calamity Jane

we dachten kennis te maken met ene Howard maar leerden zijn vrouw  F. kennen: een prachtmens, een indrukwekkende mujer brava. Ze bestiert tachtig hectare land in de droge tropen, acht paarden, tig schapen en honden, geen katten, bouwde haar huis bij stukjes en beetjes met prachtige details van deze ondernemende binnenhuisarchitekt. Experimenteert met planten en bomen, E.M bacteriejen, spreekt hongaars, frans, engels en spaans en je hoeft niet veel aan haar te vragen, ook zonder jouw vragen heeft ze snel een beeld van jou, dat ze toetst met een gewaagde hypothese vol humor en ze luistert nauwkeurig naar je reaktie. Na twee uur heeft ze ons driejen platgeluld en gaan we heel tevreden naar huis.

Thuis moet ik denken aan Calamity Jane, zoek meer over deze dame om te kijken of er echt overeenkomsten zijn, lees dat over Calamity in 1953 een film gemaakt is met in de hoofdrol  Doris Day en ene Howard.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Loessoep heeft last van de Verlichting

Een lang verhaal op haar blog, als ze kritiek uit op haar medemens is dat een liefdesuiting. Maar ze zit nog wel in haar maag met deze uitspraak en probeert vooral zichzelf te overtuigen.

Ze is daarbij behoorlijk open, behalve over haar vermogen om zelf kritiek te ontvangen. een eerdere poging van mij om haar eigenschap meer maatschappelijk te verklaren in plaats van individueel, als een persoonlijk gebrek, leverde mij een ban op van haar, ik mag niet meer bij haar reageren.

Vandaar nu op mijn eigen stekkie mijn stelling dat ze een probleem heeft met de Verlichting: in de Middeleeuwen waren de adel en de Kerk de baas, de hereboer mocht de dochters van de pachtboeren, zijn horigen, ontmaagden, ze waren zijn eigendom.

De Verlichting zorgde voor de ideologie van het opkomende burgerdom. Niet alleen de kroost van het blauwe bloed had rechten maar elk mens werd gelijkwaardig geboren en elk mens werd in principe goed geboren.

Deze nieuwe ideologie gaf mede de basis voor een ware revolutie: het blauwe bloed en de Kerk hadden het nakijken, de hereboer raakte de dochters van zijn pachtboeren kwijt.

Die dochters zijn sinds die tijd helemaal van zichzelf. En daaronder lijdt Loessoep. Ze voelt zich verantwoordelijk voor de mensheid maar durft niet haar vriend aan te spreken want die is ook van zichzelf.

Loessoep lijdt erg onder het uitblijven van een kleine aanpassing van de Verlichting: de mens is meer van zichzelf dan in de tijd van de Middeleeuwen, maar zeker nog steeds lid van vele groepen en gemeenschappen zoals kerk, werk, familie, school, buurt en sportclubs etc. Deze gemeenschappen hebben de neiging te overleven. De kracht van deze overlevingsdrang is sterker dan de kracht van elk afzonderlijk individu om te overleven in deze vele gemeenschappen

Het individu heeft dus zeker het recht haar en zijn medemens aan te spreken op de waarden die andere leden in deze vele gemeenschappen vertegenwoordigen en verdedigen. Dit recht geldt voor Loessoep en voor mij.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Metamorfose

drie zangmicrofoons stonden klaar voor de groep die vandaag zou gaan optreden. Dan komt een jongeman binnen met een dik vloerkleed, de basis voor de drumsectie met negen apparaten die de drumsticks ontvangen, vier bekkens, een koeienbel en vier trommelachtige cilinders in verschillende maten.

Als het vloerkleed eenmaal ligt zijn er al twee zangmicrofoons verdwenen, dit veroorzaakt enige argwaan bij mij.

De bassist heeft zijn liefje meegenomen en zij is met mij dec enige toehoorder in de huiskamer van dit restaurant. Niet duidelijk is nog waarom er drie versterkers klaar staan, ik ga er maar vanuit dat een elektrische gitaar niet zonder versterking kan.

De bassist stemt zijn gitaar met een apparaatje net als de solo-gitarist, en ze stemmen toch niet samen, theoretisch is dat heel goed.

Drummers liefde is ook binnengekomen, een bijzondere vrouw in het wit. Ik heb helemaal niks tegen liefdegerelateerde toeschouwers als ze maar zo nu en dan een vraag stellen: zo van is die versterking nu eigenlijk wel nodig? Want de huiskamer is 3.40 meter bij 7.40 meter en het drumstel alleen al neemt een kwart van de ruimte in. De ruimte wordt verder gevuld door een toeschouwer en twee liefdegerelateerde toeschouwers.

Maar ze gaan  jazz spelen, dus het kan nog goed komen.

Eerlijk gezegd denk ik dat de drummer het al gezien heeft met haar, hij knikt al voordat zij is uitgesproken.

Maar de relatie van de bassist met zijn liefde is nog hecht, zij heeft een smartphone en een professionele camera.

Het is al twintig over zevenen, ze willen beginnen maar de sologitarist is zoek. Ze vinden hem tenslotte in een onverlichte kamer naast de huiskamer, wellicht in slaap gevallen en wellicht helemaal alleen.

Het derde nummer  dat ze spelen is Take Five van Dave Brubeck, een favourite nummer van mij, maar te lauw uitgevoerd, helaas.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

rechtsgevoel

Ik bond drie keer de kat de bel aan, won twee keer en een keer verloor ik, precies die keer dat ik een advocaat in de arm had genomen. Ik denk sinds kort te weten wat ik in dit laatste geval verkeerd heb gedaan.

Een vierde kwestie eindigde in een gelijkspel, ik stopte tijdig met het uitdagen van mijn tegenstander, dus is het nooit tot een rechterlijke uitspraak gekomen. Wel wist ik voor mekaar te krijgen dat mijn tegenstander beslissingen nam zoals ik die graag zag. En ik gunde op mijn beurt mijn tegenstander het uitblijven van gezichtsverlies. Dit noem ik een gelijkspel.

Wat betreft mijn winstpartijen zou mijn zwagerin de vraag stellen: waar hebben we het over? Zij hecht gewoon minder waarde aan de rechtsstaat dan ik. Als zij zich onderdeel voelt van zeven van de tien ons soort mensen, dan slaapt zij rustig verder, ook na een aangename vrijpartij  met haar geheime minnaar. Bij het uitkomen van zo n alledaagse leugen verlangt mijn spreekwoordelijke broer mededogen van mij. Als ik dat mededogen niet lever wordt hij lichtelijk boos. Maar ik geef hem niet zijn gevraagde mededogen, uit eigen belang doe ik dat niet, waarom zou ik medeverantwoordelijk willen zijn voor zijn schijnwereld?

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

huilen

kinderen huilen hier nooit.

Zelfs mijn  trouwste lezers geloven me niet.

Maar mijn engels is belabberd en ik denk dat ze daarom mij ook niet geloven.

Als ik het in het spaans opschrijf leest geen hond me, want nogal wiedes, alsof ik had opgeschreven: het gras is groen.

de grenzen van de taal, dan maar muziek maken, of een schilderij

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

liberaal humanisme en pannenkoeken bakken

De buurvrouw D. van Thomas Pannenkoek vertelde Thomas dat ze wat aan haar gezicht gaat laten doen. Eigenlijk is dit een heel bijzondere aankondiging. Maar misschien is Thomas een heel bijzondere man en hoopt zij op een originele reaktie van hem.

Helaas moet ze konstateren dat Thomas precies zegt wat al veel meer mensen opmerkten, Thomas antwoordde volgens de normen van de gemeenschap van hen beiden. Thomas valt zichzelf ook tegen en hij vervalt vervolgens in een zelfkritische bui waarbij hij zich als individuele persoon tentoonstelt, een tijdje geleden geheel vrij en goed geboren en in staat een ongebonden en aangename reaktie te geven op de aankondiging van buurvrouw D. die iets aan haar gezicht gaat laten veranderen. Heel logisch is dat hij zich ook verdedigd met de filosoof Kant van de Verlichting: dat de bedoelingen van zijn opmerkingen goed zijn.

Het overgrote deel van de reageerders op het verhaal van Thomas haken aan binnen dit raamwerk van het liberaal humanisme; de goede bedoelingen van Thomas en die van buurvrouw D in het bijzonder. Een enkele reageerder zoals mrs. Brubeck rept over de normen die de gemeenschap stelt en die zij niet altijd pikt. De maatschappij of liever kleiner: de gemeenschap waarin Thomas en zijn buurvrouw schrijven de reaktie van Thomas voor. En Belgen moeten dat meer omfloerst uitdragen dan Nederlanders.

 

Reagerend op de reageerders weigert Thomas speels de veren in zijn reet gestoken en hij ontwijkt de kritiek daar waar hij de normen van zijn gemeenschap niet ziet en zijn rol daarin. Hij trekt zich echt wel de kritiek van buurvrouw D. aan, maar heel erg persoonlijk en ziet zich zelf niet als onderdaan van hun beider gemeenschap, hij is een uniek element, een geheel origineel en authentiek zelfdenkend wezen.

Buurvrouw D. stelde volgens mij een belangrijke vraag. De in totaal eenenvijftig reakties waarvan twintig van Thomas op de reageerders bleven vooral steken in particuliere oprispingen van individuele, goed geboren vrije exemplaren van de mensheid. Als meelezer ben ik teleurgesteld, ik denk dat buurvrouw D. ook teleurgesteld is. Ze gaat haar beslissing dat ze iets aan haar gezicht gaat laten doen niet meer aankondigen, omdat ze het antwoord al kent. Zij kent en erkent haar gemeenschap met haar normen en ze laat daarom iets aan haar gezicht doen omdat haar gemeenschap dat van haar vraagt.

Ze hoopte heel even dat Thomas geen lid van haar gemeenschap zou zijn.

Ik kan Thomas jullie aanraden, hij kan goed schrijven over reeele situaties.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

wiebeltafels

als je veel buiten de deur eet, zit je meestal aan een vierkante tafel met vier poten. Een tafeltje met drie poten heb je ook nog steeds, deze wiebelen in theorie nooit of te nimmer. Maar kennen het gevaar dat ze kantelen over de as AB, de as BC of over de as CA. Als de drie poten een grote amplitude hebben, dus op de maximale cirkel van het tafelblad, dan is het gevaar te overzien. Een nadeel is dan nog dat de drie poten onder de tafel in de knoop kunnen liggen met je eigen benen.

Dat probleem is te verwaarlozen bij een tafel met vier poten onder de hoekpunten van het tafelblad. Beneden volop ruimte om te voetjevrijen, je hoeft slechts op te letten met wie.

Het grootste probleem van een tafel met vier poten is het wiebelen. De ondergrond is zelden gelijkwaardig qua hoogte, en de ondergrond moet ook regelmatig worden gedweild. Dan is het handig dat het tafeltje een nummer heeft en steevast op dezelfde plek staat en een verstelbare poot heeft, eentje is echt voldoende *). Mits er een ober, salonero of een salonera is die de verstelbare poot kan handlen.

Voor een visrestaurant in een meer open ranch is een schelpenvloer, schelpen op zand, ook handig, je schuift je tafel een paar keer heen en weer totdat elke poot zijn steun heeft gevonden.

Eigenlijk stoor ik me pas aan een wiebelende tafel als het dienstdoende personeel het probleem niet ziet. Of wel, maar de tafel al aan een kant optilt als ik nog niet mijn glas wijn heb veiliggesteld.

Omdat ik mijn tafel in het restaurant niet alleen gebruik om mijn bord eten op hoogte te houden, maar ook voor het schrijven in mijn schrijfblok en mijn onderarmen op het tafelblad, heb ik zo mijn favourite restaurants gezien de hoogte van de stoelzitting tov de hoogte van het tafelblad. Vandaag een geheel nieuw ameublement in mijn restaurant in het dorp D. De nieuwe stoelen drie centimeter lager dan de oude, er stond er nog eentje. Het personeel zag dat ik een en ander vergeleek, maar stelde me gerust: op de nieuwe stoelen komt nog een kussentje van drie centimeter. Dat vind ik nou service, ik blijf hier komen.

*) meubelmakers die een tafel met vier poten voorzien van twee poten die verstelbaar zijn qua hoogte, moeten uit de gilde van meubelmakers worden gezet, zij maken de saloneraas gek

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

machismo (5)

Lang geleden, ene Renee, ik ben zijn naam kwijt, kon heel mooie verhalen vertellen over zijn ontmoetingen met cassieres bij de Albert Heijn of ook andere firmaas. Het waren mooie, vooral ondeugende verhalen. Ook natuurlijk verhalen over zijn medeklanten die zich niet weten te gedragen en willen voorkruipen en nog erger: die zijn conversaties met de cassiere verstoorden.

Alle varianten van die zich niet gedragende medeklanten kende ik inmiddels.

Vandaag leerde ik toch nog een nieuwe variant kennen.

Voor mij stond een man die niks had om af te rekenen bij de kassa maar daar kwam verandering in. Zijn vrouw kwam aanzetten met twee zakken frites van elk een kilo en een vage tweedrank van een liter. Ze maakte een opmerking over de cola.

En de cola dan, die aanbieding van drie keer twee liter? , vroeg haar man. Zij vond die te duur. Hij protesteerde helder maar bood aan ze zelf te betalen en op te halen uit de schappen.

Hij weg en zij was aan de beurt bij de kassa, Ik vroeg haar of ze op de cola gaat wachten en zij zei ja maar dat duurt niet lang, maak je geen zorgen…

Ze had gelijk,  hij kwam er al aan met zijn zes liter cola en rekende die zelf af.

Het oponthoud voor mij was minimaal en ik besloot mijn verhaaltje de titel machismo (5) mee te geven omdat Monica Zalaquett al terecht opmerkte dat er in Nicaragua veel patriarchale families zijn, maar dat de rol van patriarch niet altijd wordt gespeeld door de man.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

de busschauffeur

stopte en liet zijn laatste passagier uitstappen vanwege een lekke band. Het vervangen van het wiel zou zeker een half uur duren en zij koos ervoor met het retour-ontvangen van de ritprijs, uit te stappen. Het was in een aanpalende woonwijk van de stad en voor haar heel gemakkelijk met een van de andere ov-lijnen terug te keren naar het vertrouwde deel van haar stad, desnoods met een taxi.

Dat ze het bezoek aan haar suikeroom daarvoor moet cancellen, daarvoor heeft ze internet, haar bedoeling was immers goed en ze was zelfs al opweg naar hem.

De lekke band gooide roet in het eten, en nu maar hopen dat haar suikeroom dat begrijpt en zich blijft wentelen in zijn charismatige rol.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

o solomillo

Het restaurant heeft een resto-artformule en dat betekent ook dat dat er achter de bar geen drankorgel staat, in de zin van kijk eens welke whiskey´s we allemaal hebben.

Nee, maar wel een stemmige wand met hout in mooie kleuren en de naam  o solomillo, resto & art. De zwart-witte tegelvloer van de entree is van de jaren dertig vorige eeuw. Er hangt een replica van het gesmolten horloge van Dali, en ook de Schreeuw van M.

De houten tafeltjes, stoelen ook van hout, sommige voorzien van kleurrijke met skai bekleedde kussentjes. De wijn , de aangename kunst, de leuke bediening dat ook in het zwart overtuigt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen