ook wel echte liefde hoor

in het dorp van vijftienduizend inwoners waar ik opgroeide, waren twee bioscopen. Mijn tekenleraar haalde me over lid te worden van de FILMLIGA, een groep mensen die probeerde ook de betere films naar het dorp te halen. Le Bonheur van Agnes Varda maakte veel indruk op mij. Toch ben ik nooit een bioscoopganger geworden, wat je moest zien zag ik wel in de jaren zestig en zeventig. De musical The West Side Story vond ik prachtig. In het Filmhuis zag ik zo nu en dan een linkse zwart-wit film die regelmatig brak.

Noveciento , voor het grote publiek in de Stadsschouwburg in twee afleveringen, een verschrikkelijke film. Ik was in de pauze bijna op een stoel gaan staan om uit te leggen waaarom het een slechte commersjeele film is.

Achteraf denk ik dat ik ook zo weinig films zag omdat ik ze zelf iets anders zou maken. Maar daar kwam het niet van. Fassbinder, duitser, die kon het!

Op Eurochannel zie ik tegenwoordig soms een oudere film die de moeite waard is, een franse film over de commune van Parijs. Ook wel hedendaagse tv-series over de vervlogen tijden. Wat me daarbij opvalt dat de duitsers het niet kunnen. Een volstrekt onmogelijk plot, je verzint het niet, maar met veel bedachtzaam starende acteurs die het voor de kijker toch aannemelijk maken. Niet dus.

Geef mij maar de italianen, een prachtige serie met van dik hout zaagt men planken: de geheimen van Borgo Larici. Een goede vrouw van lage afkomst (gvla) en een slechte vrouw uit hogere kringen, een slechte man uit hogere kringen  en een goede man uit hogere kringen.(gmuhk). Deze laatste redt de (gvla) van de dood door een heel duur medicijn te regelen. Zij is hem diep dankbaar. Dan vraagt ze wat het hem heeft gekost. Ik heb al mijn aandelen van de fabriek daarvoor aan mijn grootvader gegeven.

Dat had ze niet gewild, dan ¨was ik liever dood gegaan¨. ¨Dan was ik ook gestorven¨ antwoordt hij adrem en politiek korrekt. Zij stuurt hem weg. Een prachtig staaltje om maar niet bij hem in het krijt te staan. Ze draait later bij natuurlijk, dus is het een prachtig staaltje van incasseren.

Voor de romantici onder ons: er komt in de serie ook echte liefde voor hoor!

 

Advertenties
Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

ik begrijp nog lang niet alles

de economie komt hier langzaam tot stilstand. Toch komen in mijn favourite lunch-restaurant regelmatig heel veel klanten, wel logisch omdat de prijs-kwaliteitverhouding heel goed is, bovendien hebben ze een heel aardige houding tegenover de klanten. Bijvoorbeeld: als je geen rijst erbij wilt krijg je op verzoek extra salade, maar ben je met zijn tweejen dan krijgt je maatje ook een extra grote salade, want anders komt het wat lullig over, die kleine salade voor je maatje. Ik vind dat intelligent, doordacht en zeer vriendelijk.

 

Pas las ik dat dit restaurant een mesera zoekt met ervaring. een vrouwelijke ober, hier ook wel salonera genoemd. Dat begrijp ik dus niet goed. Het aantal klanten blijft goed op peil, ondanks de crisis, waarom hebben ze dan nieuw personeel nodig? Het antwoord is: misschien omdat er personeel is weggegaan. Maar waarom dat dan?  Omdat ze zwanger zijn, is een mogelijke verklaring, ook in een economische crises raken vrouwen zwanger. Voor de eigenaresse van het restaurant is het geen reden om maar geen mesera meer te nemen, maar liever een mesero. Vind ik ook wel jofel.

Toch blijven er vragen bij mij, de mesera´s ie ik ken zijn er allemaal nog en niet zwanger, juist een aantal mesero´s  zie ik niet meer. Waarom zijn die opgestapt tijdens de economische crisis? Moeten ze vluchten? Dus misschien heeft de economisch crisis er helemaal niks mee te maken, ik zei al dat het aantal klanten ook redelijk op peil blijft in dit prima restaurant. Nooit saai dit land.

Geplaatst in straatbeeld | 4 reacties

Herman Tjeenk Willink

Nu is het gebruikelijk dat ik in deze eerste alinea overdonderend aankondig waarom je het verhaal van Herman Tjeenk Willink moet gaan lezen. In zijn pas verschenen boek bij de uitgeverij xxxx., dat zoek je zelf maar op. In zijn boek Groter denken, kleiner doen bepleit hij het meer serieus nemen van de burger in Nederland. De Nederlandse Overheid is ten prooi gevallen aan het idee dat de overheid een onderneming is die produkten aanbiedt, waarbij de burger de klant is. Sommige produkten kunnen volgens diezelfde overheid beter worden aangeboden worden door bedrijven. Zoals het ANBI register. Dat is een register, een lijst van Instellingen die het Algemeen Belang Beogen. Personen die een gift doneren aan een van de instellingen die zijn goedgekeurd door het ANBI-register, kunnen deze gift aftrekken van de belasting. Dit ANBI-register is geen onderdeel van de belastingdienst, zo staat op de website, het register is een commercieel initiatief, zo staat ook op de website. Je kunt dan konkluderen dat het register een geprivatiseerde instelling is, die mede mogelijk maakt dat goede doelenfondsen, een bijdrage van de overheid mogen verwachten. Dit principe kan ik billijken. Het register stelt dan ook terecht eisen aan de instellingen die in het register willen worden opgenomen.

Ik , als belastingbetaler vroeg onlangs aan het organisatiekomitee van het ANBI-register , of ik , als belastingbetaler bezwaar kan maken tegen het voorkomen van een bepaalde instelling op de lijst van het register.

Want, logisch, als iemand haar of zijn gift kan aftrekken van de inkomstenbelasting, dan komt er minder binnen bij de overheid, en loop ik de kans het gat te moeten vullen. Dat wil ik wel, maar ik heb ook zelf een idee over die Instelling die het Algemeen Belang Beoogt. Mag ik misschien daarover zelf ook een oordeel vellen? Of moet ik me laten leiden door een organisatie die zich profileert als het  ´´een commercieel initiatief´´  in deze. Dat doet me toch erg veel denken aan een geformaliseerde linkse instelling die elke bijdrage aan nederlandse schatkist vertaalt in een bijdrage aan de onzinnige aankoop van de straaljager   aa of haar opvolger  bb. Zeker, een idee dat in de jaren zestig en zeventig postvatte, vooral in het zuiden van Nederland. De vraag is nu, laat deze commerciele instelling , met de haar door zichzelf gedefinieerde rol , zich bevragen door de belastingbetaler?

 

Ik wacht al drie weken op antwoord, ja of nee lijkt me niet zo moeilijk , het probleem is vooral de argumentatie.

 

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

salami-taktiek

J., hoofd van het gezin, hij weet een kortere weg naar de badplaats. ´´Is de weg verhard?´vroeg ik. Ja, een klinkerweg, dus we nemen die. Halverwege zegt hij: hier vlakbij woont mijn broer Jaime. ´´Aha´´.Het water is heerlijk van het grote binnenmeer, zo groot als half-Nederland, prima zand ondergrond, het wordt heel langzaam dieper en de golven blijven klein maar wel leuk om mee te spelen, of zij met ons. Het is bijna windstil, dus geen zandstraal-situaties zoals zes jaar geleden met ook zand op je bord met de meegebrachte etenswaren.

Hoe laat vertrekken wij? vroeg hij mij als chauffeur. ´´Om drie uur, ik schat voor het inpakken straks en de reis terug in totaal twee uur, en ik wil uiterlijk vijf uur bij jullie thuis vertrekken, om te voorkomen dat ik in het donker naar mijn huis moet rijden.´´Hij vertelt aan zijn vrouw dat we om drie uur weer vertrekken. Dat is goed. Zelf geef ik de mededeling door aan de kids.

We vertrekken een kwartier te laat als gevolg van dingen die er natuurlijkerwijze tussenkomen. Zoals de parkiet die nog vers water moet anders sterft ie door uitdroging. Ik had daarop geen antwoord, was ook niet echt benieuwd wat een parkiet zoal aankan.

Ik zeg tegen J., het hoofd van het gezin dat de normale hoofdweg met asfalt sneller is dan die klinkerweg van vanmorgen, met regelmatig een waterafvoer dwars over de weg, die je stapvoets moet nemen. Maar dan komen we niet langs mijn broer Jaime waar ik 10 kilo bakbananen kan ophalen. Is het een groot probleem dat we toch over de klinkerweg gaan?

Een groot probleem niet, maar ik rij geen meter om!!

Bij de broer stappen de kinderen ook uit, ik maan ze terug in de auto, we gaan er vandaag geen familie-bezoek van maken, de zon wacht straks ook niet op mij bij het ondergaan.

Ik zet er de sokken in om vijf uur nog te halen, ik baal van de salami-taktiek van J. Hij onderhandelt niet met open vizier.

Dan begint J. over de kleine of de grote fiets; als we straks langs zijn werk komen dan kan wellicht een van de twee fietsen op de imperial geplaatst worden, dan heeft hij morgenvroeg een fiets om op zijn werk te geraken.  Mijn antwoord: ´´noch de kleine noch de grote fiets plaatsen we op de imperial, en dit vanwege het oponthoud, ik wil vijf uur halen weet je nog?  Maar het duurt niet zolang, riposteert hij. ´´Je moet het gewoon beter plannen´´ zeg ik hem ´´toen ik vanmiddag aan jou vertelde dat we om drie uur gaan vertrekken, had je met open vizier kunnen voorstellen dat je nog graag twee taken uitgevoerd ziet, langs je broer gaan en onderweg een fiets op de imperial monteren. Dan hadden we simpel tot een accoord kunnen komen door om half drie al te vertrekken.´´

Dit in het bijzijn van zijn gezin, dat al ervaring heeft met het verschil in het onderhandelen van J. en mijn persoon. Bij zijn werk aangekomen stapt hij uit en hij blijft daar. Ik zette zijn familie tien kilometer verder af, en vertrok vandaar 15 minuten later dan gepland.

Ik probeer na te gaan wat me vooral irriteert aan zijn houding:

a) doet hij een beroep op mijn flexibiliteit die ik niet bezit?

b) ziet hij mij nog steeds voor dom aan die zijn salami-taktiek niet door of te laat door heeft?

c) is het de houding die me vooral iiriteert omdat die taktiek op nationaal nivo is geperfectioneerd?

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Nout Wellink (2)

Bijna elf jaar geleden schreef ik dat Nout Wellink in de kerk moet gaan prediken, kijken of er dan een Volkskrantverslaggever langs komt. (zie mijn blog: de dollar en Nout Wellink van 7 april 2008)

Pas was Nout Wellink, oud-president van de Nederlandse Bank, toenmalig salaris 360 duizend euro,  voor een preek in de Koppelkerk in Bredevoort.

Niet duidelijk is of er een Volkskrant-verslaggever aanwezig was, maar wel Sjoerd van der Werf van de Gelderlander.

Een mooie titel boven het stuk van Sjoerd. ´´Diepste oorzaak van de crisis is menselijk gedrag´´ zo tekent Sjoerd het op van Nout Wellink.

 

Dus het ligt aan ook Sjoerd zelf, en aan u lezer ook, uw menselijk gedrag zoekt steeds ´´naar de hoogste rente, en daar komen ongelukken van´´.

 

Meer in detail noemt hij drie redenen voor de financiele crises:

  • de globalisering, elders in de wereld gebeuren zaken waar je in Nederland geen vat op hebt
  • de innovatie, de invoering van de computer zorgt voor ongelukken
  • de deregulering, het verminderen van regels waaraan banken moeten voldoen.

 

U hebt  en ook  Sjoerd heeft de globalisering niet tegengehouden.

U hebt en ook Sjoerd heeft de invoering van de computer te snel ingevoerd.

U hebt en ook Sjoerd heeft er voor gezorgd dat banken steeds minder aan regels hoeven te voldoen

 

Nout Wellink geeft  als prediker , anno 2019, in de Koppelkerk  in Bredevoort  aan u de schuld en Sjoerd van der Werf schrijft het netjes op in de Gelderlander.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

vraag aan mijn lezers

mijn geliefde weet niet of gelooft niet dat deze vrouw met haar grote borsten niet haar concurrent is. Moet ik haar gerust stellen? En zo ja, waarom en hoe dan?

Geplaatst in straatbeeld | 4 reacties

relatie

”ik ben zo al eens een bankrelatie kwijtgeraakt” schreef ik pas een vriendin. Een van de meest liberaal-humanistische teksten die ik de laatste drie jaar heb opgeschreven.

Het suggereert dat ik als individu een relatie heb met een ander individu,  in dit geval de bank, en die ben kwijtgeraakt. Het suggereert een evenwicht in die relatie.

En dat slaat nergens op, het was gewoon de bank die mij loosde als klant. Ze wilden mij niet meer en gooiden mij eruit, wat was het geval?

Ik verkeer vaak in het buitenland en daar heb ik een postbus. Daar kunnen banken in het algemeen wel mee omgaan. Mijn probleem werd veroorzaakt door mijn postkantoor, zij schaften 150 nieuwe postbussen aan, naast de 150 die ze al hadden, en gaven die de nummers 01, 02 tot en met 0150. Mijn bankrelatie stuurde mijn post naar mijn postbus 77,  maar mijn postkantoor stopte die post in de bus met nummer 077, die niet was verhuurd. Na drie maanden stuurde mijn postkantoor mijn bankpost terug naar Nederland.

De bank beeindigde onze relatie en stuurde me daarover een bericht naar mijn postbus , in dit geval praktisch in mijn bus 77.

Dus ik ontving netjes het bericht dat ik mijn creditcard kwijt was, omdat ik geen valide adres heb.

Ik klom in de telefoon en legde een en ander uit en vroeg of ik een nieuwe creditcard kon aanvragen, dat kon, wat is uw adres, ik antwoordde postbus 77.

Dat was niet voldoende.

 

 

 

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties

het kapitalisme

dat er broeken zijn voor mensen

die geen kont hebben

dat is commercieel!

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

o.a. over fietsen

Als ik in Spanje ben, dan fiets ik vooral. Door het blog van Loessoep, zij fietst ook sterk in haar hoofd, besef ik dat ik niet veel schrijf over mijn fietstochten. Die tochten kan ik verdelen in:

a) sport/lichaamsbeweging, registratie van het vigerende straatbeeld, vrijwel dagelijks

b) sport/avontuur in ronde-ritten, bij voorkeur in Spanje, alleen al vanwege hun terras-cultuur. Tjechieje is dan ook niet slecht, met voldoende hellingen enzo.

Om met ad b) te beginnen:

ik heb een col vernoemd naar m´n geliefde die was achtergebleven in Nederland, want ze had helemaal niks met fietsen, dus haar naam voor die col, waar slaat het op?

Ik heb een kaartspel vernoemd naar Isabel, een spaanse vrouw die ik hoog in de Pyreneejen tegenkwam op een avond, maar jammer genoeg de volgende dag weer niet.

Ad a): Omdat ik mijn bijna-dagelijkse route uitkies op de windrichting, vanwege de mogelijke nieuwe record-tijden, en de veiligheid heb ik maar twee trajekten. De aanliggende bewoners en hun stomme honden kennen me als het ware.

En ik hou op deze manier de stand van het gewas bij. Zo was ik heel erg snel op de hoogte van de volksopstand afgelopen  jaar, er gebeurden allerlei dingen die kompleet nieuw waren in het straatbeeld.

Een beetje journalist moet gewoon veel rondfietsen.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

onwetend gelukkig

Soms val je per ongeluk in een spannend You Tube filmpje van zeventien minuten en drieendertig sekonden. Had ik net Rutger Bregman gezien op DWDD, goeie akties van Rutger  deze maand!

Begint spontaan een filmpje over een SUV die in het moeras half op zijn kant ligt. De achterkant van de SUV ligt al vast met een lintkabel aan een boom.

Een rupsvoertuig legt aan, aan de voorkant met een sleepkabel. Vier personen werken aan de klus, de eigenaar, zijn broer, een slanke jongeman zonder duidelijke rol, en de man van het rupsvoertuig.

Het team ”trek de SUV uit het moeras” doet heel veel dingen goed. Zo bedenken ze dat de lintkabel wellicht niet sterk genoeg is en daarom leggen ze naast de lintkabel nog een extra ketting aan. Belangrijk is dan dat deze ketting samenwerkt met de lintkabel, daar slaan ze niet veel acht op. Zeer waarschijnlijk werkt eerst de lintkabel en daarna de ketting, maar ze werken niet samen. Dit foutje maakt het filmpje zeer spannend.

Regelmatig checken ze de spanning op de lintkabel. Maar zeker ook tien keren passeren ze schrijlings de lintkabel. De spanning checken is heel goed, maar het schrijlings passeren van de lintkabel kan dodelijk zijn.

Daar komt bij dat de lintkabel een functie had, het voorkwam dat de achterkant van de SUV niet verder het moeras in gleed. Heeft het rupsvoertuig de voorkant van de SUV eenmaal vast, dan kan de lintkabel achter, en de niet-meewerkende ketting beter helemaal weg.

De heren ontsnapten met hun goede humeur, en ik had uiteindelijk ook een goed humeur.

 

 

 

Geplaatst in straatbeeld | 8 reacties