tussen laken en servet (4)

Ik denk dat K. nu de leeftijd heeft tussen tafellaken en servet. Betekenis geven aan je leven heeft alles te maken met je behoeften. Je wilt vrij en autonoom zijn en je wilt je veilig en geborgen weten. Dat is nogal tegenstrijdig zoals Frank Koerselman duidelijk maakt in zijn boek WIE WIJ ZIJN (eerste uitgave 2017). Hij beschrijft daarin de situatie in West Europa van zeg 1950 tot het jaar 2000.  Die situatie lijkt niet op de situatie in Latijns Amerika.

Behalve individuen willen vooral gemeenschappen overleven. Een patriarchale cultuur legt haar onderdanen normen en waarden op, waarbinnen de onderdanen hun compromis mogen kiezen om hun leven betekenis te geven.

Na de Tweede Wereldoorlog was in West Europa homofilie verboden, want seks uit lust was te gevaarlijk voor het systeem. Seks mocht alleen ten behoeve van de voortplanting van de soort. Prostitutie werd oogluikend toegestaan om de mannelijke lust te reguleren opdat het niet het hele systeem zou aantasten. Vrouwen mochten er geen minnaars op na houden, dat zou de eer van de man en het systeem drastisch aantasten.

Tussen 1960 en het jaar 2000 zijn de normen behoorlijk verschoven. Homofilie werd uitdrukkelijk het ultieme voorbeeld van het autonome individu, net als Baas in eigen Buik. Vrouwen eisten ook seksuele vrijheid op en vroegen niet meer de zorgplicht van hun echtgenoten in ruil voor seks alleen binnen het huwelijk. Na een eventuele echtscheiding nam de overheid een deel van die zorgplicht over. De bijstandsmoeder, al is dat geen vetpot.

Opvallend is dat tegelijkertijd de prostitutie in een kwaad daglicht kwam te staan, terwijl het toch denkbaar is dat een vrouw autonoom mag beslissen haar lichaam voor een paar uur te verhuren. Maar in vrouwenkringen werd prostitutie nu vooral gezien als onderwerping van de vrouw aan de man. Het lijkt erop dat de vrouw die geen zorgplicht meer vraagt aan haar echtgenote, de prostituee niet gunt een prijs te vragen die een aantal keren hoger is dan in de bijstand van de overheid.

In andere culturen ontwikkelen de normen en waarden zich in een heel ander ritme: in de moslimcultuur is de vrouw nog veel meer het eigendom van de man, en zij moet haar lichaam onttrekken aan de blikken van andere mannen en altijd begeleid worden door broers of zonen van haar echtgenoot als ze zich in het openbaar wil vertonen.

In 1997 kwam ik terug naar Nederland na vijf jaar te hebben geleefd in een cultuur waar de homo werd getolereerd als hij maar de pias uithing met als gevolg algemene hilariteit van de goegemeente.

En waar een meisje van haar vijfde tot haar vijftiende niet zonder chaperone over straat mocht en nu anno 2020 nog steeds niet mag, zeg: weinig autonomie voor haar.

Met mijn kollegaas in Rotterdam ging ik in het jaar 2000 op de jaarlijkse excursie, dit keer naar Hannover. Een van onze kollegaas is een hard core homo en hij kan heel erg sappig verhalen over zijn belevenissen. In de kroeg vertelt hij over zijn nieuwe verovering die hij bij toeval tegenkwam toen hij een Marokkaantje ging scoren. We hingen aan zijn lippen en hij had de lachers op zijn hand, ook mij.

Uitgelachen en de glazen opnieuw gevuld, stelde ik:

als ik nu vertel over vorige week toen ik een mokkel probeeerde te scoren in Den Bosch, dan is Leiden in last, ik zie een verschil

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

tussen laken en servet (3)

Als K. veel te vroeg bevalt van een zoon, dan heeft ze toch een soort mazzel, meer dan haar moeder eerder had.

Van haar tantes heeft ze geleerd dat je je oudste zoon moet opvoeden als pitbull, die jou tegen de boze buitenwereld beschermt en inkomsten inbrengt als je eigen man inmiddels is vertrokken om de pitbull te spelen voor een jongere K.

Zoonlief zelf is dan wel de pineut, als hem al wordt toegestaan een vrouw anders dan zijn moeder, lief te hebben dan moet hij haar slaan als ze teveel eisen stelt ten nadele van zijn moeder.

Monica Zalaquett, een bekende feministe in Nicaragua stelt het zo: In Nicaragua heerst een patriarchale cultuur, maar de rol van patriarch in de familie wordt vaak uitgevoerd door de vrouw, die ook het machismo in stand houdt want in haar belang.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

tussen laken en servet (2)

Haar moeder zal K. op het hart drukken dat ze haar toekomstige man zorgplicht moet vragen, alvorens zich aan hem te geven. K. belooft haar moeder dat ze haar best zal doen.

Maar sinds kort wordt hier over het verbod van de katholieke kerk voorbehoedsmiddelen te gebruiken, gelachen. Met het voordeel dat er veel minder kindmoeders zijn van vijftien of nog jonger.  Maar ook het aantal kinderen per gezin is sinds pas drastisch gedaald door het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Deze houding van de katholieke gelovigen tegenover hun eigen kerk vermindert de armoede in dit land. Dat is een soort revolutie.

Van voor de tijd dat de katholieke kerk hier maar iets in de melk te brokkelen had, is K. op haar vijftiende een geslachtsrijpe vrouw. De kerken hebben dat idee in de laatste vijfhonderd jaar niet kunnen wegnemen.  Ze hebben er een draai aan gegeven door de vijftienjarige vanaf het moment dat ze vijftien wordt: de bruid van God te noemen.

Maar God heeft op aarde vele Stellvertreter en menig zestienjarige vrouw verzuimt een aantal maanden school. Maakt vervolgens haar school gewoon af, door de liefdesbaby achter te laten onder de hoede van haar moeder, haar oma of een vriendin.

Ik gun het K. niet, maar ik denk dat ze voor haar zestiende moeder wordt. Met een beetje mazzel bevalt ze van een zoon..

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

tussen laken en servet (1)

K. is vier jaar en een dondersteen, haar moeder is haar voorbeeld. Anders dan haar moeder verblijft zij al op jonge leeftijd vijf dagen in de week op een oppas-adres, omdat haar moeder moet werken voor de kost. Ze is gescheiden van haar man, tandarts, vader van K.

K. houdt moedig stand op het oppas-adres, waar meer kinderen zijn gestald. Sterker nog, des avonds neemt K. ook de leiding over van haar moeder die zich schuldig voelt over het feit dat ze K. zoveel uren per dag overlaat aan anderen, geeneens familie.

Het is ook niet eenvoudig om je kind in je eentje op te voeden en ook nog de kosten van de voeding te moeten organiseren.

K. overschat soms zichzelf en dan wordt ze ziek. Op weg naar de apotheek, ik kende pas veertien dagen K. en haar moeder, stelde de moeder van K. mij de vraag: Jan, betaal jij de medicijnen voor K.? Ik vond het een eerlijke vraag en had heel erg veel moeite met mijn eerlijke antwoord..

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Rutte heeft ze in zijn zak

Het gaat hier over de interrupties. Ik zag gisteren een Tweede Kamer vergadering, de geachte afgevaardigden hebben in hun eerste en tweede termijn best een logisch verhaal. Interessant wordt het pas als de kamerleden Rutte interrumperen bij zijn weerwoord, dan gaat het erom dat je Rutte te slim af bent in het debat op het scherp van de snede.

Rutte herhaalt simpel wat ie al eerder heeft gezegd, in dezelfde bewoordingen, en voegt er een grap aan toe. Marijnissen herhaalt ook wat ze al eerder heeft gezegd en voegt er geen grap aan toe. Dat gaat zo een paar keer heen en weer. Marijnissen geeft op en Klaver staat vervolgens klaar: zonder een greintje humor herhaalt hij de inhoud van kollega Marijnissen zonder haar te noemen, want hij is bezig met zijn eigen verkiezingsverhaal, nu even niks met iets als samen optrekken met de SP. Ook hij heeft geen grap in huis

Ik heb Asscher niet meer afgewacht, het doet teveel pijn aan mijn ogen, het is gewoon treurig in welke mate links vleugellam is,  vanaf het moment dat Wim Kok de ideologische veren heeft afgeschud. Rutte heeft ze gewoon in de zak, die zak met veren.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

voorzichtig, vooral met de dooien misschien

Het boek Lieveling van Kim van Kooten en Pauline Barendregt heb ik nog niet gelezen, wel zag ik een interview met de auteurs, vijf jaar geleden. Aan hen werd de vraag gesteld of ze het moreel verantwoord vonden om de stiefvader in het openbaar aan te klagen via een boek en niet via een rechter. Temeer omdat Pauline haar echte naam voert en haar stiefvader makkelijk is te traceren. De auteurs vonden wel dat het kon, omdat de stiefvader al was overleden. De moeder van Pauline leefde nog wel, maar ik weet niet of hen daarnaar gevraagd werd, en al helemaal niet meer wat hun antwoord daarop was.

Een medeblogger die het boek van Kim en Pauline wel heeft gelezen, vraagt zich af of het boek autobiografisch is, of ook fictie. Ze heeft geen bezwaar als het ook fictie is.

Over die laatste zin dacht ik na, dat leverde me twee dingen op:

 

a)  ik geef haar, mijn medeblogger, gelijk: de figuur van de stiefvader van Pauline is echt en romanfiguur tegelijk, omdat ook Pauline niet honderd procent in het hoofd van haar stiefvader kan kijken. Dit leidt tot een soort metoo-discussie, mag je iemand veroordelen in de publieke opinie, zonder dat er een rechter aan te pas komt. (de uitgever vindt van wel, in dit geval)

 

b)  een blog, mijn vorig blog met de naam : een mail van Paul *)

ik vind dat je in een blog romanfiguren mag opvoeren, alleen al omdat Paul niet, noch ik, honderd procent in het hoofd van buurvrouw D. kan kijken en buurvrouw D. dus in principe een romanfiguur is. Ook Pauls eigen liefhebbende echtgenote is een romanfiguur van Paul, slechts zij zelf kan daar afstand van nemen en dat doet ze tot nu toe niet.

Paul denkt daar anders over dan ik. Paul, ook de vrouwen die ik opvoer, zijn mijn romanfiguren want ook ik kan niet in het brein van de vrouw de zaak naar mijn hand zetten. Ik probeer het niet eens en dat is het verschil tussen ons.

Dus mijn antwoord is ja, mannen mogen vrouwen in hun blog als romanfiguren opvoeren, en bloggers (v) mogen mannen in hun blog als romanfiguren opvoeren.

Het kan niet eens anders en het is ook helemaal niet erg.

Onder de voorwaarde dat de romanfiguur zich wel kan verdedigen. En dan moeten Kim en Pauline juist vooral voorzichtig zijn met de dooien die ze in het openbaar veroordelen. En Thomas moet voorzichtig zijn met het organiseren van zijn fanclub op zijn blog, nadat hij eerst de luiken gesloten heeft voor de veroordeelde, die dooie kan zich daar niet meer verdedigen.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

een mail van Paul *)

” Jan, ik erken dat buurvrouw D. een romanfiguur is. Jij twijfelde al meteen in je reaktie omdat het niet logisch is dat buurvrouw D. haar voornemen vooraf aan mij meldt. Waarom zou ze haar nederlaag aankondigen? Eerder zal ze drie weken op vakantie gaan om de blauwe plekken van de operatie in haar gezicht te laten genezen, alvorens mij weer onder ogen te komen. Dat heb je goed gezien.

Ik vraag je daarvoor begrip, want ik wilde onderzoeken hoe moeilijk het is voor mijn reageerders om empathisch te reageren op wat ik even noem: botte pech. Je weet dat het mij ook pas is overkomen, die botte pech. Impliciet probeerde ik mijn lezers te tippen hoe op mijn probleem te reageren, opdat ik het kan verdragen.

Helaas wist jij dat heel anders uit te leggen: ikzelf  ben degene die de estetische norm van de gemeenschap op buurvrouw D. leg.

vr.gr.

Paul”

Beste Paul,

Dank voor je openhartigheid, het gebruik van romanfiguren vind ik volkomen gerechtvaardigd, zeker als het om zelfonderzoek gaat. Je zette een vrouw in de zeik, maar dat was slechts een vrouwelijke romanfiguur, dus een echte vrouw heeft daaronder niet geleden, dat vind ik een meevaller. En je openhartigheid jegens mij een echt kadootje, waarvoor dank.

jan

*) Paul is een romanfiguur

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

te eten geven

ik heb een buurmeisje en zij heeft een vader en een moeder, dat komt nog steeds voor gelukkig. Soms heb ik standpunten die niet overeenkomen met die van haar vader en moeder. Toch meld ik haar mijn standpunten en zeg er bij dat ik accepteer van haar dat zij de standpunten van haar vader verdedigt, omdat hij haar te eten geeft. Als ik haar vervolgens ook te eten geef, schep ik een probleem. Daarom vraag ik eerst toestemming aan haar ouders voordat ik haar en haar broer te eten geef.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

corona

qua corona gaat het hier niet goed, het houdt me bezig.

Maakt Nanita, dochter van de poes Minina die hier ook nog rondloopt, me bij het ochtendgloren om 0.500 uur wakker, vraag ik me af of ik koorts heb. Ik vind die vraag niet leuk.

Het houdt ook mijn vrienden bezig, bijvoorbeeld, maar ik heb ook andere voorbeelden, Eveling en haar broer Junior trekken hun schoenen uit voordat ze binnenkomen en behandelen hun handen met alcoholgel uit haar handtasje, een plastic zakje dat morgen weer een andere kleur heeft: de schatten

Ik ga straks opnieuw met hen lunchen, ook omdat de werkgever van hun vader al tien weken het salaris niet heeft uitbetaald en ze gewoon honger hebben. Het is best leuk om te lunchen met mensen die de maaltijd niet pro forma innemen, en ook nog iets laten inpakken voor de familie thuis.

Eea  in een praktisch leeg restaurant waar ik dagelijks lunch en mijn avocadoos verkoop, zeg: om de economie draaiende te houden en mijn witte wijn consumptie.

 

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

een prachtig blog van Loes en De Fruitberg

Een bijzonder helder en openhartig blog van Loes. En moedig ook want ook maatschappijkritiek, waarmee ze al lange tijd tobt. Maar in dit blog schrijft ze de oplossing al bijna zelf op.

Het blog wordt zo mooi omdat De Fruitberg al even moedig reageert. Niet met een veer in de reet, maar met een weerwoord op Loes.

Beiden hebben een zekere schroom om de ander aan te spreken, Loes doet het toch maar. Ook De Fruitberg opent voorzichtig en doet het toch maar. Dit gebeurt maar zelden op een en dezelfde pagina. Veelal is het gebruikelijk dat het op twee verschillende paginaas gebeurt: op pagina A: een blog met reageerders die stimuleren ga zo door! Op pagina B: een inhoudelijk ander blog met reageerders die stimuleren met ga zo door! De verhalen A en B gaan elkaar uit de weg, want men is te bang om elkaar aan te spreken, ik spreek jou niet aan en jij van de weeromstuit mij ook niet, dat is de stilzwijgende deal.

Vrijheid-blijheid, leven en laten leven.

Zowel Loes als De Fruitberg zitten volgens mij in dezelfde ideologische stroming van het liberaal humanisme, en beiden hebben daar last van. Toch trokken beiden de stoute schoenen aan.

Ze hebben -denk ik- last van de stelling van de Verlichting, de stelling van het liberaal humanisme dat alle mensen gelijk zijn, alle mensen zijn gelijk en gelijkwaardig geboren.

Doch in de praktijk ondervindt Loes enkele verschillen tussen haarzelf en haar 19-jarige leerling in het AZC. Zij noemt zichzelf hierbij de rijke en voelt zich daarover schuldig. Want zij kent nog rijkere mensen dan zichzelf en die zou ze voorzichtig willen aanspreken op hun rijkdom. Ook vindt ze dat ze het recht heeft een goedverdienende baan te weigeren als ze daarvoor in een vliegtuig moet stappen.

De Fruitberg voelt zich door Loes aangesproken en reageert. Hij schat zichzelf rijker in dan Loes, maar wenst daarover niet aangesproken te worden, hij voelt zich daarover niet persoonlijk schuldig. Wel kent hij mensen die arme sloebers zijn, maar ook lanterfanters die de slachtofferrol spelen, daar houdt hij niet van. De Fruitberg vraagt aan de lanterfanters dat die net als hij met vrijwilligerswerk aan de slag gaan, waarom De Fruitberg wel en jullie lanterfanters niet, vanwaar die ongelijkheid?

Loes voelt zich meer schuldig over de verschillen in de praktijk dan De Fruitberg.

Mijn voorstel is: laat die persoonlijke schuld maar helemaal vallen. Verlaat het idee dat iedereen gelijk en gelijkwaardig is geboren, dat is een soort wensdenken dat je die schuld op je nek legt. Een wensdenken dat in het ene land meer gerealiseerd is dan in het andere. Er zijn verschillen tussen mensen, tussen culturen en tussen landen.

Het accepteren dat er in de realiteit veeleer grote verschillen zijn kan het zoeken naar oplossingen makkelijker maken. Misschien is ook in Belgieje iedereen voor de wet gelijk, maar als de man/vrouw in de straat haar toevoegt: “naar Belgieje komen en niet werken, daar houden we hier niet van”, wat heeft Loes dan aan die offisjeele gelijkheid voor de wet in Belgieje, als ze al niet meer een werkloosheidsuitkering durft aan te vragen?

Mag De Fruitberg van die arme/lanterfanterige sloeber vragen dat ie zelf er ook de schouders onder zet? Mag hij aan hem/haar vragen dat hij niet door de lanterfanter als super-rijke in de zeik wordt gezet?

Er zijn mensen die beweren dat er helemaal geen arme lanterfanterige sloebers bestaan, doch alleen slachtoffers van het systeem, die er zelf niks aan kunnen doen.

Ik vind dat De Fruitberg dichter bij de realiteit staat dan Loes. Beiden zijn slachtoffers van het gelijkheidssprookje, laat je dat los dan zijn er meer solidaire oplossingen mogelijk. Oplossingen waarbij men elkaar mag aanspreken, zonder meteen de kaart van de gelijkheid te trekken, zonder meteen de schuldvraag te stellen, zonder meteen de slachtofferrol te spelen.

En het blog van Loes en de reaktie van De Fruitberg  daarop, is daar een heel mooi voorbeeld van.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen