaatdepressie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Oliver Sachs en Peter R. de Vries

je wilt weten of het doosje lucifers het nog doet, je hebt geen vochtigheidsmeter in huis maar geen nood:

je schudt het doosje lucifers drie of vier, vier is makkelijker, keer heen en weer en de toonhoogte van de rammelende stokjes in het doosjes geeft je een sterke aanwijzing voor het huidig functioneren van de ontstekers in het doosje en haar strijkvlakken.

In de woorden van Oliver Sachs: jouw gehoor kan de functie van je vochtigheidsgraadmeter overnemen als het daartoe wordt uitgedaagd.

Binnen vierentwintig uur na de aanslag op Peter R. de Vries, zag en hoorde ik de burgemeester van Amsterdam zeggen dat Peter R. de Vries de held van Nederland is.

Ik wist het toen meteen: Peter R. de Vries is niet meer onder ons.

Want zo kennen we Femke Halsema, noem het ijking,: zij doet haar domme popie jopie uitspraken bij voorkeur als die uitspraken later niet door de echte uitspraken in het land of door Peter R. de Vries zelf, doorgeprikt kunnen worden.

Sterker nog: ik beschuldig haar van voorkennis die ze gebruikt in haar eigen voordeel.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

een dure kus

je zou het anders willen maar liefde en veilige seks hebben altijd ook met geld te maken. Ook wel weer logisch, immers de groep wil overleven en dus zich voortplanten en dat impliceert bestuiving. Praktisch is de bestuiving een fluitje van een cent maar Midas Dekkers heeft ons al lang geleden uitgelegd dat we hier in het westen dus eerst italiaanse designschoenen moeten kopen en die zijn nogal prijzig.

Harvey Weinstein heeft geld genoeg om ze binnen een uur thuis te laten bezorgen, maar hij komt erachter dat geld wel macht vertegenwoordigt maar niet een op een. Er zijn vrouwen die niet hun lichaam verkopen en er zijn er die dat wel doen. Weinstein valt op de groep daartussen in. Macht is dus meer dan veel geld alleen, maar je kunt er geen wisselkoers voor opstellen.

Dat kun je ook lezen bij de filmsterren die acteren in de Metoo zaken. Ze willen niet zozeer miljoenen als schadevergoeding, maar genoegdoening voor de geleden vernedering tijdens het bezoek aan de hotelkamer van Weinstein. Maar voor haar vakbond is het moeilijk de hotelkamer van Weinstein te zien als haar werkvloer.

Zeker staan er in de CAO veiligheidseisen met betrekking tot de werkomgeving, en dat kan ook een filmset zijn, dus ook een willekeurige hotelkamer. Of een bedrijfskantine of een trappenhuis in een torenflat van twintig verdiepingen.

Een voorbeeld uit de lang vervlogen tijd toen de woorden vakbond en CAO nog dagelijks te lezen waren in de Volkskrant en de Telegraaf. Het speelt in een overheidsorgaan met meer dan drieduizend werknemers. Zo ongeveer elke zes jaar wordt een reorganisatie op touw gezet, officieel om te bezuinigen. Er wordt periodiek flink aan de boom geschud, de rotte appels zouden er uit moeten vallen en obese onderdelen afgeslankt. Het proces wordt geleid door een tijdelijk interim reorganisatiedirecteur, van buiten aangetrokken. Is het proces klaar, treedt er een nieuwe directeur aan, de oude directeur neemt afscheid met een mooi kado van het hele personeel. Het pijnlijke van het proces werd opgevangen door de interim en die vertrekt naar een andere klus in een andere gemeente.

De reorganisatiebegeleider, de interim heeft een goed salaris, maar macht is meer dan geld en hij kickte op de waardering van zijn jongere secretaresse, waarschijnlijk heette zij toen al managementassistent. Ook zij was niet uit op plat meer salaris en vervulde die positie al in de oude structuur en precies dat betekende zijn voortijdig einde. Ze werden betrapt in het trappenhuis, innig kussend.

De reorganisatie ging dit keer niet door, de bedrijfsledenroepen van de vakbonden waren dik tevreden. Zij handelde niet in opdracht van de vakbonden in het bedrijf.

Metoo kwesties zijn simpel kwesties voor de vakbonden en/of ondernemingsraden in het bedrijf, het gaat over de veiligheid van de werkomgeving, een managementassistent moet ook de lichamelijke integriteit van een interim respekteren. Beiden zijn ontheven van hun taken op basis van teksten in de CAO. De prijs van de kus lag dit keer vooral bij derden, alle kosten van het lopende reorganisatieproces en de verwachte opbrengsten voor de tijd na de reorganisatie.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

je zal het net treffen

twee citaten uit Kathleens blogpost Dag meisje:

Of die keer dat ik met een groepje medestudenten in de bus stond en een man met een erectie zich tegen mij aan duwde.

De bus was stampvol dus ik kon geen kant op. Enkel mijn mannelijke medestudent aan mijn andere kant vragen of ik ajb heel dicht tegen hem aan mocht leunen om zo toch een centimetertje te winnen. Hij kon mijn plaats niet innemen, maar sloeg gelukkig na eerst te vragen of dat ook voor mij ok was zijn arm om mijn schouder om de indruk te geven dat we een koppel waren en zo die ander af te schepen.

citaat twee:

rijdt een harde lul tegen je aan als je in een volle bus staat met vijf medestudenten waarvan een mannelijk watje nee geen nicht want die zou mijn positie hebben gejat en vier jaloerse wijven die het thuis naakt nog niet voor elkaar krijgen een man te veranderen in een harde..

Ik kan het watje bewegen een arm om mijn schouder te leggen waardoor het nog een soort triootje, te mooi woord, wordt met het watje als hoofdkussen.

De lul moet er de volgende halte al uit: wat een harde!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

een prachtige film

Fransen kunnen dat, een film maken. Maar ook een politieserie, ik zag twee afleveringen. Gisteren een aflevering die speelt in Marseille. Ook deze aflevering staat weer stijf van het politiek correcte. Met ook veel mooie algerijnen in de cast, een fraai pigmentverwende jonge vrouw, maar ook hoe zal ik het noemen afrikaans pigmentverwende, zeg behoorlijk blacke meneren. Een hoogzwangere vrouw als sympatieke politiechef, wel eerder al gescheiden, zoals velen van de hoofdrolspelers. Of ze liggen in scheiding, een eerste konklusie zou kunnen zijn: in Marseille verlies je niet je baan als je gaat scheiden. De plaatselijk cultuur met veel mensen uit NoordAfrika in de suburbs komt volop aan de orde. En zo ik al zei ook het politiecorps is al behoorlijk op kleur, een afspiegeling van de bevolking.

Eerst wekt de serie aan atypische rolmodellen op mijn lachspieren, dan kom ik erachter dat het heel erg snel werkt om tot vele vragen te komen, het verhaal gaat met een sneltreinvaart, met allerlei mogelijke afslagen naar het einde, de vraag wie heeft het gedaan en hoe zit het plot in elkaar blijft tot het einde spannend, elke onderdeel naar het einde gaat van dik hout zaagt men planken. En de snelheid wordt bereikt door juist die hoeveelheid van atypische rollen, en zelfs ik accepteer dat je die voor de snelheid al nodig hebt.

Maar ze geven ook de mogelijkheden om de detailverschillen in culturen weer te geven, naast het verhaal dat een lichtgetinte uit de ene cultuur verliefd kan worden op een fraaipigment verwende jongedame. Of dat een algerijnse moeder er heel veel voor over heeft dat haar zoon op stoot in de vaart der volkeren. Hoe zij dat doet is een bijzondere manier en dat is het mooie van deze aflevering. Ik ga het niet verklappen. Maar ook deze aflevering geeft een kijkje binnenshuis, ook aan de binnenkant van het bureau van politie. Die binnenkant verschilt van het pr verhaal voor de buitenwereld.

De verschillen tussen culturen zijn vaak pas te zien in belangrijke kleine onderdelen. De manvrouwverhouding is in veel verschillende culturen kwestieus, het valt niet mee om het aantal doden dat het met zich meebrengt te verminderen in bijvoorbeeld Spanje. In Marseille ook niet leerde ik gisteren. De discussie slechts voeren over hoe je je in het openbaar moet gedragen is in mijn ogen volstrekt onvoldoende. Als je niet durft te kijken naar wat er binnenshuis gebeurt, verandert er weinig. Daarom is dit een mooie politieserie.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Hoe weet je dat je goed bezig bent

Een heel leerzame blogpost van Kathleen deze week. Vooral haar waarschuwing voor de effekten van Facebook op je algemene geestelijke gesteldheid is me uit het hart gegrepen.

Ik heb wel een paar kanttekeningen: Haar titel is een vraag aan zichzelf, het antwoord zou ze in haar dagboek kunnen opschrijven. Of het is een vraag aan jou, individueel mens, en hoe kan jij als individu daar zelf een antwoord op geven in jouw eigen dagboek. Als je haar blogpost helemaal uitleest dan lijkt ze toch echt ook de relatie tussen het individu en de maatschappij op het oog te hebben, en daarom haar blogpost op een openbaar medium. Een betere titel zou dan in mijn ogen zijn:

Hoe weten we dat we goed bezig zijn?

De strekking van de blogpost is: als je je onconformtabel voelt, zou het weleens kunnen zijn dat je goed bezig bent. Hetgeen inhoudt dat degeen die jou dat onconformtabele gevoel geeft jou een grote dienst heeft bewezen. In de blogpost en de reakties daarop komt Kathleen daar erg op terug, en ondergraaft zelf haar eerdere globale stelling. Gelukkig maar, haar vriendin Loessoep gaat zelfs zover dat hoe meer pijn ze voelt des te beter het met haar gaat. Als ze een compliment krijgt voelt ze dat als een klap in haar gezicht. Ik vind dat niet gezond en accepteer als ik dat opschrijf, zij dat niet meteen als positief onconformtabel ontvangt.

Toch schrijf ik dat op, omdat ik Kathleens tweede zin eveneens te globaal vind:

Voor de sociaal aangelegde mens zijn er weinig dingen zo onconformtabel als van mening verschillen met een ander.

Ik heb dat helemaal niet, het kan natuurlijk zijn dat ik toevallig niet behoor tot de sociaal aangelegde mens. In sociaal humanisme van 3 augustus 2016 heb ik proberen uit te leggen dat ik niet meer behoor tot ons soort mensen, de liberaal humanisten, omdat dat humanisme juist minder sociaal is.

In sociaal humanisme (2) van 24 september 2019 probeer ik uit te leggen dat ik als sociaal humanist vaker lezers tref die zich onconformtabel voelen door mijn teksten. Dat ligt minder aan het botte van mijn taalgebruik danwel aan de inhoud van mijn teksten.

In belgiese taalkunst van 1 maart 2021 erken ik dat er een verschil is in de botheid van het nederlandse taalgebruik en het belgiese, en dat we daar mee moeten proberen te leven. Herman Brusselmans is een belg, maar ik denk niet dat het toevallig is dat hij bij een nederlandse uitgeverij zit. Loessoep is nederlandse, woonachtig in Belgieje en schrikt van een enkele frons van mijn linkerwenkbrauw en durft haar eigen grieven niet te adresseren, en volgt de strategie van : wie de schoen past trekke hem aan, net als mijn moeder dat deed. Dat is geen eigenschap waarmee Loessoep of mijn moeder is geboren, het is een aangeleerde strategie, vergelijkbaar met de strategie van Facebook.

Ik frons wenkbrauwen niet bij Loessoep maar bij haar teksten, niet bij Kathleen als persoon maar bij haar logica, daar is ze niet mee geboren, je bent geboren met een hazenlip of niet. De logica in het verhaal, de strategie, ook die van mij is aangeleerd door schade en schande, en succes.

Als ik mijn wenkbrauw frons is dat dus ook niet om een persoon te raken, maar om het verhaal van iemand beter te maken, als het verhaal niet beter wordt vind ik het een asociaal verhaal dat mij raakt, ik kom dus voor me zelf op, en de groep waarin ik wil leven. Opdat ook Tineke Hofslot een oor heeft voor Puck uit het boek Lieveling van Pauline en Kim.

Het is daarom dat het me goed lijkt voor mij dat Kathleen niet meer bang is onconformtabele teksten richting mij te sturen, misschien heb ik (hebben wij) er iets aan.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

DWDD is een goor programma in 2017

“op de snijtafel” een programma van de VPRO liet dat al eerder overtuigend zien. Een artikel in de nederlandse Volkskrant afgelopen week verwees naar een aflevering van DWDD in 2017, naar aanleiding van de huidige Metoo.kwestie in Belgieje.

Tafeldame was Hanneke Groenteman die solliciteerde naar een forse bos reetveertjes door te stellen dat ze niet jong en mooi is. De reaktie was voorspelbaar, maar ze bleef volharden dat ze zo verschrikkelijk moe was van die Metoo.verhalen.

DWDD zou DWDD niet zijn als ze risico zouden nemen, het is daarom dat ook Wilma de Rek en Jessica Durlacher aan tafel zitten, ik schat ze in op rond de vijftig jaar.

De ook aanwezige, fraai pigmentverwende dame, ik ken haar naam niet, ik schat ze in op vierentwintig jaar, aanklaagster van de tiepes als Weinstein, ziet de bui al hangen en kuist flux haar teksten: tegen Wilma de Rek, Jessica Durlacher (Weinstein is gelyncht) en Hanneke Groenteman, hierna WdR, JD en HG is het moeilijk kersen eten, en dan is er nog de vraag welke opstelling Matthijs van Nieuwkerken (MvN) kiest.

Twee heren verder ook nog aan tafel, Vermeersch hoofdredakteur van de NRC, maar die is er vooral om over de bende van Nijvel te gaan praten en een meneer die ooit een blauwtje heeft gelopen bij een dame tiepe WdR en JD, diep medelijden bij laatstgenoemden.

Oja en ook nog Herman van Veen die zich kompleet verre houdt, en ook mag houden van MvN van het onderwerp van gesprek en zo de onpartijdige kunst zo goddelijk hemelhoog kan houden, erg lullig voor Willem Wilmink die hij daarmee ook te kakken zet zonder dat die zich kon verdedigen.

De fraai pigmentverwende dame van vierentwintig, in principe concurrente van WdR, JD en HG deed een wanhoopspoging.

In het gesprek tot op dat moment was men overeengekomen dat twee tot negen procent van de Metoo.verhalen vals zijn, en dus leiden tot een onterechte beschuldiging van piemeldragers. In een soort paniek, opnieuw zorgvuldig geprogrammeerd door de redaktie van DWDD stelde zij:

Maar het is toch van de zotte dat die enkele slachtoffers opwegen tegen de honderden slachtoffers van Weinstein?

Matthijs van Nieuwkerken liet een stilte vallen: zie hier, ook een fraai pigmentverwende dame van vierentwintig kan zich zowaar ontpoppen als het domme blondje

(dit speelt in 2017, toen BLM nog niet speelde, de redaktie van DWDD was in 2017 ook al politiek korrekt. Maar het is erger: zij bepalen ook wat morgen politiek korrekt is, als we niet op onze tellen passen)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen