mijn machine (2)

internetbankieren vanaf je eigen huis is een ontwikkeling die ook voordelen biedt voor jou als klant. Je hoeft niet bij weer en wind naar je bankfiliaal en je maakt je rekeningen over bij je eigen centrale verwarming.

Ook goedkoper, door deze technologie dalen de produktiekosten van het produkt “bankzaken”

Logisch, want je bent je eige bankmedewerker geworden als je thuis bankiert en de medewerkster op het filiaal kan worden ontslagen.

De bankmachine vereist wel dat je thuis de zaak niet flikt en stelt allerlei eisen aan jou opdat je niet je eigen oplichter bent. Tegelijkertijd moet de bankmedewerkster in het filiaal, de mederwerkster die nog niet is ontslagen, ook dezelfde vragen van de bankmachine beantwoorden, en zij vraagt aan jou, aan de klant jouw wachtwoord, voordat ze antwoord kan geven op jouw vraag aan haar.

Je hoeft dus helemaal geen vertrouwen meer te hebben in haar, je moet vertrouwen hebben in de bankmachine.

Ik vind dit geen goede ontwikkeling, we moeten proberen de robotisering in eigen hand te houden, niet klakkeloos accepteren wat technisch mogelijk is, maar bewust bepaalde technologische ontwikkelingen verwelkomen en andere juist niet.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

mijn machine (1)

mijn electriciteitsmeter (=machine) wordt maandelijks afgelezen door een camera (=machine) gehanteerd door een man die een enkele keer ook zelf afleest als mens zijnde, met zijn ogen dus.

Zeventien jaar ging alles goed, maar hoe dan ook, dit jaar faalde het systeem al vier keer, twee keer werd te weinig en twee keer werd teveel afgelezen.

Ik bezocht persoonlijk dus al drie keer het kantoor van de maatschappij waar een dame van de afdeling klachten zich gedraagt als een machine.

Om hier wat zand in te strooien had ik vandaag een plannetje bedacht, een particuliere openingszin:

“ik wil u graag uitnodigen voor een kopje koffie bij mij thuis…… (ze vertrok geen spier) om daarna samen mijn meter af te lezen”

Ze vertrok nog steeds geen spier, misschien ook omdat haar dochter van elf naast haar zat vanwege de schoolvakantie, en dat weer wegens tig jaar onafhankelijkheid van Spanje.

Mijn plannetje mislukte dus nogal en wellicht daardoor konden de aanwezigen in de ruimte daarna volop meegenieten van mijn klachten, ongeveer vijf klanten die aan de kassa hun rekeningen betalen en zes klanten die ook een klacht hebben en netjes wachten op hun beurt. Of die klachten leken op de mijne konden zij heel erg goed beoordelen.

Op mijn verzoek nam de machine-dame alle gegevens op in het rapport die ik daar graag in wilde hebben, zeg een tweedagelijkse aflezing door mij van de electriciteitsmeter over de laatste maand. Ik bedankte haar daarvoor oprecht, ook alta voz.

Zal zij nu afscheid nemen van haar machine-houding? Of moet ik wachten tot haar dochter straks haar plaats overneemt (=machine)?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

een schaapachtig sprookje (2)

Kantelpunt plaatste zes fotoos bij haar verhaal “een schaapachtige uitvlucht”. Ik vind het vooral een mooi schaapachtig sprookje omdat in haar metafoor:

a-het tijdsverloop ontbreekt

b-de eenheid van plaats wordt volgehouden.

In haar prachtige metafoor ontbreekt niet volledig het begrip tijd, de elf reakties op haar verhaal hebben een volgorde in tijd, doch deze reakties leiden voor Kantelpunt niet tot zes andere fotoos. Het is daarom dat haar metafoor zo tijdloos en vredig blijft. En dat terwijl Kaag, minister van Buitenlandse Zaken tot haar aftreden vandaag maar blijft herhalen dat zij door de snelheid van een en ander is overvallen.

Als waarnemer van de beelden in Kabul net voor de eerste september dit jaar werd je overladen met beelden van vluchtende, bewegende mensen van links naar rechts, mensen die een minuut later heel ergens anders willen zijn. Kantelpunt daarentegen zet de tijd stil en haar zus wil daar wel even bij stil staan, dat is het mooie en het duidelijke van haar metafoor.

In een van de laatste reakties vertelt Kantelpunt van de mooiste foto van een schaapskudde die in een oneindige sliert richting een pas zigzagt naar boven. Eea suggereert beweging, maar de kudde op die foto komt ook nimmer aan bij de pas waar ze een kudde geiten uit het andere dal kan tegenkomen die niet vredelievend is naar de schaapskudde en de ons bekende belhamels.

Zo blijft ook het allermooiste plaatje van Kantelpunt eeuwig vredelievend: de plaats is onze vallei en de tijd staat stil.

Dhyan noemt in een reactie op mijn ” schaapachtig sprookje (1)” de plaatsaanduiding: ” binnen je waarnemingsveld”. Daarbinnen moet je je verantwoordelijkheid nemen. Nu is met ons internet wereldwijd het waarnemingsveld eningszins een vage term. We hebben bijvoorbeeld geen waarnemer als Bette Dam in Noord Korea. Laat ik Bette Dam een journalist noemen. Ook hebben we geen journalist in Ruanda, het Ruanda van de Genocide Fax van Roxane van Iperen.

Ja, literatuur kan iets betekenen

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

tussendoortje

Kaag stapt op, ik vind dat wel logisch net als het opstappen van Asscher eerder. Asscher kan daarom binnenkort terugkeren, ik hoop dat voor Kaag andere regels gelden

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

een schaapachtig sprookje (1)

ik denk dat Kantelpunt een schaapachtig sprookje aanstipt. Ze stelt dat ” wij ook geholpen willen worden” Een helder onderdeel van het dilemma betreffende Afghanistan. Zij veronderstelt daarbij dat wij, het westen onder leiding van de USA in Afghanistan waren om te helpen. De smeuiige fotoos in de Volkskrant deze week met amerikaanse soldaten die muziekmaken voor Afghaanse kindertjes, speelgoed en eten uitdelen leggen inderdaad de nadruk op “nation building” of minstens op zoiets als liefdadigheid.

Vijfentwintig dode nederlandse soldaten en een veelvoud aan dode amerikaanse soldaten zijn wel een hoge priijs voor deze liefdadigheid. Er bestaat dus ook een parallel verhaal: dat we daar waren om ons zelf te verdedigen tegen de IS en om Bin Laden te liquideren als vergelding van de aanslag dd 9-11.

Dat is mislukt, beweerde Maarten van Rossum direkt na 9-11 nog dat eea geen oorlog betekent, Karin Spaink gebruikt deze week de tekst: ” met oorlog maak je geen vrede”. Ik geef nu Karin gelijk. Bette Dam schreef onlangs in de Groene Amsterdammer over Karzai die destijds de overgave van de Taliban accepteerde, maar meteen werd teruggefloten door de minister van buitenlandse zaken in de USA. En al die jaren daarna werd elk ongeluk in Afghanistan in de schoenen van de Taliban geschoven, dit onderschrijft in mijn ogen het terechte gebruik van het het woord “oorlog” door Karin Spaink.

Welk doel hebben we nu als Nederland? Ik denk: hoe kunnen we het aantal Afghanen dat naar Nederland wil komen zo klein mogelijk maken?

Ik wil nog steeds de mooie metafoor van Kantelpunt uitbreiden. Het mannetjes schaap heet een ram, het vrouwtje de ooi, en het kind het lam. Een gecastreerdde ram heet een hamel, en de ervaring leert dat een hamel een veel meer rustige en evenwichtige leider van de schaapskudde is dan een ram. Er zijn altijd dingen in een heldere metafoor die niet kloppen, zo zijn mensen geen dieren. Maar zou ik de vraag mogen oproepen: zou het castreren van de schaapachtige leiders aldaar een oplossing kunnen zijn?

Roxane van Iperen vertelde eergisteren op de nederlandse tv over de gekmakende situatie waarin ook de nederlandse blauwhelmen terecht zijn gekomen. Op twintig meter afstand zijn ze wekenlang getuige van regelmatig misbruik van een zevenjarige jongen, dan wordt het stil, de jongen heeft zich door het hoofd geschoten met een kalasnikov. De blauwhelmen mogen niets doen want ze zijn op “vredesmissie”

Het lijkt me dat we onze blauwhelmen moeten proberen op te vangen en dat we voorzichtig moeten zijn met het vertellen van nieuwe sprookjes.

De individualisering en de globalisering heeft drastisch huisgehouden. Waren vroeger journalisten in de komkommertijd aangewezen op het monster van Loch Ness; nu kan elke burgerjournalist een kleurrijk zaterdagmagazine-achtig artikel in elkaar flansen op basis van echte feiten in komkommertijd. Deze burgerjournalisten zijn geen lid van een vakbond van journalisten, spreken geen kollegaas aan (waar zou ik het recht vandaan halen jou te kapittelen?) en willen zelf niet worden aangesproken door kollegaas (hoezo kollegaa, ik ben uniek!)

Het parool van de neo-liberale journalist is vrijheid-blijheid, leven en laten leven, sterven en laten sterven, het mooie verhaal, daar gaat het om, vergeet niet te genieten.

Het schaapachtige sprookje kan ook gekmakend zijn.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

schaapachtig

Maandag 23 augustus sprak Armin Laschet wanhoopsvolle teksten uit over de plotselinge val van het westen in Afghanistan, eea breed uitgemeten in de Volkskrant. Een paar dagen later, 25 augustus verscheen de column van Karin Spaink in het Parool, maar ook op de voorpagina van het Xwel-plein, zeg hier. Even later op 29 augustus plaatste Kantelpunt op het Xwel-plein haar verhaal “schaapachtige uitvlucht?”

Een mooi verhaal over een schaapskudde, haar herders en honden met zes fraaie fotoos. Ik las haar verhaal als een “pauzeverhaal”, met een voorlopige , slechts even een konstatering dat schapen wel vredelievend kunnen omgaan met elkaar onder de bezielende leiding van een herder met zijn honden. Anders dan wij mensen, kijk naar de teringzooi in Afhanistan.

Ik schrijf een “pauzeverhaal” omdat haar verhaal niet eindigt met heldere konklusies en de ondertitel van haar weblog verhaalt dat twijfel de grond is van veel voor haar belangrijke zaken. En twijfel kost natuurlijk enige tijd en dat gun ik haar. Ik reageerde naar haar met de opmerking dat Armin Laschet en Karin Spaink inmiddels een antwoord probeerden te geven op haar vragen.

Zij reageerde eerst niet op mijn reactie. Later wel wel, maar pas nadat plotseling een tekst van haar zus verscheen. Haar reactie op de tekst van haar zus, geldt ook als antwoord op mijn reactie. Op wikipedia heet dat de drogreden van het valse compromis, omdat de inhoud van mijn reactie niet lijkt op de reactie van haar zus.

Het plotseling verschijnen van de reactie van haar zus, eerst een dag of wat onder de pet gehouden, heet volgens wikipedia: valse attributie.

Zelf noem ik het een jeehaatje. J.H was rond 2007 een fanatieke blogger op het VK-blog, een burgerjournalist die zich niet hield aan de mores van de echte journalisten zoals Bert Wagendorp die zijn columns ook op het burgerjournalistenforum plaatste, naast dus in de papieren krant. Maar na enige tijd ergerde hij zich groen en geel aan de tiepes als J.H. Die kon bijvoorbeeld plompverloren beweren dat de WO II plaatsvond tussen 1935 en 1940. Als je reageerde met de contructieve mededeling dat eea tussen 1940 en 1945 plaatsvond, dan veranderde hij zijn oorspronkelijke jaartallen, en verder niks. Jouw constructieve commentaar kwam dan behoorlijk ” in de lucht te hangen”

De Franse filosofen eind vorige eeuw noemden dit “gifmengen”; vonden het overigens niet moreel verwerpelijk en gebruikten het zelf ook als strategie. Tegenwoordig komt Herman Brusselmans er ook mee weg, en ik kan het wel billijken ook, lees bijvoorbeeld zijn boek: “de geschiedenis van de nederlandse literatuur”, pas uitgekomen.

Het gegoochel van Kantelpunt met de teksten van haar zus, deed me al snel besluiten dat ik mijn beloofde uitbreiding van haar metafoor over de “schaapskudde” op mijn blog zal gaan plaatsen. Ik vind het nog steeds een erg handige en mooie metafoor om de ingewikkelde kwestie in Afghanistan duidelijker in beeld te brengen.

Overeenkomsten maar ook juist de verschillen kunnen in een metafoor het gewenste effekt bereiken. Ik begin met de verschillen. Kantelpunt ziet in eerste oogopslag nog ” het vredelievende van de schaapskudde”, maar nog niet in het menselijk handelen in Afghanistan. Iets dergelijks missen ook Armin Laschet en Karin Spaink. Ik vind het dan logisch dat Kantelpunt reageert bij Karin Spaink. Dat doet ze niet en ze schrijft haar “Schaapachtige uitvlucht?” Overigens reageert Karin Spaink vervolgens ook niet bij Kantelpunt, ik vind dat heel erg vreemd. Je zou als schapen onder elkaar toch samen naar een oplossing zoeken?

Ik denk dan dat Kantelpunt zichzelf niet ziet als een van de schapen, Karin en Armin Laschet wellicht zichzelf ook niet. Zou het kunnen zijn dat ze zich meer vereenzelvigen met de herder, die ook een belangrijke rol speelt in de mooie metafoor van de schaapskudde?

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

ontmoeting tien

ik reed met mijn bolide net iets te ver door, waardoor ik nu moeilijk zicht heb op het zometeen op groen springende verkeerslicht.

Als het springt zie ik naast mij een witte personenauto met een enthousiast zwaaiend kind op de achterbank, pigmentverwend en ongeveer vier jaar oud, maar steekt intelligent haar wapperende handjes door het open raam van de bijrijdersstoel.

Ik zwaai haast intuitief terug en kijk haar moeder achter het stuur aan , zij glimlacht over zoveel initiatief van haar dochter en ik waarschijnlijk ook. Black lives meets witte man.

Zij geeft me voorrang, over het kruispunt is er maar een rijbaan voor ons beiden. Ik accepteer dat met een spaans dankjewel. Driehonderd meter verder sla ik rechtsaf een oprit op. Ter afscheid van mijn nieuwe vriendinnen zwaai ik uitbundig door mijn open raam, moeder reageert met een tikje op haar claxon.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Armin Laschet, kandidaat-kanselier voor de CDU

In Bonn is Zarifa Ghafari, vrouwenrechtenactiviste maandagavond 23 augustus aangekomen uit Afghanistan. Ze werd ontvangen door Armin Laschet, kandidaat-kanselier voor de CDU in Duitsland. Volgens hem moet de internationale gemeenschap zich het lot van de vrouwen in Afghanistan aantrekken, en de taliban onder druk zetten.

eerste frons: is dat niet precies wat de laatste twintig jaar heeft gefaald, zodanig dat Zarifa Ghafari heeft moeten vluchten?

Lashet vervolgt: “en we moeten de komende dagen zoveel mogelijk vrouwen helpen om het land te verlaten”

tweede frons: is dat niet erg vervelend voor het kleinere aantal vrouwen dat dan achterblijft? Is het handig om de keuze te maken vooral de niet-feministische vrouwen achter te laten?

Twee vragen: is Lashet net als onze Sigrid Kaag ook een beetje overvallen door het vredesaccoord met de taliban? En wat vindt GroenLinks, denken zij de niet-feministische afghaanse vrouw wel in Nederland succesvol om te turnen?

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Loessoep is eerlijk

Loessoep is al jaren wereldverbeteraar, daar is niks mis mee en ze wil ook graag anderen hervormen tot wereldverbeteraars en daar is ook niks mis mee. In haar bericht “maar ook zonnepanelen vervuilen” van 10 augustus 2021 geeft ze haar medemens adviezen opdat ze betere wereldverbeteraars worden:

Stel vragen , wees nieuwsgierig

Vooral de opdracht: wees nieuwsgierig komt behoorlijk dwingend over. Loes beseft dat ook en daarom voegt ze eraan toe: Let er wel op dat je vragen stelt waarvan je ook echt nieuwsgierig naar bent.

Ala, enigszins krom nederlands, maar ze lijkt hiermee ook eerlijk te bekennen dat ze zelf wel eens vragen stelt om het vragen stellen. Zonder dat ze in jouw antwoord is geinteresseerd. Zou het daarom zijn dat ze zo weinig reakties krijgt op haar berichten? Vertrouwen haar lezers haar vragen niet?

Ik vind haar opmerking wel eerlijk, handig of intelligent is weer iets anders. Ik heb liever meer intelligente adviezen.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Suse van Kleef

Op radio NPO was RadiOlympia, dat vele uren het gebeuren in Tokyo versloeg, ik volgde de Olympische Spelen ook vooral via dit radioprogramma. Als je op een icoontje camera klikte, had je ook beeld op de radiostudio en kon je vaststellen dat Tom van “t Hek en Toine van Peperstraten problemen hadden met de bureaustoelen in de studio. Ze moesten regelmatig verzitten om steun te vinden van de stoelen op wieltjes. Ik zou toch eens naar die stoelen gaan kijken.

Ajax had een scoutingclub in Zuid-Afrika om tijdig jonge talenten in te lijven voor de nederlandse club, een soort moderne slavernij maar het heet nu anders.

Jos Hermes vertelde in het radioprogramma ook van het scouten van afrikaans looptalent. eentje was Abdi Nageeye die eergisteren voor Nederland een zilveren medaille op de marathon haalde. Lees: voor het nederlandse bedrijf van Jos Hermes, veertig personeelsleden over de hele wereld.

Het mooie van Abdi was dat hij zijn vriend en trainingsmaatje, Bashir Abdi, ook uit Somalieje, aanspoorde om het brons te pakken. Bashir Abdi liep eergisteren voor de belgische vlag. Bashir leek te kraken achter de Keniaan Lawrence Cherono, maar door de aansporingen van onze nederlandse Abdi Nageeye werd hij met moeite derde ten koste van de Keniaan Lawrence Cherono. De hele wereld vindt dit prachtig!

Suse van Kleef kwam klaar: “grensoverschrijdende solidariteit!!” kirde ze richting Jos Hermes aan de telefoon, tijdens haar radioprogramma RadiOlympia.

Even dacht ik dat ze niet weet dat Kenia ook in Afrika ligt. Maar ze had het over de slavendrijvende landen Nederland en Belgieje die solidair met elkaar zijn.

Jos Hermes sprak de geruststellende woorden dat hij en zijn mensen nu ook erg druk zijn met de slaven die dit jaar geen goud uit de Olympische mijnen hebben gehaald. Dat is belangrijk omdat er straks in Parijs opnieuw een kans is voor zijn bedrijf.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties