de microbus, een netwerk

De interlokale microbus rijdt van A naar B en mag ook in de centra van de tussenliggende dorpen passagiers oppikken. Vaste bushaltes zijn er niet, je mag op elke plaats uitstappen. Tussen de dorpen mag de microbus officieel geen klanten oppikken, deze zijn voor de grote bus, die om die reden twee keer zolang over het gehele trajekt doet. Deze regel wordt echter niet gehandhaafd, dus de interlokale microbus neemt ook deze reizigers op als het ‘volkswagenbusje’ nog niet vol is, dwz officieel maximaal zeventien passagiers, exclusief de bijrijder en de chauffeur.
Er staat geen prijs vast voor deze klant tussen de dorpen, hetgeen tot gevolg heeft dat de bijrijder in onderhandeling gaat met de aarzelende klant, tot op het moment de bijrijder een voldoende lage prijs vraagt voor de rit, en de klant toehapt. Dit onderhandelen duurt even en verlengt de totale reistijd tussen A en B. Toch stoort me dit oponthoud niet want we staan even stil en dat biedt mij de mogelijkheid voortijdig uit te stappen. En dat is soms heel erg welkom, omdat de schokbrekers vorig jaar al versleten waren, omdat de chauffeur onverantwoordelijk rijdt, te hard rijdt of te langzaam rijdt.
Dat laatste in het geval de bus, nog niet vol, verplicht was te vertrekken uit A, en vervolgens stapvoets rijdt op zoek naar aanvullende klanten op weg naar het eerste dorp op vijf kilometer afstand. Ik ben weleens uitgestapt in dat volgende dorp na twintig minuten ‘expresso’ bus. De bijrijder vroeg me een bedrag voor dat eerste stuk, ik weigerde effectief.
Ik stapte in de volgende bus die inmiddels ook was aangekomen op dat punt. Op dat moment ontstaat er een nieuwe situatie, wie pikt de eerstvolgende klant op aan de kant van de weg? Beide busjes proberen elkaar nu op hoge snelheid af te troeven met inhaalmanouvres die mij doen besluiten opnieuw mijn microbus te verlaten. En te wachten op een derde, die snel komt omdat het aantal vrijgegeven concessies groot is, hetgeen leidt tot een moordende concurrentie.
Gunstig voor mij is de omstandigheid dat de bijrijder pas ongeveer halverwege het trajekt de ´pasaje´, de afgesproken of vastgestelde ritprijs gaat innen. Als ik sterk onderhandel kan ik op een derde van het trajekt wachten op mijn derde microbus zonder een enkele peso te hebben betaald tot op dat moment.

Niet het principe tijd is geld bepaalt het handelen van het team chauffeur-bijrijder, het principe is slechts het geld in de zak van de reiziger, een dollar over vijfenveertig kilometer, de duur van de rit is gemiddeld een uur. Dit zou kunnen leiden tot een mooie positie van de reiziger volgens het principe klant is koning. Echter, als je eenmaal bent ingestapt ben je slechts een homp vlees, pas buiten de microbus kun je weer onderhandelen. Belangrijk is dat je je eigen verantwoordelijkheid neemt bij het in- en uitstappen. De omschrijving een homp vlees is niet erg overdreven want talloos is het aantal dodelijke ongelukken met de microbussen. In het spraakgebruik heten de interlokalen dan ook de intermortalen.

Een mens leeft in netwerken, een van de netwerken is de microbus met zijn eigen wetten en regels. Sommige regels zijn van overheidswege opgelegd, zoals in dit geval de ritprijs tussen de dorpen en de vertrektijdtijd vanuit A. Verder is het onderhandelen in de vrije ruimte. Een interessante informele regel is dat de mooiste meid naast de chauffeur mag zitten. Op de voorbank zijn drie zitplaatsen, linksvoor de chauffeur, middenvoor de mooie meid plek en rechtsvoor de meest gevaarlijke plek. Als de chauffeur een objekt moet ontwijken en hij kiest voor linksom, is de plek rechtsvoor het meest dodelijk als het toch misgaat.

De mooie meid dus naast de chauffeur. Is het zo dat de chauffeur regelmatig het been van de mooie meid beroert met alle gevolgen voor de verkeersveiligheid? Nee. Is het zo dat de mooie meid vaak een perpektiefvol gesprek begint met de chauffeur die misschien zelf wel eigenaar is van de microbus? Nee.

Het is vooral symbolisch, de mooie meid mag naast de man achter de knoppen, de verantwoordelijkheid nemende. Mocht die zijn handen niet thuis kunnen laten, dan zal de hele bus haar verdedigen als ze daarom vraagt. Maar voor het zover is, zegt de hele bus al tegen haar: Ja, jij bent de mooiste meid. Daarover is consensus en dat streelt haar. En het levert een effectieve orde op. Ik haal het niet in mijn hoofd om als grijsaard in het geheel lege busje op het busstation te A, op de plek van de mooie meid te gaan zitten. Mij is wel eens de plek rechtsvoor aangeboden, maar die weiger ik, ik moet dan geheid even later weer uitstappen om de mooie meid door te laten, en ik zit dan op de meest gevaarlijke plek.

Het komt voor dat ik bij het uitstappen een chauffeur ´en public´ een kompliment maak over zijn manier van rijden. Ook als ik met klachten uitstap laat ik de hele bus meegenieten, dat maakt mijn onderhandelingspositie sterker. Je kunt je familie niet uitzoeken en je medereiziger ook niet, maar vaak krijg je bijval voor je klachten. Ik zit in de microbus om mijn auto weer op te halen na een onderhoudsbeurt bij een garage in B, morgen rij ik weer een stuk veiliger in mijn eigen bolide. Niet al mijn medepassagiers hebben dezelfde ontsnappingsmogelijkheden. Ik wens hen dan ook oprecht een behouden vaart als ik het schip voortijdig verlaat.

Ik heb ook een advies klaar voor de mooiste meid in mijn bus: Ja, je bent de mooiste maar jouw plek is niet de meest veilige. Ik denk dat ze mij een glimlach teruggeeft, want je moet risico´s nemen in het leven en zij wil ook een eigen bolide.

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

sneu

sinds kort hanteert de nationale Brandweer een conditie-test die geen rekening houdt met lengte, leeftijd en geslacht. Omdat iedereen geacht wordt hetzelfde werk te doen, bijvoorbeeld een slachtoffer buiten westen naar het dak van het gebouw te dragen waar een helicopter klaarstaat om het slachtoffer snel af te voeren naar het dichtbijzijnde ziekenhuis.

De brandweerlieden moeten daarom een test volbrengen, met 42 kilo op de rug honderd traptreden omhoog binnen twee minuten. Haal je deze conditietest niet, dan mag je niet meer meedoen als reddende engel.

Er kwamen driehonderd klachten op deze nieuwe conditietest, veertig daarvan van vrouwen.

Een van de vrouwen is Jorien Traas, zij vindt de nieuwe eis van de conditie test niet terecht, ze vindt het onterecht dat ze als 53-jarige hetzelfde moet presteren als een jongeman van 18. Tja, als de nieuwe test geen rekening meer houdt met lengte, leeftijd en geslacht, moet je niet zeuren en toch willen dat het geslacht weer wel meetelt.

Wat een sneu geneuzel.

Kan het idee misschien helpen dat de nieuwe regel uitgaat van het slachtoffer van de brand en dat de nieuwe regel niet uitgaat van de brandweervrouw Jorien Traas en haar conditie?

En is er misschien niet ook een rol voor Jorien Traas achter de brandweertelefoon, die minder weegt dan 42 kilo?

Haar vakbond in de persoon Marcel Dokter maakt het nog bonter, die beweert dat 42 kilo meedragen voor een vrouw van 50 kilo veel zwaarder is voor haar dan voor een jongeman van 80 kilo. Meneer Marcel Dokter, lees nog eens de interviews met Tom Dumoulin, een wielrenner,  of Newton, geen wielrenner, voordat u dit soort baarlijke nonsens opnieuw verkondigt.

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

stage lopen in een andere cultuur

Reizen in het buitenland kan je blik verruimen, met de nadruk op kan. Emigreren naar een land met een andere cultuur heeft dezelfde potentie.
Maxima emigreerde naar Nederland en stelde na enige tijd vast dat de Nederlander niet bestaat, immers wij zijn allemaal kosmopolieten. Hier wreekte zich de situatie dat Maxima niet vaak praat met pakweg een Amsterdamse taxi-chauffeur, ook niet met een taxi-chauffeur in Managua in Nicaragua. Rosenmuller van GroenLinks werkte wel in de haven van Rotterdam, maar woonde nooit in Charlois, Rotterdam. Dat vergroot de kans dat je een kosmopolitisch wereldbeeld kan handhaven voor jezelf.

Stage-lopen is iets tussen reizen en emigreren in. In vijf jaar leerde ik ongeveer vijfentwintig stage-lopers kennen in een voor hen vreemde cultuur. Voor mij was die cultuur inmiddels net iets minder vreemd, omdat ik er al een jaar in woonde, in die vreemde cultuur. Daarom was ik voor hen een vraagbaak eerste klas.

Een aantal zaken verliep volgens een vast patroon. Nieuwe omstandigheden worden door de mens in eerste instantie argwanend bekeken, dat is logisch. De pas ingevlogen stagieres, het merendeel was vrouw, kozen steevast hun kommentaar op de nieuwe situatie in de vorm van: maar bij ons doen we dat zo.. Alles werd langs de meetlat gelegd van hoe het bij ons zou zijn. Dit is begrijpelijk, de nieuwe situatie is nieuw en bedreigend, een oude reaktie daarop werkt waarschijnlijk niet, daarom maar even volstaan met het benoemen van de reaktie in de oude situatie. Een lichte vorm van paniek.

Dit duurde, gemiddeld, meestal niet langer dan twee weken. De lichte paniek werd vooral overwonnen als de mores van de nieuwe cultuur waarin zij waren terecht gekomen steeds duidelijker werd. En stagieres zijn dan minder in de gelegenheid dan Maxima om de werkelijkheid te omzeilen. Dan bleek ook dat je binnen die mores effectief kon reageren. Los van de vraag of die nieuwe mores beter of slechter is dan die van je zelf, daarover denken we na als we daar de tijd voor hebben, maar eerst gaat het om overleven.

Dit proces heb ik bij veel stagieres zien voltrekken, en ik zag ook spiegels van mijn eigen ontwikkeling.

Na dat halve jaar in den vreemde gaan de meeste stagieres weer terug naar Nederland, trouwen , krijgen kinderen en hebben vooral weer te maken met de mores in Nederland.

Ook relatief vaak willen de inmiddels stagiere ouders Nicaragua opnieuw bezoeken met hun echtgenoot en kinderen, dit keer als vakantiereiziger.  De voorsprong van de stagiere op de reiziger lijkt geheel verdwenen. Dat is voor een deel logisch omdat de nederlandse mores zijn tol eist, verder hebben man en dochters niet de ervaring van de stagiere. Logisch dat bij onzekerheden wordt teruggegrepen op oplossingen via internet en niet door een vraag te stellen aan een plaatselijke taxichauffeur.

Maxima wint het van de plaatselijke taxichauffeur vanwege internet.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

het was niet zo bedoeld

zei de kleurrijke Peter Sagan nadat hij zijn vriend Mark Cavendish de hekken in had gereden, hoe kunnen we dat opvatten?

  • het was niet zijn bedoeling dat Cavendish zou vallen
  • het was niet zijn bedoeling dat Cavendish zijn schouder zou breken
  • het was niet zijn bedoeling dat Cavendish de Tour moet verlaten
  • het was niet zijn bedoeling dat nog twee renners een doodsklap maakten

 

het zou er nog bij moeten komen, dat het wel je bedoeling was, een aanklacht voor moord en voor twee keer doodslag is dan heel erg logisch. Het is mijn bedoeling dat ik je nooit meer op een fiets zie.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

de Maastunnel

daar heb ik een bijzondere relatie mee, dankzij mijn Volkswagen van destijds. Die was niet meer erg nieuw en had kuren. Op gezette tijden sloeg de motor af, zo van doe het zelf maar eens. Ging ik daarin berustend mee door tien minuten te wachten, startte ie weer als vanouds en vervolgden we onze reis. Ik probeerde een patroon te ontdekken in wanneer ie het voor gezien hield. Was het vooral bij dichte mist? Nee. Was het met wind tegen? Nee, juist niet, als de motor hard moest werken ging het juist goed. In ontspannende ogenblikken vooral, als ik gas terug nam was de kans groot dat ie zijn tien minuten rust pakte.

Ik heb geen claustrofobie maar heel veel keren dook ik de Maastunnel in met een behoorlijke spanning, ga ik zometeen beneden parkeren voor tien minuten? Afdalend maakte ik extra vaart maar vaak liet het verkeer dat niet toe en moest ik gas terugnemen. Mijn hoofd en mijn auto waren communicerende vaten: de motor van mijn auto ontspande, ik allesbehalve. Haal ik het laagste punt van de Maastunnel, waarna ik de motor weer kan aanspreken? Of sta ik zometeen naast mijn bolide in de Maastunnel het voorbijrazende verkeer tien vingers te laten zien, in de hoop dat men begrijpt dat ik over tien minuten ook weer rij? Het lijkt me een wanhopige hoop..

De Volkswagen en de Maastunnel hebben me nooit in de steek gelaten, ook geen tien minuten. Ik heb vaak overwogen de Willemsbrug te nemen om mijn probleem te omzeilen, maar dat vond ik een motie van wantrouwen en om.

Nu gaat de Maastunnel voor twee jaar dicht om te ontspannen. Ik gun hem dat. Ik rij met plezier om.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

de spaanse keuken

Spanje is een heel mooi land. En groot ook. Ze vinden het zelf een beetje te groot, er zijn provincies die zich willen afsplitsen, niet toevallig de rijkste. Het moet toch mogelijk zijn om een beetje te dealen onder elkaar, ik roep ze daartoe op. Ik kijk regelmatig naar de spaanse tv. Opvallend veel programma’s die over de spaanse keuken gaan. Een tweeling die erg op elkaar lijkt kookt voor een publiek in de studio, soms mag iemand uit het publiek een beetje zout strooien op een onderdeel van het gerecht. Dan loopt er in een weids landschap een tiepe Swiebertje rond, hij stuit op een roedel varkens en eentje wordt soldaat gemaakt door de plaatselijke top-kok. Verder veel  zogenaamde van gewest tot gewest programma´s die steevast eindigen in een restaurant  met de plaatselijke gerechten waarbij vaak worstjes en kikker-erwten.

Die worstjes zijn overigens erg lekker, in de pauze van je fietstocht een bocadilla met chorizo of nog beter met twee blikjes ansjovis, en je kunt weer verder.

Economisch komen ze een beetje uit het dal, zou de aandacht op tv voor zoveel lekkernijen een rol spelen om de schaarste het hoofd te bieden?  Ik vraag het maar, want een andere verklaring heb ik nog niet. Of het is een demonstratie van de spaanse eetcultuur die aan de eenheid van het land bijdraagt?

Hoe dan ook, ik kijk met veel plezier naar het wedstrijdkookprogramma Masterchef op de spaanse zender TVE1. Een keiharde wedstrijd met jury-leden die geen moeite hebben om een kandidaat-chef kok af te branden tot op zijn of haar modieuze schoenen.

Er zijn ook groepsopdrachten, dus er wordt ook gewerkt aan de solidariteit tussen de kandidaten. Een heel mooie mix. Dit jaar viel ik wat laat in om het te volgen. Een maand geleden bespeurde ik een intieme relatie tussen een jury-lid en kandidaat M.. Dat mag eigenlijk niet, maar het kan natuurlijk ook liggen aan mijn beoordelingsvermogen.

Twee uitzendingen later bleek dat ik het helemaal mis had, de betreffende kandidaat M. heeft inmiddels een min of meer openlijke relatie met een andere chef-kok kandidaat J.. Beiden zitten ze in de finale vanavond, het is al bezig, maar bij mij begint de uitzending pas over anderhalf uur.

Mijn hypothese nu is dat kandidaat J. bereid is gevonden om de aandacht voor het jury-lid af te leiden, in ruil voor zijn winnende rol vanavond als Masterchef Spanje 2017.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het nieuwe netwerk van M.

ik ben hardstikke nederlands, vier jaar oud en onze au-pair spreekt spaans en ik ook al wat. Het buskruit is al lang uitgevonden, dus mijn ouders doen iets anders. Ze besloten een zusje voor mij te organiseren in Nicaragua. Dat gaat zomaar lukken. Sinds een paar weken heb ik een spaanssprekend zusje M. Zij is veertien maanden oud en een beetje ongeduldig tijdens etenstijd. Dan roept ze om agua terwijl ze liever melk heeft. Ze woonde tot voor kort in een kindertehuis waar de verzorgsters ook spaans spreken, maar daar heten ze geen au-pair. Haar vader kent ze niet, en nu mag mijn vader voor haar een rol spelen. En mijn moeder ook. Als alles goed gaat leert ze binnenkort mijn au-pair in Nederland kennen, die spaans spreekt zoals ik al zei. Toch komt ze dan in een ander netwerk, zo heet dat geloof ik.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Il Bello (vier)

hij heeft het gedaan! Heel erg knap! Zat ook nog even de berm in om de wedstrijd een beetje spannend te maken. Liet vervolgens per ongeluk de concurrenten op het vlakke wegrijden, en besloot het een slechte benendag te noemen. Alle nederlandse verslaggevers dachten daarna dat ook Nibali en Quintana die dag toevallig een slechte benendag hadden.

Ze hadden gewoon een gewone dag, net als Dumoulin, maar hij bepaalde de terminologie.

Dat is knap, dat is het slimme manneke in il Bello. Tijdrijden kan hij nog beter, want op het taktische vlak kan hij ook nog fouten maken. Hem verbaasde de vreemde taktiek van Nibali en Quintana dat ze Pozzovivo en Pinot lieten wegrijden. Dumoulin verklaarde aan de pers dat hij hoopte dat die vreemde strategie die twee hun podiumplaatsen zouden kosten. Dat is niet gebeurd, Pinot was 3 seconden langzamer dan Quintana en 31 seconden langzamer dan Nibali in de afsluitende tijdrit.

Dat hadden Nibali en Quintana dus toch beter ingeschat dan ik, beter dan ximaar en beter dan mijn broer, en we zijn in goed gezelschap, want ook beter dan Dumoulin.

Gelukkig lult Dumoulin niet alleen zoals wij, maar rijdt hij ook een vlekkeloze tijdrit. Leve il Bello!

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Il Bello (drie)

vandaag had il Bello slechte benen. Ik laat me niet foppen door il Bello, zes dagen geleden reed hij Nibali in de laatste kilometer op 45 seconden. Nibali sprak daarna niet over slechte benen de hele dag al. Als je vijf kilometer alleen bergop kunt fietsen en kunt regelen dat je niet meer verliest dan een minuut op Quintana, dan ben je een goede klimtijdrijder, en dat wisten we toch al?

Dan heb je geen slechte benen, maar dan ben je een slim manneke

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Il Bello (twee)

Aan de nederlandse wielerliefhebber, vorig jaar was je euforisch, net als ik, over Kruijswijk in het roze in de Giro.

Nu bent u net als ik euforisch over Tom Dumoulin in het roze.

Er zijn wielerliefhebbers die eeuwige bewondering hebben voor een bepaalde renner, de Adelaar van Toledo bijvoorbeeld, u weet nog uit welk land hij kwam, maar misschien niet meer voor welk merk hij reed.

Ik denk dat u nu een probleem heeft: vandaag reden Kruijswijk en Mollema niet het gat dicht naar de vertrekkende Pinot en Pozzovivo, vertrekkend uit het groepje met Dumoulin. Nee, ze vertrokken even later zelf voor een paar luttele en lullige seconden voor plek zeven in het algemeen klassement. Wat een losers!

Dit plaatst u voor een probleem: stond u vorig jaar achter een sneu figuur? Ik wel. En dit jaar dan? Moet ik wachten tot volgend jaar op uw antwoord? Of durft u al eerder een standpunt in te nemen?

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties