bomen gaan soms dood

Soms gaan bomen dood, helemaal vanzelf terwijl ik er geen krant van wilde maken. Eenmaal dood kunnen ze omvallen, mijn bovengrondse electriciteitsleiding beschadigen en dat wilde ik voor zijn.

Ik toog naar de miljeudeskundige F. van de gemeente waar ik woon voor een vergunning om mijn twee dode bomen met een motorzaag om te leggen. Die motorzaag heeft de onhebbelijkheid een hoop herrie te maken, waar de politie overdag op af komt. Des nachts niet want dan slaapt de politie, maar mijn motorzaaghouder ook. Dat is kartelvorming, maar zo is het en niet anders.

Mijn miljeudeskundige F. bij de gemeente is aimabel en heeft het beste met me voor, ik ken hem van onze ´lionsclub´. Ga niet het officiele trajekt in, want dat is lang, maar praat met je wijkagent opdat hij weet wanneer hij zijn oren dicht gaat houden. Ik ken mijn wijkagent, maar zij was inmiddels, zo bleek, vervangen door een andere, na een dag had ik het telefoonnummer van mijn nieuwe, ze nam de telefoon niet op.

Ik toog naar het politiebureau, vroeg naar mijn nieuwe wijkagent, zij ligt in het ziekenhuis, ik hoef hier niet uit te weiden over de kwaal. En ik vroeg naar haar vervanger, die is er niet. Beter is het de officiele weg te bewandelen via de nationale miljeupolitie. Ja maar hoe gaat dat dan? Komen die een inspectie houden? Nee hoor, don´t worry, ze geven jou een papiertje dat je die dode bomen met een motorzaag mag omleggen.

Nu moet ik even uitleggen waarom ik die inspectie niet wilde, ik had de twee bomen inmiddels van de kruinen ontdaan met behulp van een stille bijl en een  geruisloze machete, vanwege de komst van de orkaan Otto. Het gevaar bestaat dan dat het lijkt dat ik de dood van mijn bomen heb bevorderd door ze van hun kruin te ontdoen.

Opgewekt reed ik naar de nationale miljeupolitie in een naburige gemeente en vroeg naar een papiertje om mijn dode bomen om te mogen leggen opdat meer ellende wordt voorkomen.

Gaat u het hout gebruiken voor u zelf of gaat u het verkopen? Misschien ga ik het als brandhout verkopen want ik heb geen houtkachel en ik kook niet op brandhout. Dan moet u  een onderhoudsplan indienen voor het terrein waarop u woont. Als u het hout voor eigen gebruik nuttig maakt, is een kopie van uw eigendomspapieren voldoende en een kopie van uw identiteitsbewijs.

Ik erken vervolgens dat ik,  bij nader inzien, het hout geheel voor mezelf ga gebruiken en dat ik het niet als brandhout verkoop. Dezelfde morgen nog lever ik de benodigde kopiejen in. Bij het inleveren vertelt de dame van de nationale miljeupolitie dat een inspectie zal volgen. Wanneer mag ik die verwachten? Volgende week zegt ze.

Twee weken later rij ik langs om te vragen waar de inspectie blijft. Zij geeft me opnieuw het telefoonnummer van haar kantoor. Twee maanden later bel ik dat nummer: ik heb een vraag wanneer komt de inspectie over mijn aanvraag van 15 november van het vorig jaar?

Kom morgen langs, dan geeft Nathalia, jou de vergunning om die twee dode bomen om te leggen met een motorzaag. De andere dag reed ik met mijn kopie van de brief van mijn verzoek van 15 november 2016 naar het kantoor. Ik laat mijn kopie van mijn verzoek zien en zeg dat ik de toezegging heb dat Nathalia, de verantwoordelijke voor mijn gemeente, mij een toestemming gaat overhandigen om twee bomen om te leggen met een motorzaag. Dit alles volgen de meneer gisteren van de nationale miljeupolitie. Het meisje vindt zowaar het verslag van het telefoongesprek van gisteren, met de namen van de soort bomen waarom het gaat: de carao en de acacia australiana,  en gaat aan de slag.

Ik mag gaan zitten en lees mijn dagblad. Halverwege de oplossing van de sudoku krijg ik de permissie, ik moet tekenen voor ontvangst.  Dat doe ik, en ik vraag naar mijn kopie van de aanvraag van 15 november. Die wil ze innemen. Ik zeg jullie hebben al de originele aanvraag hier ergens op kantoor liggen, dit is een kopie, zie maar , hier staat: overhandigd conform, op 15 november van het vorig jaar, met het stempel van jullie en de handtekening van je kollega meisje.

Het meisje hanteert besmuikt de desagrapadora om het nietje te verwijderen van mijn kopietje waarmee ze het archief van Nathalia op orde wilde brengen.

Ik heb mijn toestemming en ga tevreden naar huis.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

vd Steur hield de eer aan zichzelf???

wat een slap gelul in de Volkskrant, vd Steur had ruim een jaar de tijd om de eer aan zich zelf te gunnen. Dat jaar liet hij voorbijgaan. Op een datum 13 september had het gekund, of op 11 oktober van het jaar 2016, en wat denk je van 3 november, ik heb geen probleem met die datum.

Pas toen Bas Haan hem onlangs op zijn vestje spugde, niet de eerste keer overigens, ging hij dingen doen als de eer aan zichzelf houden volgens de mainstream-media.

Leve onze mainstream-media die nu zomaar een nieuwe hoofdrolspeler moet zoeken met wie ze vriendjes wordt.

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties

Olga en haar PTT

Telefoonmaatschappijen zijn boeven. De grootste boef Carlos Slim van Movistar probeerde onze KPN op te kopen. Dat werd verijdeld door Peter Wakkie, ook een boef, zit nu even vast in Spanje. Boeven kun je met boeven vangen. Twee van die maatschappijen zijn aktief in Nicaragua, elk heeft zijn eigen net voor de mobiele telefoon. Bel je met de plaatselijke PTT naar Movistar, dan ben je binnen een minuut je prepaid saldo kwijt. En omgekeerd.

Loonbelasting wordt in dit land niet geheven, je kunt stellen dat Carlos Slim (mexicaan) de loonbelasting heft in Nicaragua. Hij int zonder tegenprestatie miljoenen van Jan met de Pet. Van de landelijk geheven inkomstenbelasting voor bedrijven wordt onderwijs en de gezondheidszorg georganiseerd. Dat doet Carlos Slim dus niet, maar als hij op bezoek komt in Nicaragua, doet ie altijd een bakkie met onze president. Claro, de concurrent, voortgekomen uit de nationale PTT, ook haar directeur komt op bezoek bij onze president, maar dat was al van oudsher zo.

Ik heb een internet kontrakt bij Claro. Vijf giga capaciteit per maand en als het tussentijds op is, vervalt de snelheid tot het minimum, en dat is erg laag. Steeds vaker, ook omdat ik vaker videoos van geenstijl bekijk, maar ook omdat mijn buurmeisje Eveling eea download, zit ik vaak op een houtje te bijten totdat de nieuw maand aanbreekt.

Een reden om mijn kontrakt te upgraden tot meer capaciteit. Ik ga naar ons PTT filiaal. Olga begrijpt mijn probleem, heeft als oplossing een ander kontrakt, 10 dollar meer per maand, maar ook een verdubbeling van de capaciteit tot 10 Giga. Dat wil ik wel. Dan begint Olga op een briefje te schrijven, geeft mij het briefje en ik lees: ga naar de kassa om je laatste maand te betalen, ga naar Gioconda de onderdirecteur en zeg haar dat je je huidige kontrakt wilt opzeggen omdat de snelheid te laag is.

Ik kijk Olga aan, ze wijst op een zwart apparaatje op haar bureau met een rood lampje. Ik kijk haar aan alsof ik geen lampje zie branden en zeg haar: ´´ik begrijp het niet.´´

´´Dat geeft niet´´ zegt ze , ´´ga naar de kassa´´

Ik ga naar de kassa, sta daar maar net om op mijn beurt te wachten, komt Olga naast me staan, ze legt uit: ik kan jou een nieuw kontrakt verkopen voor 10 dollar per maand extra en ook 5 Giga extra, maar Gioconda kan jou datzelfde kontrakt verkopen met 50% korting, dat mag ik jou niet vertellen, en dat zwarte apparaatje is een microfoon van de direkteur, vandaar mijn briefje.

Ik ga naar het kantoor van Gioconda, de onderdirekteur, vertel haar dat ik mijn kontrakt wil beeindigen want te weinig snelheid. Ze vraagt uitdrukkelijk of ik mijn kontrakt wil stoppen, ik bevestig dat uitdrukkelijk. Dan zegt ze dat ze niks aan die snelheid kan doen maar dat ze me wel een nieuw kontrakt kan aanbieden met 10 G capaciteit met 50% korting, dat komt dan op 17 dollar per maand. Nu heb ik 5 G capaciteit voor 24 dollar. Doe maar zeg ik, dat lijkt me een goed plan.

Gioconda heeft ongeveer twintig minuten nodig voor het nieuwe kontrakt, ik ontdek in die tijd dat ook zij een zwart apparaatje heeft met een rood lampje, ik besluit haar geen avances te maken hoewel ik haar naam mooier vind dan die van Olga. Voordat ik de straat op ga, ga ik langs Olga en druk stilzwijgend haar hand tussen mijn handen en verlaat het pand.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Loba en Lobbes

Loba is de teef die vaak met mijn buurkinderen meekwam op bezoek. Ze heeft de onhebbelijke gewoonte te knagen op mijn schoenveters of ook op de stevige draden van mijn hangmat. Op een zeker moment kwam een vierde hond mee op bezoek met mijn buurkinderen, dat was voor mij de grens, ik stelde duidelijk die grens: drie kan ik aan maar vier niet. Helaas kwam Loba vaak mee als derde.

Nu is Loba helemaal alleen bij mijn nieuwe buurman, ze heeft haar periode. Ze vindt het leuk de daad te verrichten op mijn balkon. Dit keer is het met Lobbes, een goeierd. Die wel achter Loba aan de buitentrap omhoog durft, maar niet in zijn eentje dezelfde trap af. Eergisteren heb ik met hulp van mijn buurman Lobbes de trap afgeholpen, dat ging niet zonder stress wederzijds.

Vervolgens heb ik de trap gebarricadeerd, maar dat bleek niet voldoende. Lobbes huist weer op mijn balkon en Loba is al lang weer vertrokken.

Twee mogelijkheden heb ik: ik koop een ketting, bind Lobbes vast en trek hem de buitentrap af, een touw bijt hij immers stuk zo bleek eergisteren. Of ik laat hem op mij balkon, waar hij op een zeker moment honger krijgt, of eerst nog even bezoek van Loba en dan toch honger krijgt waardoor hij toch de trap probeert af te dalen op zoek naar voedsel. Wat een stumperd. Ik neem hier vier dagen voor, dan gaat hij aan de ketting.

 

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties

onze Koning geeft een aantal mooie voorzetten

“in Nederland hebben we ruimte nodig om van elkaar te verschillen” Dat is de mooiste voorzet die Koning Willem-Alexander ons geeft in zijn Kersttoespraak vandaag. ´´Er is een gevoel van dreiging en machteloosheid´´ en ´´Velen hebben het gevoel in een land zonder luisteraars te leven´´

´´heimwee naar vroeger helpt niet´´ en  ´´veel dingen gaan nu wel goed´´. ´´Beleving kan het zicht op de werkelijkheid verdringen´´ en ´´laten we lastige problemen eerlijk benoemen´´.  ´´als vrije en gelijkwaardige mensen´´. ´´Erasmus vijfhonderd jaar geleden´´ en ´´de natuur heeft onze gaven zo verdeeld dat de ene mens het niet kan stellen zonder de hulp van een ander´´. ´´Kunnen we nog problemen oplossen samen?´´

´´in welke persoonlijke omstandigheden u zich ook bevindt´´, u krijgt zijn gezegende kerstwensen.

Onze Koning spreekt van zijn worsteling met deze Kersttoespraak, dat wijst er op dat hij de voorzetten niet zelf kan afmaken. Ik dacht even dat hij het bewust liet aan ons om de voorzetten in te koppen, maar dat is niet het geval. Laten we dat zelf doen, zijn voorzetten zijn gewoon te mooi om het niet te doen.

Het helpt om eerst een konkrete invulling te geven van zijn beschrijvingen. Hij benoemt wel enigszins konkreet wat goed gaat, namelijk de verbondenheid en solidariteit in Nederland, maar niet de lastige problemen. Dit zou het immigratievraagstuk kunnen zijn, oa. Bedoelt hij misschien Rutte en GroenLinks als we het gevoel hebben te leven zonder luisteraars? Ik ga daar even vanuit. Kunnen we de problemen nog samen oplossen? Daarvoor is het ook handig die problemen eerst even te benoemen. En wie bedoelt hij met samen? Bedoelt hij de moordenaar van Pim Fortuyn en de moordenaar van Theo van Gogh?

Vervolgens: heimwee naar vroeger helpt niet maar toch grijpt onze Koning terug naar Erasmus en de pas uitgevonden boekdrukkunst, het internet van die tijd. Het lijkt me een te simpele gelijkstelling, die tussen de boekdrukkunst en internet. Zou Erasmus hebben kunnen beschikken over een wereldwijd internet, zou hij misschien zijn theorie van de gelijkwaardigheid  anders hebben verkondigd, of misschien beperkt tot Europa.

Het is beter die gelijkwaardigheid van ideologiejen los te laten, en de onze te verdedigen.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

het bijleggen van een geschil

‘Dan is het nu dus klaar’. Het lijkt op een bezwering, dus niet op een voorstel als: zullen we afspreken dat het nu klaar is?

De stelligheid in je bezwering, een pleidooi is het niet, verraadt een soort angst om een pleidooi te houden, vanwaar die angst? Misschien zit het zo in elkaar: een pleidooi gaat uit van de veronderstelling dat ik dezelfde normen en waarden heb als jij. Je vreest dat dat niet het geval is en daarom hou je geen pleidooi. Zo kan ik het begrijpen, en je hebt gelijk, mijn normen hoe je met een vriendin omgaat verschilt met die van jou waarmee je met een vriend omgaat. Maar mijn begrip overstijgt niet het begrip dat ik heb voor een kettingroker, dat is ook een verslaving, net als eigenliefde.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Taco y Taco

een restaurant met zeer nationale gerechten tegen nationale prijzen, dus ook veel nationale klanten. Ik kwam er minstens een keer in de week. De eigenaars, R. en M., een echtpaar, zijn van het oude geld. Ik ken inmiddels voldoende mensen van het oude geld die desondanks interessant zijn. Dat geldt minder voor M., hij kan niet van de drank afblijven en niet van andere vrouwen dan R. Een van die vrouwen was A., met wie ik tijdelijk een restaurant runde, slechts kort want we gingen failliet. Ik besloot niet meer Taco y Taco te bezoeken voor mijn avondeten. Op straat groette ik  R. wel, M. ook maar hem kwam ik maar zelden tegen. Mijn relatie met A. is al twee jaar bekoeld want ik krijg nog geld van haar, vindt ze zelf ook, maar alleen in woorden.

Vanavond at ik voor het eerst weer sinds drie jaar in Taco y Taco, twee van de obers werken er nog steeds, dat vind ik erg okee. Het voelde als verraad jegens A. de verraadster

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

je zegeningen

je moet ze tellen zo nu en dan. Rondom ons centrale park zijn aktiviteiten gepland, vanavond even kijken, dus parkeren ergens bij het park was uitgesloten. De eerste plek die ik vond was voor mijn favourite bouwmaterialenhandel La Tuerca van mevrouw P. Fantastisch, voor het eerst van mijn leven kan ik parkeren bij mijn favourite bouwmaterialenhandel, en ik hoef er geeneens te zijn! Dankzij de succesvolle verplaatsing van de informele markt  naar de nieuwe markthallen. De kerk is bijna klaar met het vervangen van het roestige hekwerk rondom de kerk, het wordt heel mooi. Iets heel anders, soms schrijf je in je boosheid iets op waar je ’s nachts wakker van wordt. Goed dat ik het eerst liet lezen alvorens het de wereld in te sturen. Iets anders, mijn buren die eerst naast mij woonden, wonen al zeker twee maanden acht kilometer verderop en heuvel af. Toch komen ze regelmatig langs, ongeveer een keer per week. We hebben samen een plan, ze proberen weer dichterbij te wonen, ik help bij de financiering, ja ik reken ook rente, ik denk dat het gaat lukken. Dan bloeit ook nog de espadilla op mijn terrein, bij het vallen van de nacht geuren de bloemen, denk aan kogelronde uitgewerkte pinpongballetjes, zoals ik nauwelijks kan beschrijven. Gewoonlijk loop ik in tien minuten naar ons centrale park, nu treuzel ik tien minuten lang om in de hemelse sferen te blijven.

Vijf, hoezo vijf? Nou, ik tel er vijf!

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

creditcard doorgeknipt

voor mijn ogen, en public door bankdirecteur M.

Ik kreeg een smsje van mijn bank dat mijn card gereed lag om af te halen. Per ongeluk wiste ik het smsje, maar ging naar mijn vaste bankfiliaal met de mededeling dat er een card voor me klaar ligt. Ik heb een debitcard bij mijn bank, en ik zag dat die inmiddels was verlopen en dacht dat er nu een nieuwe debitcard voor me klaarligt. Dat was niet het geval, er lag een creditcard voor me klaar.

Ik meldde meteen dat ik die niet hoefde, maar dat ik wel een nieuwe debitcard wilde, dat kon geregeld worden binnen een week. Dat gebeurde ook prima. Tussentijds kwamen er nog wel smsjes binnen dat er ook een creditcard klaar ligt. En een telefoontje, ik vroeg de dame vriendelijk die creditcard te vernietigen, want die heb ik niet aangevrragd en wil die ook niet hebben. Een week later een telefoontje van een man dat er een creditcard op mij zit te wachten. Ik was minder diplomatiek dit keer en vroeg hem zeer nadrukkelijk die kaart te vernietigen.

Vandaag een smsje dat er een creditcard klaar ligt voor mij op mijn bankfiliaal. Ik bedacht een plan, er zijn twee mogelijkheden, ik ontvang die creditcard en vernietig hem voor de ogen van het personeel of ik vraag het personeel die creditcard voor mijn ogen te vernietigen. Ik had geen schaar bij me en besloot tot mogelijkheid twee als de beste strategie.

Bij de bankservice was het druk maar A. informeerde waarvoor ze mij zometeen van dienst kan zijn. Ik zei ik kom voor mijn creditcard, wil die graag vernietigd zien, regel vast een schaar, por favor. Ga rustig daar even zitten, ik help je zometeen, was haar antwoord.

Ik zit achter een leeg bureau, en Olga komt langs met een formulier, Olga mag ik wel, ze vraagt me te tekenen voor het afwijzen van de creditcard. Ik biedt haar de bureaustoel tegenover mij aan: ga zitten Olga, ik ben geen kaarthouder dus ik ga ook niet als kaarthouder de ontvangst van de kaart tekenen, en ook niet het afwijzen ervan, ik heb die kaart niet aangevraagd, jullie hebben me die aangeboden, ik wil dat jullie dat aanbod intrekken en ik wil nu zien dat die kaart op mijn naam wordt vernietigd opdat misbruik in de toekomst wordt voorkomen.

Olga neemt me serieus en loopt weg en gaat meteen met de directeur M. bellen. Inmiddels is A. klaar met haar klant en vraagt me aan haar bureau te komen, en vraagt mijn identificatie. Hoezo identificatie, ik wil slechts zien dat mijn kaart voor mijn ogen wordt vernietigd, ik vraag jou toch ook niet je identificatie? A. vertrekt. Komt Milagro langs, hoog in de boom bij de bank, haar mag ik ook wel. Hoe gaat het Jan? Nou mas o menos, ik heb een probleem met je bank, niet met jou, begrijp me goed maar met de bank van jou, de communicatie is niet gelijkwaardig, ik heb tig keer jullie aanbod van de creditcard afgewezen en de telefoontjes blijven maar binnenkomen dat ik die creditcard moet afhalen. Ik wil nu alleen maar zien dat ie wordt vernietigd opdat misbruik in de toekomst wordt voorkomen. En ik ga voor mijn internationale transacties naar een andere bank. Waarom? vraagt Milagro. Nou, zoals ik al zei, de dialoog is niet evenwichtig, jullie blijven maar zeiken dat er een creditcard voor mij ligt en van mijn antwoorden wordt geen notitie genomen.

Milagro vertrekt en de filiaaldirecteur  M. is inmiddels aangekomen, met een enveloppe, waarin waarschijnlijk mijn creditcard zit, platinakleurig. A. vertelt dat ik als kaarthouder moet tekenen, ik zeg ik teken niks, ik ben geen kaarthouder, heb er ook niet om gevraagd kaarthouder te worden.

Directeur M. zegt dat ik mijn volume wat moet bijstellen en dat ik moet tekenen. Ik stel mijn volume wat bij en vraag haar mij een document te tonen waarin ik de creditcard heb aangevraagd. Is dat de kaart waarop mijn naam staat vraag ik aan A. Ja zegt ze, mag ik hem even zien, ze laat me de kaart zien, inderdaad mijn naam staat er op. Graag doorknippen zeg ik tegen de directeur M. Eerst tekenen voor niet ontvangst! Eerst doorknippen!

Directeur M. gaat bellen, met waarschijnlijk het hoofdkantoor in de hoofdstad. A. probeert me ondertussen gerust te stellen, je tekent niet voor ontvangst, maar voor niet ontvangst. Snap ik wel zeg ik zachtjes tegen A. maar ik wil graag dat jullie voor mijn ogen jullie aanbod van de kaart intrekken, door de kaart door te knippen .

Directeur M. is klaar met haar telefoongesprek en knipt mijn kaart in vier stukken. Ik zeg dank en verlaat het filiaal.

Geplaatst in straatbeeld | 6 reacties

Paul Brill, ouwe stuff

Trump heeft niet gewonnen, maar Hillary heeft verloren, ook Paul Brill in de Volkskrant kwam tot deze konklusie ter geruststelling van hem en zijn lezers: de voorhoede van Trumps elftal scoorde niet makkelijk, doch de verdediging van Clinton was geitenkaas.

Een beetje hooligan zit daar niet mee, de punten zijn binnen. De onrust bij Paul Brill is tijdelijk bedwongen, zij het met argumenten uit de tijd van president Truman, toen het flitskapitaal nog minder flitsend was.

Zijn betoog: Als een meer normale Clinton in de toekomst de verdediging meer op orde brengt, hoeven we de voorhoede van Trump niet te vrezen, want ze scoren maar mondjesmaat, tot nu toe slechts een overwinning in het Oekraine-referendum, de Brexit en Trump als president van de USA.

Is er een reden om aan te nemen dat de voorhoedespelers van Trump cs op hun lauweren gaan rusten? Is er een reden om aan te nemen dat ze hun aanval niet gaan verbeteren? Het lijkt me niet.

Het is ook niet zo dat er aanwijzingen zijn dat Trump wel zijn aanval zal verbeteren, het is vooralsnog de vraag of hij zijn beloftes aan de blanke witte man, slachtoffer van de globalisering, gaat waarmaken.

Maar op voorhand geruststellend de konklusie trekken dat Hillary slechts heeft verloren, lijkt op een bezwering in plaats van een argumentering.

En kijkt weg van de feiten dat Hillary al vanaf het begin van haar campagne van de strijd binnen de Democratische partij, Sanders en andere criticasters de mond heeft gesnoerd. Spelers, die (okee, achteraf gezien) wellicht de verdediging van de democraten op orde hadden kunnen houden. En misschien wel hadden kunnen zorgen voor een doelpunt van een opkomende rechtsback

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties