ontmoeting negen

ik loop de rechthoekige tafel aan de lange zijde voorbij, om drie meter verder aan mijn tafeltje voldoende afstand te nemen. Tijdens mijn lunch lees ik het dagblad, hou ik de boekhouding bij van mijn avocadoverkoop, schrijf ik wat als reaktie op deze of gene. De dame G. die voor het restaurant op de geparkeerde autoos past verkoopt namelijk mijn avocadoos, of beter gezegd, ik verkoop mijn afgepaste handel van tien of twintig stuks, afhankelijk van de grootte, en zij verkoopt eea met een zekere winst en betaalt mij morgen pas de kostprijs van vandaag.

Die kostprijs noteer ik dus in mijn agenda. Als haar handel goed gaat betaalt ze mij haar schuld al vandaag af, maar dat is zelden. Je begrijpt dat ze geen investeringskapitaal heeft, en zo is het. Ik heb jaren geprobeerd dat te veranderen, dat ze mij boter bij de vis levert, maar ik heb het opgegeven. Met als gevolg dat ik morgen verplicht ben weer dit restaurant uit te kiezen voor mijn lunch. Dat vindt het restaurant helemaal niet erg. Zij leveren daarvoor mij ook vaak weer een wederdienst. Als ik aan het begin van het jaar voor het eerst aan kom zetten met mijn handel, dan bellen zij G. op dat ik weer handel heb, en komt even later G. bij me langs voor de eerste deal.

Eigenlijk is het een heel goed in elkaar stekend systeem, en je vraagt je misschien af waarom ik de kostprijs van vandaag noteer in mijn agenda. Dat leg ik uit, hierboven staat het overzichtelijke basisprincipe, maar G. stuurt vaak haar kleindochter, en de kleindochter heeft dan als het goed is het juiste bedrag meegekregen van G. dat ze mij vandaag moet betalen. Hier kan dus heel makkelijk ruis ontstaan.

Kleindochter is zo ongeveer het tegenbeeld van G. Als het niet nodig is praat ze niet, anders dan met haar ogen, zij neemt aan dat ik het juiste bedrag noem, slechts een enkele keer moet ik mijn agenda erbij pakken om haar te overtuigen dat ik gisteren het bedrag juist en eerlijk heb opgeschreven en is zij bereid G. te corrigeren.

Inmiddels heb ik er een nieuwe hobby bij: haar zoveel veel mogelijk woorden ontlokken. We zijn nog in het stadium dat ik de vragen stel en zij het antwoord geeft als ze daar zin in heeft, maar een enkele keer verras ik haar door helemaal niks te zeggen, niet eens: Hallo hoe gaat het Maria? Begint zij zomaar twee woorden te zeggen, dat vind ik leuk.

Zij is goed in hoofdrekenen en rekent voor mij even voor hoe het saldo eruit ziet, ze moet mij voor gisteren bijvoorbeeld negentig cordobaas betalen, maar heeft een briefje van honderd van G. meegekregen, ik wil haar dan tien terug geven, maar zij zegt dan: laat maar, morgen tien minder dan de honderdtien van voor vandaag, dus morgen weer honderd. Je begrijpt dat ik dat moet opschrijven in mijn agenda.

Maar ik liep dus langs de lange kant van de rechthoekige tafel… wordt vervolgd

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

over het c-vaccin: in de wachtkamer van Loes, Kathleen en Mrs. Brubeck

We hebben allemaal wel eens wat en een bezoek aan de huisarts kan al veel helpen. Of een praatje met je buurvrouw, zij leent je haar oor en het is al opgelost, ook een stuk goedkoper als je niet verzekerd bent. En tegenwoordig heb je ook internet, je kunt jouw verhaal kwijt op je blog, bijvoorbeeld het blog dat via Ximaars Bijzondere Bloglijst heel erg makkelijk veel publiek kan trekken. Ik noem dat het Xwelplein. Je kunt op je eigen blog ook reakties waarderen, maar ook reakties weren die je niet aanstaan.

Loessoep maakt heel vaak gebruik van het plein, door haar problemen op haar blog uitgebreid uiteen te zetten, ze lijdt aan de Verlichting, dit is mijn diagnose en ik heb een aantal keren mijn oplossing aan haar gegeven. Doch een patient mag natuurlijk ten allen tijde de medicijnen weigeren, ik accepteer dat, dat heet officieel de souvereiniteit over je eigen lichaam (ik voeg daar aan toe: en je eigen geest). Zo mag je ook een vaccinatie weigeren die van overheidswege wordt gepropageerd.

Wat wil nu het geval, Loessoep geeft volstrekt ongevraagd een verantwoording waarom zij het vaccin toch heeft genomen. Er is niemand die haar tot die verantwoording verplicht, en toch geeft ze die verantwoording, het is natuurlijk ook helemaal niet verboden om die verantwoording te geven. Haar verhaal heeft de grote lijn: doe als ik, en de wereld ziet er heel anders uit. Let wel: doe als ik betekent hier dus: laat je vaccineren.

Loessoep vindt dat iedereen zich zoveel mogelijk moet laten vaccineren, ik vind dat een heel redelijk standpunt, maar ze zegt het niet op die manier omdat ze het moeilijk vindt om strakke adviezen te geven op basis van rationele argumenten aan haar medemens. En dit omdat ze zelf ook niet wil worden aangesproken door anderen met rationele argumenten. Ik schreef hierboven al: Loessoep lijdt aan het liberaal humanisme, zij durft haar medemens niet aan te spreken omdat zijzelf ook niet door de medemens wil worden aangesproken, dit is de laatste vier jaar al zo en ik zie nauwelijks voortuitgang, ondanks enkele prachtige blogs van haar waar de oplossing voor het grijpen lag.

Het is daarom dat ze niet opschrijft: laat je vaccineren want….., nee ze schrijft: doe als ik en dan ziet de wereld er veel beter uit. Ik schreef al, er is volgens mij in de hele wereld geen land waar een vaccinatieplicht Covid-19 heerst. En toch heeft Loessoep de neiging om haar medemens van een advies te voorzien. Dat doet ze op zeer omslachtige wijze omdat ze niet de groep erkent, die op haar beurt allerlei dingen van haar vraagt of kan gaan vragen. Dat is haar ziekte, en die ziekte heet het liberaal humanisme. Zij heeft groot gelijk dat ze haar probleem op haar blog op het Xwelplein gooit, want er zijn nog maar weinig huisartsen die je kunnen genezen van het liberaal humanisme. Negentig procent van de nederlanders is liberaal humanist (ik tot voor kort ook) en de huisartsen zijn dat ook. Ik denk dat dit ook geldt voor Belgieje, het zal -denk ik- niet veel afwijken.

Je hebt ook ziektes waar huisartsen wel meer van weten dan ik, Kathleen heeft er twee. Ze heeft soms last van depressies, net als djaktief, en ze heeft ook nog…… Ze schrijft daarover op haar blog Kattebelletjes, en die laatste ziekte is een sterk argument om even af te zien van een vaccinatie tegen covid-19. De lezers van haar, waaronder ik, accepteren volledig haar verantwoording richting haar bloglezers waarom ze afziet van het vaccin. Nogal logisch: noch mezelf, noch Matroos Beek heb ik leren kennen als medisch deskundige. Matroos Beek en ik kunnen dus niet meer zeggen dan: ach wat erg, je beslissing is -denk ik- helemaal honderd procent juist.

De vraag die ik nog wel heb is: waarom legt Kathleen, net als Loessoep op haar blog verantwoording af aan een groep lezers, terwijl in de hele wereld helemaal  geen enkel land bestaat waar vaccinatieplicht heerst mbt covid-19. Voor Loessoep heb ik het antwoord al gegeven.

Voor Kathleen: zij speelt de slachtofferrol. Zij vindt net als Loessoep wel dat er ergens een groep bestaat aan wie ze verantwoording is verschuldigd, en Kathleen heeft erge sterke medische papieren. Geen enkele Xwelpleinbezoeker zal het zich in zijn hoofd halen haar medische papieren te betwijfelen. Het is ook daarom dat Kathleen beweert dat ze zich niet bezig hield met mensen zonder die medische papieren over hun vraag wel of niet vaccineren. Want daarover kan een Xwelpleinbezoeker zoals ik zich natuurlijk wel een oordeel over vormen. En Kathleen wil ook niet beoordeeld worden, net zomin als Loes, Kathleen heeft ook last van de Verlichting

Kathleen beweert dat ze een veilige omgeving wil scheppen op haar blog, voor ik denk Matroos Beek onder andere. Zij heeft daar natuurlijk de ruimte voor omdat ze zelf voldoende sterke medische argumenten heeft qua covid. En op de een of andere manier vindt ze dat Matroos Beek zichzelf niet kan verweren. Misschien heeft ze daar gelijk in.

Of ze denkt dat haar blog op het Xwelplein, net als Mrs. Brubeck, een theekransje is dat door Kathleen veilig gehouden moet worden, als ware het een besloten whatsappgroep. Dat nu lijkt me de grootste misvatting, lijd je aan een ziekte die de veiligheid vereist van de spreekkamer van een specialist, vertel je verhaal dan daar. Dat is het betaalde oor, maar als je niet verzekerd bent ook veel duurder. Wil je de wachtkamer met het plebs ontlopen zoals Mrs. Brubeck, is het nog veel duurder.

Er zijn heel veel mensen op deze wereld zonder ziektenkostenverzekering of geld voor een eigen huisarts of een gratis WordPress-abonnement. Zij zijn op de buurvrouw aangewezen-

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

over het CDA

het CDA, een sinkhole verbleekt erbij. Hans van der Wind stuurt persoonlijk partijleider Hugo de Jonge naar huis. Dat probeerde Jan Dijkgraaf ook: zoek de tien verschillen. Tjeenk Willink is nog geen tachtig en Jan Dijkgraaf maakt rekensommetjes over hoeveel het kost om zesenzeventig kamerzetels te kopen, is het gezag van Tjeenk Willink tanende? Wopke vindt zichzelf terug als bestuurder elders.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

ik heb er familie wonen

en zo heb ik ook hun taal leren kennen en waarderen. Ze kunnen erg goed kaartspelen, we leerden een vriend het nederlandse klaverjassen, en na drie spelletjes oefenen hebben we nooit meer gewonnen, je moet weten dat je dit spel paar tegen paar speelt, maar ook met een nederlandse partner won hij simpel de game. Ik heb het over vlaamse belgen- In mijn woonland leerde ik een excentrieke waal kennen, ook veel humor en hij kon ook vlaams lullen en mijn nederlands verstaan.

Hij leverde voorheen produkten aan het belgiese leger en daar is tweetaligheid gebruikelijk en ook wel handig om tegelijk dezelfde kant op te schieten in tijden van oorlog. Zijn spaans moest ik wel regelmatig verbeteren/verzachten, of beter gezegd het volume waarmee hij zijn spaans bezigde, het miste de ronde kantjes die ik van de vlamingen gewend was, ik noemde niet voor niets eerder de vlamingen de nicaraguanen van Europa.

“Te midden van alle grauwheid geeft een openstaande poort van een herenhuis zicht op een weelderige tuin. Hier houdt advocaat Jean-Jacques Vandebroucke kantoor, de man die Komen in het Franstalige blad Wilfried de meest Belgische aller steden noemde en die dertig jaar in de lokale politiek actief was.”

Een ander citaat in het artikel in de Groene Amsterdammer van 26-2-2020 van de hand van Tomas Vanheste.

“Wie de Vlaamse en de Waalse media volgt, kan niet heen om het idee dat het twee verschillende werelden zijn. Zij brengen andere politici en beroemdheden in beeld. Aan de belangrijkste literaire prijs maken de Vlaamse kranten geen woord aan vuil en vice versa”

Ik heb het hele artikel met belangstelling gelezen, twee vragen heb ik:

-die belastingvrijstelling voor bedrijfswagens, waar Kathleen het over had, geldt die zowel voor de Vlamingen als voor de Walen?

-die vergelijking van de belgen met de nederlanders in de beloofde serie, is dat wel urgent? Van verschillen kun je veel leren, maar is het niet meer urgent om de Vlamingen en de Walen te vergelijken op bijvoorbeeld het beleid: ” het tegen gaan van verkrachtingen”?

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

pesten en omstreken

Kathleen stipt in haar blog: en nu even over de jongens praten, terecht aan dat er jongens zijn in de groep die zich gedwongen voelen om mee te doen. Omdat ze anders door de groep van hun “vrienden” worden uitgesloten. Dit verloopt iets anders dan bij een groepje meiden. Als het goed is, wordt dat in de loop van mijn verhaal hierna duidelijk.

Eea heet pestgedrag en komt zeker ook voor in groepen van meisjes. Pestgedrag wordt heel vaak gerelateerd aan de middelbare school, dus na de basisschool, ook door mij.

Ik val maar met de deur in huis, wat doe je als jouw zoon (geen rood haar) op de vwo wordt gepest?

  • zeg je: sla dan keihard terug!
  • doe alsof er niks gebeurd is!
  • we zoeken een andere school voor jou
  • we gaan samen praten met je klasseleraar/vertrouwenspersoon

Uit ervaring dichtbij wordt vaak als eerste stap stap vier geprobeerd, maar die stap is vaak ook niet werkend. Dat is niet omdat de vertrouwenspersoon niet competent is, maar omdat het een heel erg moeilijk probleem is omdat de “verdachten” nog niet tot rede vatbaar zijn.

Kleine Atlas reageerde op het blog van Kathleen en gaf een link naar een artikel in de Standaard waarin een meisje klaagde over de kledingnormen op haar school. de betreffende journalist meldde dat die meiden vooral op die leeftijd (10 -15 jaar ) bezig zijn om hun identiteit te ontdekken.

Ik geloof dat wel maar ik denk dat ze ook zoeken naar hun plek in de hiearchie van de meiden op hun school, wat hopelijk niet hetzelfde is. Ik ben bang dat de fraaiste wint en ze wil haar gaven dus wel laten zien en maakt bezwaar als ze een burka moet dragen. In het artikel i de Standaard lijkt dat ze vooral een strijd voert met de jongens. Ik vind dat een vorm van girlpower onterecht.

Het verbaasde me dan ook niet dat de meid die in de Standaard werd geinterviewd ook werd gefotografeerd en ze had geen rood haar en ook geen hazelip. Behalve dat ze op school bezig was met haar talenkennis, wis- en scheikunde was ze ook bezig met haar waarde op de huwelijksmarkt, opdat ze de wiskunde helemaal niet nodig heeft voor haar toekomst. Dit bedoel ik niet kwaadaardig, want ik las het boek van Hannah van Binsbergen: Harpie.

Waar ik me over verbaas is dat Kleine Atlas dit allemaal niet door heeft. Ik denk dat Kleine Atlas vrouw is, zeker weten doe ik dat niet, op de een of andere manier ondersteunt zij het man- bashen van de scholier in het artikel van de Standaard, terwijl die scholier vooral zich afzet tegen haar seksegenoten die rood haar hebben of een hazelip.

Ik heb geen foto van Kleine Altlas, maar ik konkludeer dat hij (dit is een grapje, niet ik maar Kleine Atlas suggereert geslachtloos te zijn) er ook mag wezen en dat ie geen rood haar heeft.

Dit is ook een verwijzing naar het ontbreken van onderlinge solidariteit tussen vrouwen, waardoor het ook logisch wordt dat vrouwen van vijftig jaar en ouder vaker lijden aan de geinternaliseerde vrouwenhaat: de schrijfster van Harpie is drie-en twintig en zij verzet zich nog tot het uiterste.

Kathleen reageert op Kleine Altlas, goed dat je de school erbij betrekt, en ze volstaat daarmee, zonder in te gaan op de -in mijn ogen- wezenlijke details.

Daarom ga ik nog even door, over: “en nu even over de jongens praten.”

Bij de jongens gebeurt iets vergelijkbaars. Rene Girard, niet lang geleden overleden noemt het “het mimetisch verlangen” Zie ook mijn blog van 24 juli 2016 en 26 juli 2016

De blijkbaar niet te onderdrukken neiging om binnen een groep naar jouw plaats in de hiearchie te zoeken is, zo lijkt, onuitroerbaar. Volgens Rinee Grard gebeurt dat op een wijze die niets met de ratio heeft te maken, en is eea al in de creche, hoe schrijf je dat, waar te nemen. Ik dwaal af.

Bij jongens op de middelbare school gaat het erom wie de leider is van dat schooljaar in de tweede klas. Een potensjeel leider in klas 2a moet eerst leider zijn in klas 2A voordat hij het gevecht kan aangaan met de potensjeel leider van klas 2B, 2C en 2D.

Om de pikorde in klas 2A te bepalen, daarvoor dient het pesten. een gewone (niet met rood haar) jongen in de klas 2A kan dan kiezen uit twee wegen:

  • meedoen met het pesten van de roodharige
  • het spelen van de rol van klokkenluider, met het gevaar dat hij de rol van de roodharige al snel overneemt.

Voor roodharige mag je ook invullen moslim, jood, belangrijk is dat het een minderheid is. Je mag het ook lezen als de jood in een groep met meer moslims, of als een witte in een groep moslims. Op dit punt bestrijd ik dus de mening van Rene Girard dat eea geen ratio als basis heeft, ik verwijs naar mijn blog: “de liberaal humanist kan wel tot tien tellen” datum 16 december 2020

Deze rationele basis, het tot tien kunnen tellen, vier is meer dan een, is voor mij nog niet persee een voldoende morele basis.

Na mijn middelbare school ging ik naar het hoger technisch onderwijs, alleen maar jongens in de leeftijd van 18 tot 24 jaar. Twee surinamers en een jood in onze klas. De jood was een klein, 1.60 meter, onooglijk tiepe. Wel intelligent en in het bezit van humor, bij gym werd hij als laatste toegevoegd aan partij a of b, anders dan ik

Had wel een erg mooie vriendin, een kop groter dan hij, neem van mij even aan dat ik daar kijk op heb, en hij was gedurende vier jaar lang een van de leiders in onze klas, hoofdredacteur van ons schoolblad, ik mag hem zeer.

Het is daarom dat ook ik het pesten vooral koppel aan de middelbare school en dat op juist die leeftijd de meiden en de jongens moeten worden opgevoed, hetgeen niet gemakkelijk is omdat ze nauwelijks ontvankelijk zijn voor de rede.

En het belgische blad de Standaard mag van mij daarbij ook helpen, in plaats van geile plaatjes te publiceren van meiden die geen rood haar hebben of een hazelip

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Franca Treur en haar romanfiguren in Dorsvloer vol confetti

Ik las ook Dorsvloer vol confetti van Franca Treur, nadat ik van Lale Guel: Ik ga leven las. Volgens Franca Treur in de Groene Amsterdammer is er veel overeenkomst tussen deze twee boeken. Zelf vind ik de verschillen groter dan de overeenkomsten.

Hieronder ga ik niet in op die verschillen, ik neem als referentie voor deze recensie slechts mijn eigen ervaring en beleving als zoon van een kleine boer, weliswaar niet in Zeeland, en ook het boek Lieveling van Kim van Kooten.

Franca Treur worstelt net als Pauline Barendregt (die met Kim van Kooten het boek Lieveling schreef) met de vraag in hoeverre je je moeder in het openbaar in een boek mag afbranden.

Franca Treur voert daarom de romanfiguur Katelijne op, die grotendeels bestaat uit Franca Treur zelf. Maar die niet voldoende body heeft om zelfstandig haar rol in de roman te vervullen. Om als lezer Katelijne te begrijpen treedt Franca heel vaak zelf nog op om haar doen en denken en laten te verklaren, natuurlijk in de filosofie van Franca de auteur.

Dat zou onnodig moeten zijn, zij onderschat de lezer, sterker: zij beledigt de lezer, want die verduidelijking is vaak helemaal niet nodig.

Opvallend zijn de grote tegenstellingen tussen Katelijne en Franca de auteur. Deels is Katelijne net zo erudiet als Franca en deels is Katelijne net zo dom als haar hele boerenfamilie rond WestKapelle in Zeeland. Het is een belediging van de boerenstand, van mij ook, hoewel geboren in de Achterhoek.

Denkbaar is dat op deze manier Franca Treur probeert haar moeder niet veel dommer dan Katelijne en haar broers te laten overkomen. Op de achterflap wordt gesproken van ook “een liefdevolle omschrijving van haar familie.”

Ik vind het nogal een vileine, zo niet achterbakse manier om je “liefde” voor je familie zo uit te drukken, geef mij dan maar Lale Guel.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lale Guel: ik ga leven

Voor 12 euro achterelkaar het e-book van Lale Guel uitgelezen. Als Wilders dit boek ook leest, gaat hij alsnog proberen van de PVV een partij met leden te maken, teneinde DENK effectief te bestrijden.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Lale Guel en Franca Treur, voer voor liberaal humanisten

voor liberaal humanisten worden alle mensen goed en gelijkwaardig geboren, wanneer dan ook en waar dan ook. En ze bouwen hun mensbeeld daarop voort. Ik kan daar best een heel eind in meegaan, ofschoon ik eerder al heb beweerd dat als je met het syndroom van Down bent geboren, je op de een of andere manier weinig kans maakt op een ministerpost. Monarchiejen waarbij de koning via erfopvolging wordt aangesteld willen ook nog wel eens problemen hebben. In Nederland hebben we dit grotendeels opgelost door de koning slechts een protocollaire rol te geven, wat ie ook doet of laat, de minister-president is verantwoordelijk. Lijkt me ook wel een goeie oplossing voor iemand die met het syndroom van Down is geboren.

Nogmaals: ik kan best leven met het goed en gelijkwaardig geboren worden, ook al vind ik het een zwakke basis om een mensbeeld op te baseren.

Een veel groter probleem is dat de liberaal humanisten in hun wereldbeeld niet de groep erkennen waarin het individu wordt geboren. En de overlevingsdrang van de groep is veel sterker dan die van het individu.

Twee prachtige voorbeelden naast elkaar:

Lale Guel is in 1997 in Amsterdam West geboren in een streng islamitisch gezin

Franca Treur is in 1979 in Meliskerke, Zeeland geboren in en streng gereformeerd gezin

In de Groene Amsterdammer van 8 april 2021 schrijft Franca Treur over de gelijkenissen in hun leven tot nu toe, en dat terwijl er ongeveer twintig jaar leeftijdsverschil is tussen hen beiden, en de “stedelijkheid” van hun omgeving ook nogal verschilt.

In mijn woorden: de overlevingskracht van de groep is vele malen sterker dan die van het individu. Of nog anders: je kunt wel geboren worden met het syndroom van Down maar niet als klokkenluider.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

trend

Vaak wordt een trend omschreven vanuit het verleden naar de toekomst, ik noem een voorbeeld: stel dat de voetbalclub Feyenoord in 2019 vaak won van ploegen uit de noordelijke provincies, dan kan dat leiden tot een voorspellende trend dat in het jaar 2021 deze club vooral wint van clubs uit de zuidelijke provincies. (hoe komt het eigenlijk dat Zeeland zo weinig eredivisie-clubs kent?)

Ik ontwaar een trend, maar juist in de omgekeerde volgorde, vandaag reageerde ik op het blog van Kattebelletjes, gisteren las ik van een verpletterend optreden van ene Michelle over het water in Nederland, vorige week schreef ik een mail naar Jesse Frederik en Rutger Bregman dat ze de nederlandse cultuur met het spreekwoordelijke water ontkennen net als Maxima dat deed. En Paul Scheffer schreef al in het jaar 2000 over het multiculturele drama in Nederland.

Het moet voor u lezer niet moeilijk zijn ook Pim Fortuyn en Theo van Gogh in deze tijdlijn te ontdekken. Niet alle stappen roep ik hier ter herinnering op, wel mijn reaktie op Kattebelletjes van vandaag, en wel mijn mail naar Jesse Frederik en Rutger Bregman van vorige week, en een verwijzing naar mijn blog van 24 november 2020.

Drie, mijn reaktie op Kattebelletjes, zij, belgische, probeert de nederlander te definjeren en de verschillen met de belgen te benoemen.

Helemaal eens dat water een heel erg belangrijke oorsprong is van de nederlandse “cultuur”. In 1194 werd het eerste waterschap opgericht, een soort plaatselijke overheid die gezamenlijk met alle ingelanden zorgde dat de polder voldoende droog bleef. Een polder loopt vol als de kleinste schakel in het dijkensysteem breekt, net als de zwakste schakel in de ketting. Om de gemeenschap daartegen te beschermen werd ook van de armste boer/ingelande gevraagd zijn en haar steentje bij te dragen, op welke wijze dan ook, niet persee met een geldelijke bijdrage. Hierbij hoort ook een controle op het nakomen van de afspraken onderling. Al met al leidde dit tot een breed gevoelde gemeenschapszin en open gordijnen.. 20 .

Twee, mijn mail van vorige week naar Jesse Frederik en Rutger Bregman naar aanleiding van het boek van Jesse over de Kinderopvangtoeslagen affaire.

Beste Jesse,

Ik heb je boek in e-book vorm 14 en 15 april achter elkaar uitgelezen. Dus prachtig en meeslepend opgeschreven. Vervolgens deed ik er twee dagen over om er achter te komen, dat je boek een eerste hoofdstuk mist.

Zonder dat eerste hoofdstuk kan ik begrijpen dat je het verhaal van de kindertoeslagaffaire vooral een zoektocht noemt naar “schuldigen” en de focus belemmert vooral het vinden van het antwoord waarom het falikant mis ging.

Deze stelling waarmee je jouw boek begint, en die in de rest van het boek nauwgezet wordt onderbouwd, triggert mij. Ik vraag me af of er dan misschien toch in een hoofdstuk vooraf toch een schuldige kan worden aangewezen. Zonder die schuldige in het ontbrekende hoofdstuk, is jouw stelling van af jouw hoofdstuk 1 heel goed vol te houden.

Twijfel over de titel van je boek: Zo hadden we het niet bedoeld. Deze titel wijst op een misverstand.

Met lange halen gauw thuis:

-het was al vroeg in deze eeuw dat de burger wantrouwend, als calculerend, door de overheid werd bekeken

-het was ongeveer tien jaar later dat de goeien onder de kwaden mochten lijden

-de rechters hebben tig keer verklaard dat de uitkerings instanties korrekt de wet uitvoerden, zoals de wet dus bedoeld was.

De titel vind ik dus meer een konklusie van je uiteenzetting in je boek met het ontbrekende hoofdstuk. Dus voel ik een noodzaak om een idee te geven van het eerste hoofdstuk dat ik mis in je boek.

De bulgaren zijn de schuldigen. De oranje bankpasjes in het verre buitenland, het triomfantelijk tonen van adresfraude door buitenlandse bulgaren valt in het Nederland van Het multiculturele drama van de PvdA-er  Paul Scheffer helemaal verkeerd.

Het wordt gezien als het wegslepen van honderd meter dijkmateriaal uit Zeeland via boedelbakken naar Bulgarije, waar ze met het materiaal krakkemikkige huisjes bouwen. Dit in een land waar sinds 1194 waterschappen ontstaan waarbij de dijk breekt bij de zwakste schakel. Ik wijs er op dat de watersnoodramp in Zeeland in 1953 de verontwaardiging vooral heeft gevoed.

Sheila Sitalsing is ook de schuldige. Zij schrijft: ben ik dan de enige die niet op Malloca ligt en ……. Ze zegt daar tegen de verontwaardige nederlander dat ie niet op de bulgaren mag schelden, want die liggen niet op Mallorca, daar liggen frauderende nederlanders behalve Sheila, dus je mag niet zeiken.

Ze ontneemt daarbij de polderende nederlander de mogelijkheid slechts de bulgaren de schuld te geven, en die van de bulgaren vooral verlangt dat ie het dijkmatriaal weer netjes terugbrengt naar Zeeland.

Is dat gebeurd, grasmat erover en klaar is kees.

In mijn weblog van 24 november 2020, noem ik ook Renske Leijten een beetje schuldig als zij zich laat beetnemen door Wiebes. (zie: https://jankroos.wordpress.com  )

Net als bij Renske Leijten mis ik ook bij jou de inzichten van bijvoorbeeld Inez Weski, dat de groep je kan beschermen en je kan vermorzelen, bij jou mis ik het erkennen van het bestaan van groepen. Net als Maxima ontken je simpel het bestaan van de groep nederlanders met hun waterschappen sinds 1194 na Chr.

Het is dus ook  eerder vreemd dat de SP zich niet meer herinnert dat ze in de jaren zeventig van de vorige eeuw zich nog verdacht maakten bij de toenmalige multiculturelen avant la lettre. Dit als gevolg van de vele huisbezoeken in flatgebouwen in Rotterdam en omstreken.

Ik ga een recensie over je boek schrijven op mijn weblog, maar wil graag eerst jouw commentaar op de schuldigen in mijn “eerste hoofdstuk”,

Met vriendelijke groeten,

Jan krosenbrink

Een: mijn blog van 24 november 2020 is hierboven al genoemd en is te vinden op:

https://jankroos.wordpress.com

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

thuis

ik voel me thuis in mijn woonland omdat ook hier de schilderijen scheef hangen.

In Delft woonde ik langs de spoorlijn Den Haag -Rotterdam en elke nacht om twee uur kwam er een zware goederentrein langs. Elke ochtend moest ik mijn schilderij weer recht hangen-

In mijn huidige woonland hangen ook alle schlderijen scheef en niet door een goederentrein en ook niet door vulkanische aktiviteit van een vulkaan noch door het schuiven van de ene aardplaat over de andere.

Zeer zeker, die aardplaten schuiven hier regelmatig heen en weer en ook vulkanen hoesten regelmatig en die kunnen mijn schilderijen hier dus simpel bewegen. Maar daarvoor heb ik een kast, wiens deur open gaat als er een temblor is, ik kijk dan meteen op de site hoever en hoediep het epicentrum ligt. Vooral hoe diep is erg belangrijk, is het ondiep dan is het gevaarlijk. Dit is gewoon heel logisch, bedenk maar hoeveel aarde in kubieke meters zich moet bewegen als het epicentrum op 30 kilometer onder het aardoppervlak ligt, en hoeveel energie dat kost. Ik kan me daar nog steeds niet goed een voorstelling van maken.

Vandaag in mijn favourite restaurant, Resto & Art een heterdaadje: zij verving een schilderij dat keurig recht hing, maar het nieuwe hangt helemaal uit het lood, komt er morgen een aardbevinkje, dan gaat het vanzelf recht hangen.

En dat was precies het probleem van mijn schilderij in Delft, dat ging vanzelf scheef hangen door een trilling van een derde.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen