volleybal

vind ik een van de mooiste sporten om te doen en om naar te kijken. De laatste jaren vooral om naar te kijken. Kontakt met de tegenstander wordt door het net effectief voorkomen, het net aanraken wordt al bestraft. Dit dwingt de ploeg zich te concentreren op hun eigen kwaliteiten en dat is -zo blijkt- heel gunstig voor het kijkspel voor de toeschouwers.

Nu zo’n ploeg op zichzelf is aangewezen komen ook de tekortkomingen van de leden van de ploeg helder in het vizier. Een passing mislukt, de hele ploeg begroet de auteur van de verkeerde passing enthousiast, bijna net zo enthousiast als de tegenpartij het gewonnen punt viert. Als toeschouwer wordt je gedwongen goed het scorebord te raadplegen, op het eerste gezicht is niet te zien welke ploeg viert of rouwt.

Toch is dat niet geheel onlogisch, dat opbeuren van een medespeelster bij een fout, volleybal is echt een sport waarbij techniek, spelinzicht, doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen samen gaan. Een coach die pas bij een stand van 21 tegen 20 haar eerste time-out aanvraagt, is zeer waarschijnlijk de winnende coach.

De service is voor mij een bijna onbegrijpelijke kwestie. Om het spel te beginnen moet je de bal over het net spelen. Dat is niet moeilijk maar een simpel boogballetje is bijna voor honderd procent garantie dat de tegenpartij een punt scoort. Dus probeer je het spel te beginnen met een service die moeilijk is te retourneren door de tegenpartij. Maar met het risico dat jouw bal hard in het net terecht komt of ruim over de achterlijn gaat. De risicoos die hierbij genomen worden, houden mij uit mijn slaap. Want het gebeurt regelmatig dat een slap boogballetje in het net verdwijnt bij een stand van 24 tegen 24, en de tegenpartij de set uitmaakt met 24 tegen 26….

Toch een prachtige sport!

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

de natuur

Minina, de poes, had dus al min of meer per ongeluk het geleewiekte papegaaitje van Eveling, mijn buurmeisje, opgepeuzeld. Ik heb haar voorzichtig uitgelegd dat Minina niet alleen schuldig is, maar ook de mens. Het papegaaitje kon immers niet wegvliegen van Minima, omdat de mens het leuk vindt een papegaaitje te aaien zonder dat het wegvliegt. En zo was het papegaaitje dus ook overgeleverd aan de nukken van Minina, minder schuldige nukken denk ik, maar wel dodelijke

Inmiddels woont Minina bij mij. Ik kwam naar beneden en zie haar spelen met een mooi gekleurde hagedis, die al een pootje heeft ingeleverd. De hagedis verdedigt zich redelijk , in die zin dat hij zo min mogelijk beweegt, want zodra ie beweegt vindt Minina het leuk om hem drastisch te arresteren met opnieuw fysieke gevolgen voor de hagedis. Zijn hartje klopt waanzinnig van angst. Ik kan het niet langer aanzien en grijp in. Minina zet ik vast op de wc en de hagedis verlos ik buiten uit zijn lijden en begraaf hem opdat Minina niet ook nog na haar spelletje een lekker hapje vindt.

Een paar uur later komt Eveling langs met haar broertje en haar nichtje. Ze hebben als een soort omslagdoek de oude overhemden gedrapeerd, die ik hen gisteren kado deed. Ik vertel hen het verhaal van het spelletje van Minina met de hagedis. Op het moment dat ik vertel dat ik de hagedis uit zijn lijden heb verlost roept Eveling: moordenaar! en slaat haar omslagdoek voor haar gezicht. Ik legde de uitzichtloze positie van de halfdode hagedis opnieuw uit.

 

´´Weet je´´ stelde  Eveling, ´´als je Minina meer melk had gegeven, had ze misschien de hagedis met rust gelaten´´ Of misschien andersom, antwoordde ik, als ik Minina helemaal niks te eten had gegeven, had ze de hagedis misschien direkt gedood en opgegeten omdat ze erge honger had.

´´En´´ vroeg Eveling mij: ´´heb je Minina gestraft?´´ Ja, met woorden. Eveling pakt Minina op en schudt haar liefdevol door elkaar met de toevoeging: ´´je bent slecht, je bent slecht!!

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

sociaal humanisme

brief aan Odessa en Karel,

vergeef me de kenschets, jullie zijn gewone humanisten, zoals ik ook was tot ongeveer het jaar 2010. In het restaurant D’Santos vertelde ik jullie dat ik al een tijdje niet meer behoor tot ‘ons soort mensen’ Eerst wel maar nu niet meer. Dat levert soms wrijvingen op. Deze kunnen in aantal verminderen of zelfs verdwijnen als jullie beter begrijpen wat ik nu ben. Nu ben ik sociaal humanist. Wat is dat dan?

In de eerste plaats ben ik geen cultuurrelativist meer. Ik vind niet meer dat alle culturen gelijkwaardig zijn. Culturen die hun eigen mensen niet gelijkwaardig behandelen vind ik niet gelijkwaardig aan culturen die hun leden wel gelijkwaardig behandelen. Die opvatting lucht al op en voorkomt veel frustaties, zoals ze zelfs bevrijdend werkte bij Femke Halsema, zij het pas na elf jaar. Maar je kunt nog verder gaan, misschien is die gelijkwaardigheid van elke persoon ook niet zo´n handig uitgangspunt. Dat uitgangspunt levert ook heel veel frustratie op. Ik noem slechts een voorbeeld. Als je een persoon met een bepaalde ideologie niet de maat mag nemen, kan dit tot gevolg hebben dat je vindt dat jouw eigen ideologie ook niet bekritiseerd mag worden. Die vrijheid gun je je zelf dan ook, dat is een logische gevolgtrekking.

Maar niet een sociale. De sociaal humanist spreekt personen met een andere ideologie aan, en accepteert ook aangesproken te worden. Ik bestrijdt corruptie in Nederland maar ook in Nicaragua. Als Nico hier meewerkt aan corruptie dan spreek ik hem er op aan. Wat een slap verhaal van hem: jullie Nicaas zijn corrupt en zullen dat altijd blijven. Hij suggereert dat hij er boven staat, terwijl er voor corruptie twee mensen nodig zijn, dus hij verhult zijn eigen, corrupte rol.

Daar trap ik dan niet in en zeg er iets van, zonder te ontkennen dat ik heel soms er ook aan meedoe, bijvoorbeeld op weg naar het vliegveld, het komt me dan erg slecht uit om mijn rijbewijs in te moeten leveren.

Ik spreek ook Nicaas aan. Eergisteren, een jongeman die op het trottoir een kwart vierkante meter groente had liggen. Ik zei hem: ik dacht dat de markt is verplaatst naar daarginds en nu neem je opnieuw de openbare ruimte in voor je handel, dat vind ik niet leuk. Hij zei nee. Wat nou nee? en ik wees met mijn voet, dit is het trottoir en dit is jouw handel. Hij zei weer nee. Aha, het is niet jouw handel, dus ik mag het meenemen? Waar naartoe wil je het meenemen, vroeg hij? Inmiddels kwamen twee stevige kornuiten, vrienden van hem, aanlopen, dus ik nam afscheid van hem met: je moet eens oefenen in het beantwoorden van mijn vragen. Ik citeer nu Mohammed Ali: als je niet bang bent , wordt je vanzelf moedig, maar ik zag me het nog niet fysiek opnemen tegen zijn kornuiten.

Ik heb dus niets tegen andere gelovigen, maar wel iets tegen gelovigen die een minder verhaal hebben

Vandaag bij de Pali, onze supermarktketen: een vrouw ook met groente op het trottoir, zij had al snel door dat ik het in bezit nemen van het trottoir niet leuk vond op goede gronden. Mijn stelling was opnieuw was dat ze publiek terrein privatiseert. Haar buurvrouw deed nog een poging: Het openbaar terrein is van iedereen en ook van mij en ik heb vijf kinderen te voeden. Ik wees op de apotheek dichtbij en zei: daar kun je condooms kopen. Is dit gezellig? Waarom ga ik er niet boven staan? Ik ga er niet boven staan omdat het maar een, en echt maar een voordeel biedt: ik hoef dan niet ongezellig te doen.

Maar ik doe toch maar liever ongezellig. Mexico is een door en door corrupt land, wil ik dat Nicaragua dat ook wordt? Nee, en daar doe ik het voor. In het jaar 2000 kende ik al Duterte, burgemeester van de gemeente Davao in de Filippijnen. Daar kun je van alles van vinden, maar Mexico kan niet zonder hem, denk ik.

Ik heb een heel helder boekje: “Kan een samenleving zonder religie?” Slechts zevenentwintig paginaas, ik kan jullie een kopietje sturen, vooral om iets meer te begrijpen van mijn opstelling als sociaal humanist.

groeten, jan

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

zorgvuldig?

als bij ons een man dood of net niet dood op straat ligt, komt er een arts en die stelt vast, ziekenhuis of mortuarium. Er zijn gemeenschappen die zorgvuldiger te werk gaan en laten het niet afhangen van slechts een persoon, daar hanteren ze een commissie (een zogenaamde lekencommissie) van drie personen, zeggen ze alledrie dood, dan is het duidelijk. Zeggen twee dood en eentje niet, dan krijgt de laatste de opdracht om het genadeschot te geven, ook ten behoeve van de duidelijkheid. Nog iets zorgvuldiger is een lekencommissie van vijf personen, pas als vier zeggen dood, en eentje niet dood, krijgt de laatste weer de opdracht voor het genadeschot. Maar bij een uitslag van drie dood tegen twee niet dood, wordt het slachtoffer naar het ziekenhuis vervoerd en hopelijk weer opgelapt..

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Rene Girard 2

Rene Girard is grondlegger van de mimetische theorie. De theorie probeert het geweld in een samenleving te begrijpen en te bestrijden. Het aardige van de theorie is dat ie verhelderend is op kleine schaal, een samenleving een familie bijvoorbeeld, maar ook op grotere schaal, een samenleving als Nederland totaal. Het zondebokprincipe is daarbij belangrijk. Het geweld wordt op kleine schaal uitgeoefend via het ‘afzeiken’ en ‘pesten’.

Onlangs was er de massamoord in de homobar Pulse in Orlando. Er werd snel een link gelegd tussen de moslim-dader en de IS. Dat kan juist zijn. Later werd ook bekend dat de moslimdader in de bar werd gepest om zijn moslim-zijn. Begrijp me goed, dit is niet voldoende grond om zijn homo-vriendjes dood te schieten. Maar het kan zijn dat niet alle slachtoffers volkomen onschuldig zijn.

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties

Rene Girard

is grondlegger van de mimetische theorie. Deze theorie doet pogingen om het geweld in een samenleving te begrijpen en te bestrijden. Het mooie van de theorie is dat het opgaat in familieverband, dus op kleine schaal, als op de schaal van een samenleving zo groot als Nederland. De theorie besteed veel aandacht aan het pesten, het afzeiken, het kiezen van de zondebok. Met allerlei, zij het slechts tijdelijke, voordelen voor de gemeenschap.

Onlangs, de moorden in de homo-nachtclub Pulse in Orlando, werd de moslimdader direkt gelinkt met de IS. Dat kan juist zijn. Ook werd gemeld dat hij in die homo-scene werd gepest met zijn moslimzijn. Volgens Rene Girard is pesten geweld uitoefenen, dus als het waar is dat de moslimdader werd gepest in de nachtclub Pulse in Orlando, dan is het twijfelachtig dat de slachtoffers in die nachtclub allemaal onschuldig zijn. Begrijp me goed, niet dat ze de dood verdienen, maar volkomen onschuldig is weer iets anders.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

vogel, schoteltje melk

daar sta ik niet van te kijken. Minina vindt een motvlinder ook lekker, en een gekko, ze vertoont daarbij haar kwaliteiten als hoogspringer. Zeker vijf keer haar eigen lengte overbrugt ze moeiteloos, op de terugweg overweegt ze hoe neer te komen, meestal besluit ze: op mijn pootjes. Een stukje rijpe avocado heeft ze ook graag. Kippenlevertjes vast ook wel, maar in zo´n vogel zit toch ook wel een levertje? Kaas, brood met smeerkaas, daar smult ze van. En een kakkerlak en tomaat! daar stond ik wel van te kijken.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

metamorfose

een belangrijk deel van mijn professionele leven bracht ik door met marktkooplui. Dat is een apart slag mensen, in Delft maar ook in de rest van de wereld en dan overdrijf ik. In Delft leven de marktkooplui in een andere omgeving dan in een derde wereld land waar dertig jaar geleden een revolutie uitbrak. Of al eerder. In die landen leefden de marktkooplui is een staat van vijandschap met de zich links noemende regering. In het gunstige geval overleefden ze de ontkenning van de zinvolheid van hun bestaan.

Maar dat overleven gaat dan meestal gepaard met het in bezit nemen van de openbare ruimte. De politiek van het gedogen, dat wil zeggen inkomsten innen door de lokale overheid tegen het accepteren dat het openbaar gebied geheel wordt ingenomen door de marktkooplieden leidde en leidt in veel steden tot zeer omvangrijke, zeer onwenselijke situaties.

Ooit was mijn taak als ingevlogen buitenlander iets te doen tegen die onwenselijke situaties. Ik heb dat met plezier gedaan, zij het dat er pas een soort van resultaat zichtbaar werd toen ik daar al vijf jaar was vertrokken. Erg belangrijk bleek natuurlijk, in hoeverre de lokale overheid, in mijn land de burgemeester (m/v), de wil, de power en het charisma had om in te grijpen. Ik werkte niet onder Duterte, die zou me eerder hebben bijgestaan.

Als toeschouwer, inwoner van mij stadje waar ik nu verblijf, heb ik pas de verplaatsing van een grof uit de hand gelopen informele markt in het centrum naar de nieuwe markt buiten het centrum meegemaakt. Ik ben zeer onder de indruk, ik had het niet meer verwacht na elf jaar, maar de huidige lokale overheid heeft het voor mekaar gekregen. De markt is verplaatst, ik raak verdwaald in het oude centrum omdat het onherkenbaar is veranderd, ik zie nieuwe gevels in vijftien voor mij nieuwe straten, een voor een doorkruis ik ze, wandelend, met mijn fiets en, met mijn bolide. Een zomervakantie in mijn eigen stadje!

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

minder referenda

dat is winst. De landen die de EU vormen hebben veelal een systeem van parlementsverkiezingen om de zoveel jaar. De media spelen daarbij een belangrijke rol, in mijn ogen een te belangrijke rol. Bij een referendum spelen de media een nog veel grotere rol. Dat Cameron zijn toevlucht zocht via het referendum, illustreert zijn eigen politieke onmacht, doch zelfs de media konden hem niet redden. De les die de Britten de media duidelijk maken heeft een behoorlijk democratisch tintje. Rest ons nog, laten we voor ons zelf opkomen, de korrektie van de nederlandse media.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

overlevering

ze zit bij mij op schoot als ik twintig paginaas van een artikel print op een deskjetprinter, ze weet niet hoe ze het heeft, haar ogen schieten van de invoer naar de uitvoer waar met snelle schokjes een vel papier tevoorschijnt komt. Ze vindt dat ze te dicht bij het gevaarlijke apparaat zit en springt van mijn schoot. Ook omdat ze nog niet heeft uitgemaakt hoe ze dit beest kan kaltstellen.

Voor de tweede serie bekijkt ze het monster ongeveer op ooghoogte, komt zelfs zo dichtbij zodat ik vrees voor mijn geprinte paginaas.  Maar gelukkig, tot pagina twintig weet ze zich in te houden. Ik weet zeker dat haar voorouders ook nieuwsgierig hebben gekeken naar de bouw van de piramides door de Azteken. Toch is blijkbaar de ontwikkeling te snel gegaan naar de deskjetprinter.

Haar waarneming is dermate nauwkeurig en objectief dat ik zeker weet dat ze over twee maanden nonchalant met haar rechterpootje de uitknop beroert zonder haar vlijmscherpe nageltjes aan te spreken.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen