mannen

drogen zich niet goed af, zei mijn vriendin heel langgeleden. Ik weet niet meer hoe ik toen reageerde, zeer waarschijnlijk iets in de trant van ut zal best. In elk geval heb ik van haar conclusie geen levenstaak gemaakt in de zin van daar moet ik toch iets aan doen: ofwel aan haar conclusie of toch eens langer kontakt zoeken met de handdoek. Wel is haar opmerling mij bijgebleven.

Pas viel het me op dat ik allerlei dingen tegelijk wil doen, mijn mouwen van mijn overhemd opstropen en mijn veters strikken, en dat lukt niet en dat irriteert me. Dan probeer ik andere kombinaties, een riem in mijn broek steken en tegelijkertijd de knoopjes van mij overhemd hoe heet dat, rijgen? Ook dat gaat heel moeilijk samen. Een smsje openen en mijn veters strikken gaat ook al niet samen.

Ongeduld, ik kom op de term ongeduld, geen tijd nemen voor terugkerende eenvoudige handelingen, terwijl het toch heel mooi is om goed afgedroogd een vrijpartij opnieuw te beginnen

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

de slag bij san jacinto

afgelopen 14 september vierde Nicaragua opnieuw op grootse wijze de slag bij San Jacinto in 1856. San Jacinto is een casa hacienda, zeg een hereboer-hoeve. In de burgeroorlog tussen de conservatieven en de liberalen, hadden de liberalen het huurlingenleger van William Walker, een noord-amerikaan ingeschakeld. Met hem lukte het de hoofdstad van de conservatieven Granada over te nemen. Maar William Walker maakte er geen geheim van dat hij zelf president van Nicaragua wilde worden en de nicaraguanen als slaven wilde inzetten. Daarop maakten de liberalen en de conservatieven een deal om gezamenlijk deze pottenkijker het land uit te bonjouren. Dat lukte na de slag bij San Jacinto.

Dit feit is nu de basis van het nationaal bewustzijn in Nicaragua en wordt jaarlijks groots gevierd. Met marsen van de gehele scholierenbevolking van de basisschool tot aan de middelbare school, met referenties aan de nationale schrijver Ruben Dario. De marsen van de scholieren gaan in uniform, duits uniform kort gezegd, veel platte generaalspetten en gestrekte benen. Dit kan ik nog niet goed plaatsen, waarschijnlijk hadden de liberalen destijds een waarderend oog voor de VS militairen en hun marsen ook.

Nu is het ritmegevoel van de Centraal-Amerikaan onnavolgbaar, dus een mars verveelt hen dodelijk en dat is heel goed te zien. En gelukkig hebben Nicaraguanen al van jongs af aan een zeer sterke persoonlijkheid die dwars door het generaaluniform en de generaalspet straalt als een zonnetje. Dus het geheel bevalt me wel, er spreekt toch een natuurlijke trots uit voor ons land. En dit geheel wordt natuurlijk ook niet om zeep geholpen door grappen als wc-potwerpen door leden van de presidentjeele familie.

Het brengt me op de vraag, hebben we in Nederland niet ook zo´n slag? Het hoeft niet persee heel erg nationaal te zijn, ook William Walker is een jaar later door heel Centraal-Amerika uitgekotst en vermoord. Het hoeft ook niet persee een langdurige overwinning te zijn.

Maar ik zoek een overwinning die tot mijn verbeelding spreekt. Is de Commune van Parijs iets?

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

metamorfose 2

begin juli dit jaar schreef ik over de verplaatsing van de markt in ons oude centrum naar de nieuwgebouwde markt, met sanitaire voorzieningen, buiten de stad.

En over de vergezichten die deze verplaatsing bij mij opleverde. Niet alles ging van een leien dakje.

Ongeveer drie weken geleden keerden pakweg vijfhonderd marktkooplieden terug naar het oude centrum, en ze namen, dit keer niet de trottoirs, maar de straat in bezit. Voor een deel zijn het ook nieuwe marktkooplieden die nooit eerder een kraam in het centrum van onze stad hadden. De oude, dwz die eerder hier ook een stekkie hadden, klaagden dat de nieuwe markt buiten het centrum niet het aantal klanten opleverden als vroeger in het oude centrum. Ook omdat de regionale klanten, die met de bus of de microbus naar het centrum kwamen, nu twee keer een taxi moeten betalen om bij de nieuwe markt te komen.

De terugkeer van zo’n vijfhonderd ambulante marktkooplieden, die al gauw weer hun dakje tegen de regen in orde maakten, en in de nacht hun koopwaar onder zwart landbouwplastic op de trottoirs achterlieten, was een doorn in het oog van de katholieke kerk, en ook van mij. Ik toog naar het kantoor van de parochie en kon in elk geval mijn handtekening kwijt. Ik bood aan dat wanneer de kerk een processie organiseert, ik wel met een v-teken, ´´Santiago libre´´ wil roepen. Santiago is onze beschermheilige, en de kerk van onze stad was helemaal ingesloten door de  oude, informeel gegroeide markt, en nu begon het gelazer opnieuw.

Afgelopen donderdag werd een compromis bereikt tussen de vertegenwoordiging van de terugggekeerde marktkooplieden, de gemeente, de nationale overheid en de kerk. De regionale bussen krijgen een eindpunt vlak bij de nieuwe markt vanaf vrijdag, de teruggekeerde marktkooplieden vertrekken uiterlijk zondag definitief naar de nieuwe markt. Zoniet dan helpt de sterke arm maandag, dat is vandaag, de marktkooplieden te vertrekken uit het centrum.

De sterke arm regelde vandaag dat geen enkele klant de teruggekeerde marktkooplieden handel opleverde, morgen helpt de ME met het opruimen van de geimproviseerde marktkramen, waar ook morgen geen klant voorbij kan komen. Ook de klant van een winkel in de betreffende straat kan nu even niet langskomen. Ik ken veel winkeleigenaren die dit voor lief nemen. Maar soms ook tot ergernis van een winkeleigenaar. Met zo´n winkeleigenaar bemoeide ik me vandaag, vooral met de vraag: waarom huur je niet een een kraam op de nieuwe markt, waarom heb je een vierkante meter trottoir of straat nodig, waarna het erg moeilijk is de vuilnisafvoer te regelen, zoals je zelf ook wel weet van de afgelopen dertig jaar? Het antwoord is erg pover.

Een uitgebalanceerde aanpak dus vandaag om zelfs marktkooplieden te overtuigen dat er zoiets bestaat als een gemeenschap, die ook rekening houdt met winkeleigenaren die graag willen dat je hun winkeldeur binnen kan lopen, met bewoners van het centrum die hun gevel willen kunnen onderhouden, met klanten die over een trottoir naar hun favourite winkel willen lopen. Een gemeenschap, die in overleg afspreekt wat een voetpad is en wat een verkooppunt.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

de naieviteit van GroenLinks

Ilhan Tekir, gemeenteraadslid in Gorichem is door de partij-leiding van GroenLinks in Nederland buitenspel gezet wegens zijn steun aan de regeringsleider Erdogan in Turkije. De opstelling van Ilhan Tekir lijkt op vijfde-colonne aktiviteiten, sterker nog: dat zijn vijfde-colonne aktiviteiten. Maar het duurt meestal even voordat dat doordringt bij de sociaal-democraten en bij de leden van GroenLinks.

De PvdA heeft jarenlang de Turken en Marokkanen gebruikt als stemvee, in de wetenschap al dat de uitslag van het songfestival door corruptie werd vernaggeld door de Turken. Het bestuur van een deelgemeente in Rotterdam-Zuid moest integraal het veld ruimen. De droom viel pas echt in duigen op het moment dat Tweede-Kamerleden van de Partij van de Arbeid als DENK  mogen doorgaan. De PvdA moet zich schamen.

Ook GroenLinks had haar eigen excuus-neger, en nu moeten ze handelend optreden jegens Ilhan Tekir. Laat, doch beter laat dan nooit. Maar ja, zelfs Femke Halsema was erg laat om haar cultuurrelativime te laten varen.

Ik mag toch van de leden van GroenLinks verwachten dat ze zelf nadenken? Kan dat misschien nu beginnen?

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Niki Lauda

Als je Maxima of Max heet is het best aantrekkelijk om op anarchistische wijze tegen de werkelijkheid aan te kijken. Wetten en regels beperken immers je vrijheid, en als je in de positie bent om de grenzen van die vrijheid te onderzoeken, ervaar je die grens al gauw als onvrijheid. Max Verstappen werd volgens hem door de Ferrari-rijders aangetikt in de eerste bocht waardoor hij naar de pitstraat moest om zijn voorgevel te vervangen. Daarna vocht hij met Raikonen een gevecht uit waarbij hij van zijn lijn afweek om Raikonen te beletten hem voorbij te steken. Na de wedstrijd was Max nog steeds boos op de Ferrari-rijders en stelde: laat ze maar klagen, ik rijd ze nog liever van de baan. Dat vond Niki Lauda een uitspraak die te ver gaat, en stelde dat Max Verstappen in de psychiatrie thuishoort.

Vind ik wel een intelligente opmerking van Lauda. In de formule 1 iemand van de baan rijden is nogal link, en dan kom je met je reaktie al snel op de bijbelspreuk: gij zult niet doden…

De vrijheid die we Max geven om te spelen met zijn eigen leven, net als aan de drugsverslaafde en de heroine-hoer, geeft hen nog niet het recht om te beslissen over andermans leven. Toch gebeurt dat al heel gauw, reden om eens na te denken over die vrijheid die we Max Verstappen geven om zijn eigen leven op het spel te zetten. We houden van brood en spelen, maar die spelen zijn toe aan een herwaardering, het wordt tijd het legitieme van de levensgevaarlijke spelen, dus niet van het dammen, onder de loupe te nemen

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

volleybal

vind ik een van de mooiste sporten om te doen en om naar te kijken. De laatste jaren vooral om naar te kijken. Kontakt met de tegenstander wordt door het net effectief voorkomen, het net aanraken wordt al bestraft. Dit dwingt de ploeg zich te concentreren op hun eigen kwaliteiten en dat is -zo blijkt- heel gunstig voor het kijkspel voor de toeschouwers.

Nu zo’n ploeg op zichzelf is aangewezen komen ook de tekortkomingen van de leden van de ploeg helder in het vizier. Een passing mislukt, de hele ploeg begroet de auteur van de verkeerde passing enthousiast, bijna net zo enthousiast als de tegenpartij het gewonnen punt viert. Als toeschouwer wordt je gedwongen goed het scorebord te raadplegen, op het eerste gezicht is niet te zien welke ploeg viert of rouwt.

Toch is dat niet onlogisch, dat opbeuren van een medespeelster bij een fout, volleybal is echt een sport waarbij techniek, spelinzicht, doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen samen gaan. Een coach die pas bij een stand van 21 tegen 20 haar eerste time-out aanvraagt, is zeer waarschijnlijk de winnende coach.

De service is voor mij een bijna onbegrijpelijke kwestie. Om het spel te beginnen moet je de bal over het net spelen. Dat is niet moeilijk maar een simpel boogballetje is bijna voor honderd procent garantie dat de tegenpartij een punt scoort. Dus probeer je het spel te beginnen met een service die moeilijk is te retourneren door de tegenpartij. Maar met het risico dat jouw bal hard in het net terecht komt of ruim over de achterlijn gaat. De risicoos die hierbij genomen worden, houden mij uit mijn slaap. Want het gebeurt regelmatig dat een slap boogballetje in het net verdwijnt bij een stand van 24 tegen 24, en de tegenpartij de set uitmaakt met 24 tegen 26….

Toch een prachtige sport!

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

de natuur

Minina, de poes, had dus al min of meer per ongeluk het geleewiekte papegaaitje van Eveling, mijn buurmeisje, opgepeuzeld. Ik heb haar voorzichtig uitgelegd dat Minina niet alleen schuldig is, maar ook de mens. Het papegaaitje kon immers niet wegvliegen van Minima, omdat de mens het leuk vindt een papegaaitje te aaien zonder dat het wegvliegt. En zo was het papegaaitje dus ook overgeleverd aan de nukken van Minina, minder schuldige nukken denk ik, maar wel dodelijke

Inmiddels woont Minina bij mij. Ik kwam naar beneden en zie haar spelen met een mooi gekleurde hagedis, die al een pootje heeft ingeleverd. De hagedis verdedigt zich redelijk , in die zin dat hij zo min mogelijk beweegt, want zodra ie beweegt vindt Minina het leuk om hem drastisch te arresteren met opnieuw fysieke gevolgen voor de hagedis. Zijn hartje klopt waanzinnig van angst. Ik kan het niet langer aanzien en grijp in. Minina zet ik vast op de wc en de hagedis verlos ik buiten uit zijn lijden en begraaf hem opdat Minina niet ook nog na haar spelletje een lekker hapje vindt.

Een paar uur later komt Eveling langs met haar broertje en haar nichtje. Ze hebben als een soort omslagdoek de oude overhemden gedrapeerd, die ik hen gisteren kado deed. Ik vertel hen het verhaal van het spelletje van Minina met de hagedis. Op het moment dat ik vertel dat ik de hagedis uit zijn lijden heb verlost roept Eveling: moordenaar! en slaat haar omslagdoek voor haar gezicht. Ik legde de uitzichtloze positie van de halfdode hagedis opnieuw uit.

 

´´Weet je´´ stelde  Eveling, ´´als je Minina meer melk had gegeven, had ze misschien de hagedis met rust gelaten´´ Of misschien andersom, antwoordde ik, als ik Minina helemaal niks te eten had gegeven, had ze de hagedis misschien direkt gedood en opgegeten omdat ze erge honger had.

´´En´´ vroeg Eveling mij: ´´heb je Minina gestraft?´´ Ja, met woorden. Eveling pakt Minina op en schudt haar liefdevol door elkaar met de toevoeging: ´´je bent slecht, je bent slecht!!

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

sociaal humanisme

brief aan Odessa en Karel,

vergeef me de kenschets, jullie zijn gewone humanisten, zoals ik ook was tot ongeveer het jaar 2010. In het restaurant D’Santos vertelde ik jullie dat ik al een tijdje niet meer behoor tot ‘ons soort mensen’ Eerst wel maar nu niet meer. Dat levert soms wrijvingen op. Deze kunnen in aantal verminderen of zelfs verdwijnen als jullie beter begrijpen wat ik nu ben. Nu ben ik sociaal humanist. Wat is dat dan?

In de eerste plaats ben ik geen cultuurrelativist meer. Ik vind niet meer dat alle culturen gelijkwaardig zijn. Culturen die hun eigen mensen niet gelijkwaardig behandelen vind ik niet gelijkwaardig aan culturen die hun leden wel gelijkwaardig behandelen. Die opvatting lucht al op en voorkomt veel frustaties, zoals ze zelfs bevrijdend werkte bij Femke Halsema, zij het pas na elf jaar. Maar je kunt nog verder gaan, misschien is die gelijkwaardigheid van elke persoon ook niet zo´n handig uitgangspunt. Dat uitgangspunt levert ook heel veel frustratie op. Ik noem slechts een voorbeeld. Als je een persoon met een bepaalde ideologie niet de maat mag nemen, kan dit tot gevolg hebben dat je vindt dat jouw eigen ideologie ook niet bekritiseerd mag worden. Die vrijheid gun je je zelf dan ook, dat is een logische gevolgtrekking.

Maar niet een sociale. De sociaal humanist spreekt personen met een andere ideologie aan, en accepteert ook aangesproken te worden. Ik bestrijdt corruptie in Nederland maar ook in Nicaragua. Als Nico hier meewerkt aan corruptie dan spreek ik hem er op aan. Wat een slap verhaal van hem: jullie Nicaas zijn corrupt en zullen dat altijd blijven. Hij suggereert dat hij er boven staat, terwijl er voor corruptie twee mensen nodig zijn, dus hij verhult zijn eigen, corrupte rol.

Daar trap ik dan niet in en zeg er iets van, zonder te ontkennen dat ik heel soms er ook aan meedoe, bijvoorbeeld op weg naar het vliegveld, het komt me dan erg slecht uit om mijn rijbewijs in te moeten leveren.

Ik spreek ook Nicaas aan. Eergisteren, een jongeman die op het trottoir een kwart vierkante meter groente had liggen. Ik zei hem: ik dacht dat de markt is verplaatst naar daarginds en nu neem je opnieuw de openbare ruimte in voor je handel, dat vind ik niet leuk. Hij zei nee. Wat nou nee? en ik wees met mijn voet, dit is het trottoir en dit is jouw handel. Hij zei weer nee. Aha, het is niet jouw handel, dus ik mag het meenemen? Waar naartoe wil je het meenemen, vroeg hij? Inmiddels kwamen twee stevige kornuiten, vrienden van hem, aanlopen, dus ik nam afscheid van hem met: je moet eens oefenen in het beantwoorden van mijn vragen. Ik citeer nu Mohammed Ali: als je niet bang bent , wordt je vanzelf moedig, maar ik zag me het nog niet fysiek opnemen tegen zijn kornuiten.

Ik heb dus niets tegen andere gelovigen, maar wel iets tegen gelovigen die een minder verhaal hebben

Vandaag bij de Pali, onze supermarktketen: een vrouw ook met groente op het trottoir, zij had al snel door dat ik het in bezit nemen van het trottoir niet leuk vond op goede gronden. Mijn stelling was opnieuw was dat ze publiek terrein privatiseert. Haar buurvrouw deed nog een poging: Het openbaar terrein is van iedereen en ook van mij en ik heb vijf kinderen te voeden. Ik wees op de apotheek dichtbij en zei: daar kun je condooms kopen. Is dit gezellig? Waarom ga ik er niet boven staan? Ik ga er niet boven staan omdat het maar een, en echt maar een voordeel biedt: ik hoef dan niet ongezellig te doen.

Maar ik doe toch maar liever ongezellig. Mexico is een door en door corrupt land, wil ik dat Nicaragua dat ook wordt? Nee, en daar doe ik het voor. In het jaar 2000 kende ik al Duterte, burgemeester van de gemeente Davao in de Filippijnen. Daar kun je van alles van vinden, maar Mexico kan niet zonder hem, denk ik.

Ik heb een heel helder boekje: “Kan een samenleving zonder religie?” Slechts zevenentwintig paginaas, ik kan jullie een kopietje sturen, vooral om iets meer te begrijpen van mijn opstelling als sociaal humanist.

groeten, jan

 

 

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

zorgvuldig?

als bij ons een man dood of net niet dood op straat ligt, komt er een arts en die stelt vast, ziekenhuis of mortuarium. Er zijn gemeenschappen die zorgvuldiger te werk gaan en laten het niet afhangen van slechts een persoon, daar hanteren ze een commissie (een zogenaamde lekencommissie) van drie personen, zeggen ze alledrie dood, dan is het duidelijk. Zeggen twee dood en eentje niet, dan krijgt de laatste de opdracht om het genadeschot te geven, ook ten behoeve van de duidelijkheid. Nog iets zorgvuldiger is een lekencommissie van vijf personen, pas als vier zeggen dood, en eentje niet dood, krijgt de laatste weer de opdracht voor het genadeschot. Maar bij een uitslag van drie dood tegen twee niet dood, wordt het slachtoffer naar het ziekenhuis vervoerd en hopelijk weer opgelapt..

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Rene Girard 2

Rene Girard is grondlegger van de mimetische theorie. De theorie probeert het geweld in een samenleving te begrijpen en te bestrijden. Het aardige van de theorie is dat ie verhelderend is op kleine schaal, een samenleving een familie bijvoorbeeld, maar ook op grotere schaal, een samenleving als Nederland totaal. Het zondebokprincipe is daarbij belangrijk. Het geweld wordt op kleine schaal uitgeoefend via het ‘afzeiken’ en ‘pesten’.

Onlangs was er de massamoord in de homobar Pulse in Orlando. Er werd snel een link gelegd tussen de moslim-dader en de IS. Dat kan juist zijn. Later werd ook bekend dat de moslimdader in de bar werd gepest om zijn moslim-zijn. Begrijp me goed, dit is niet voldoende grond om zijn homo-vriendjes dood te schieten. Maar het kan zijn dat niet alle slachtoffers volkomen onschuldig zijn.

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties