Il Bello (twee)

Aan de nederlandse wielerliefhebber, vorig jaar was je euforisch, net als ik, over Kruijswijk in het roze in de Giro.

Nu bent u net als ik euforisch over Tom Dumoulin in het roze.

Er zijn wielerliefhebbers die eeuwige bewondering hebben voor een bepaalde renner, de Adelaar van Toledo bijvoorbeeld, u weet nog uit welk land hij kwam, maar misschien niet meer voor welk merk hij reed.

Ik denk dat u nu een probleem heeft: vandaag reden Kruijswijk en Mollema niet het gat dicht naar de vertrekkende Pinot en Pozzovivo, vertrekkend uit het groepje met Dumoulin. Nee, ze vertrokken even later zelf voor een paar luttele en lullige seconden voor plek zeven in het algemeen klassement. Wat een losers!

Dit plaatst u voor een probleem: stond u vorig jaar achter een sneu figuur? Ik wel. En dit jaar dan? Moet ik wachten tot volgend jaar op uw antwoord? Of durft u al eerder een standpunt in te nemen?

Advertenties
Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

Il Bello

een jaar geleden een mooi verhaal van onze verslaggever dat de italiaanse Giro de charmante femme fatale is onder de wielerrondes, hooggehakt, onbereikbaar voor wie dan ook, ook al offer je je leven. Heel anders dan de platte Tour de France waarbij je je leven waagt voor een horloge-merk.

Eergisteren werd dit bevestigd door een vrouwelijke italiaanse RAI-journalist die beloofde onze Dumoulin op te wachten na de vijftiende etappe, en ze gebruikte daarbij het woord Il Bello. Heel begrijpelijk, en ook heel eerlijk en dat wil wat zeggen. Ik zag het als een solide basis voor de combinatie Tom Dumoulin en de Giro.

Gisteren werd in de Volkskrant een schrijver aangehaald die heel erg mooi kan schrijven over het wielrennen, hoewel hij niets van het wielrennen begrijpt en vragen kan stellen aan de renners die ze als belediging kunnen opvatten, zo dom.

Tom Dumoulin heeft het verhaal van de RAI-journalist wel meegekregen, liet het mentaal van zich afglijden, maar moest er wel aan terugdenken toen hij voor de wereldcamera´s uit de broek moest.

Zelden is door een nederlandse wielrenner de romantiek van het wielrennen zo afgebroken als door Il Bello vandaag. Volgens mij is God evangelisch met een grote hekel aan limburgers.

Met God deed ook Laurens ten Dam een duit in het zakje. Deze renner, pas terug uit de VS naar het groningse Bedum verhuisd, niet echt katholiek vertelde in een interview over zijn hulp aan Tom, nadat hij zich had laten terugvallen uit de kopgroep om steun te verlenen aan Tom. Hij trof Tom eningszins in paniek aan, hielp hem aan Norit voor zijn darmklachten en ze besloten te wachten tot aan het begin van de slotklim. Tom ontlaadde maar was niet zijn krachten kwijt, want hij riep dat Laurens harder moest, maar dat kon hij niet meer.

Ik zag pas even later de tv-beelden, Tom kwam Laurens pas tegen na zijn ontlading, die kon slechts tweehonderd meter voor hem rijden, haalde geen Norit voor hem en besloot niet met Tom te wachten tot aan beneden, want Laurens reed toen al lang op de slotklim waar hij zijn groep niet kon volgen.

Een totaal verzonnen verhaal van mafkees Laurens ten Dam dus, net terug uit het land van de alternatieve feiten. Laurens, als je het mooie verhaal de voorkeur geeft, vertrek uit Bedum en verzin iets leuks over de RAI-journalist en Tom in de berm.

Geplaatst in straatbeeld | 1 reactie

feyenoordsupporters

ze waren boos omdat hun club niet won van Excelsior op Woudestein, honderd arrestaties van de bozigen. Hopenlijk hebben ze op het politiebureau voldoende pampers voorradig, anders wordt het nog een ranzige boel ook.

Verder geen schermutselingen, behalve dan op Utrecht Centraal, waar Ajaxsupporters en Feyenoordsupporters slaags raakten op de terugweg. Nu speelde Ajax in Deventer en ligt Utrecht op de route op weg naar huis. Maar  een Feyenoordsupporter die met de trein reist van Woudestein via Utrecht naar Rotterdam Centraal, ik vrees dat een pamper dan niet meer helpt.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

Onweerstaanbaar in Meddo

We schrijven 1520 na Christus. De hertog van Gelre bezocht zo nu en dan zijn stiefzoon Henk in Winterswijk, zoon van zijn maitresse Lola, die hem, Henk had opgedaan als vrucht van een passievolle namiddag met haar schrijnwerker Jentink.

Jentink stond bekend om zijn gave meubels die gebruiksvriendelijkheid paarden aan schoonheid. Wat je ook kon zeggen van Lola. Jentink werd dan ook totaal overrompeld door zijn eigen pr-folder en Henk werd geboren.

Lola regelde plichtsgetrouw de naschoolse opvang en richtte haar pijlen hogerop. De Hertog van Gelre was het die voor Lola viel, en voor haar sponde gemaakt door Jentink, zonder dat hij precies wist waarom.

Vertrok hij een paar uur later dan hij van plan was, waren zijn paarden bijgevoederd en totaal ontdaan van de eerdere onrust door Henk, die hij daarom steeds meer waardeerde.

Henk was van het filosofische tiepe: waarom zoveel waardering voor de stenen beelden van de katholieke Maria, terwijl zijn Moeder toch ook scoort bij de elite in onze Graafschap? Hij dacht daarover veel na en vond antwoord bij Luther, die een harde aanklacht hield tegen het barokke van de Roomsch Katholieke Kerk en hun aanbidding van de stenen beelden van Maria, terwijl…. maar dat wisten ze toen nog niet.

Heel kort gezegd, Luther waardeerde meer Lola dan Maria, zonder dat met zoveel woorden te zeggen. Henk mocht zijn Moeder ook graag. Henk werd Luther-aanhanger.

De Hertog van Gelre kende de opstandige gevoelens van zijn onderdanen. Ten noorden van de Graafschap waren de katholieken al opgelost door het zilte van de Waddenzeewind. Bij het inspannen van zijn rijtuig door Henk, op  24 april 1520, precies vierhonderdzevenennegentig jaar geleden zei Henk: Eerwaarde Hertog, de beeldenstorm is nabij, u kunt Lola en Winterswijk behoeden voor een ramp door mee te bewegen.

De Hertog verlaagde zich niet tot een antwoord maar had dat wel. De volgende dag verzond hij een order aan zijn ondergeschikten met de duidelijke boodschap: kies voor het lichaam in plaats van voor die stenen afdruk!

Henk en zijn maatjes hadden bedacht dat vrijdag 21 juli een mooie datum is voor de beeldenstorm in Winterswijk.

Zeven uur des avonds precies. En zo geschiedde. De  -later ouderlingen genoemd- uit de buurtschappen waren stipt op tijd met hun bijlen en hooirieken. Behalve die uit Meddo, die waren er niet. Een strak onweer belette hen om af te reizen naar Winterswijk. Ze sloten hun vensters om het onweer te weerstaan. Het onweer dat zich uitstrekte tot zelfs de buurtschap Lappenschaar, ruim halverwege Winterswijk.

Pastoor Rafael van Meddo zag het lijdzaam onder ogen en hij was niet rouwig om dit ingrijpen van Wodan, voorheen de god van het onweer, en nu zijn eigen God die het onweer in Meddo regelde.

Voor Pastoor Rafael is zij nog immer onweerstaanbaar, de lappenschaarse non.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

balbezit

het duurde even, maar nu is Danny Blind weg. De vraag is wat nu? Vraag het een deskundige, in de wereldwijde voetbaltoto van de duitse kompetitie, elfhonderd deelnemers wereldwijd,  sta ik al een paar maanden op de tweede plaats.

Nederlandse voetballers zijn niet slecht, het Johan effect heeft ook jarenlang zijn nut bewezen. We vonden het italiaanse voetbal verschrikkelijk, verdedigen en dan snel uitbreken om een doelpunt te maken, dat vervolgens uit den treure werd verdedigd, dat is nog steeds lelijk voetbal. Maar niet heel veel lelijker dan het op balbezit spelen.

Wedstrijden van nederlandse clubs , van het nationale elftal ook, geven vaak een overheersend balbezit aan, vaak zestig tegen veertig procent. De vraag is of het leuk is om daar naar te kijken. Ik heb een tijdje gedacht dat balbezit bovendien meer energie kost dan geen balbezit, dat is niet waar. De ploeg zonder het meeste balbezit loopt evenveel kilometers dan de ploeg met het meeste balbezit. Kampioen balbezitspeler is Wim Jonk die de bal nog maar eens een keertje breed legt. Goed dat ie weg is bij Ajax.

Ook mooi dat Blind weg is bij het nederlandse elftal. Nu is het zaak geen fout te maken, niet weer een Johan-adept aan de knoppen, liever een frisse buitenlander die niet gepokt en gemazeld is door balbezit. Lange ballen op hoop van zegen, doelpoging vanaf je eigen helft, splitsende uitbraak na een afgeslagen aanval, alles is beter dan balbezit, de eerst komende jaren. En Johan, no hard feelings, je was koning in een andere tijd!

Geplaatst in straatbeeld | 1 reactie

illusies

nog voordat je stembiljet wordt bekeken en geteld wordt het al in elkaar gestampt

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

risk

stel je voor dat de minister van buitenlandse zaken van Rusland Sergej Lavrov rondloopt op de Grote Markt in Groningen en een uiteenzetting geeft over de aardgasroof uit de provincie Groningen, door bedrijven die direkt verbonden zijn met de nederlandse regering. Een aardgasroof die tot gevolg heeft dat niet alleen de bodem beeft in Groningen.

stel je voor dat jij als nederlandse inwoner van de spaanse stad Barcelona met een nederlandse vlag gaat zwaaien omdat je wilt dat Catalonieje onafhankelijk wordt van Spanje

stel je voor dat je als nederlandse fietsenmaker in San Sebastian, getrouwd met een Baskische vrouw,  met een nederlandse vlag gaat zwaaien omdat je meer onafhankelijkheid wilt van Madrid

stel je voor dat ik in een LatijnsAmerikaans land met een nederlandse vlag ga zwaaien om de aangenomen wet tegen elke abortus, dus ook geen abortus als het leven van de moeder in gevaar is, terug te draaien

stel je voor dat  Frans Timmermans in het najaar 2014 in de Oekraiene rondloopt om de opstandelingen aldaar tegen  Rusland een hart onder de riem te steken

stel je voor dat Turken met een dubbel paspoort op de Erasmusbrug  in Rotterdam met Turkse vlaggen zwaaien en toegestroomde journalisten manen zich daar niet mee te bemoeien

stel je voor dat Turkse ministers in Nederland Turken met een dubbel paspoort willen spreken om de macht van kollega Erdogan in Turkije  te vervolmaken

dan kan het zomaar zijn dat je een beter beeld krijgt van je nederlandse identiteit

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

over leven bij harde wind en lage snelheid

‘k Was gisteren zwemmen in het riviertje daar waar mijn buurkinderen nu wonen, op twaalf kilometer afstand van mijn huis.

Het riviertje snijdt diep in het droge landschap. Dus geen last van de harde wind en onder de hoge bomen ook geen last van de brandende zon. Wel een lastige afdaling voor mij naar het dammetje dat de vader  JL. van Eveling en Junior in het riviertje heeft gelegd, zodat je nu kunt zwemmen. ‘k Had volgens afspraak twee vriendjes meegenomen, het werd heel gezellig.

Halverwege de zwemsessie warm gegeten dat door moeder C. boven was klaargemaakt, en dat opgehaald werd van boven door Eveling en de aangetrouwde, jonge opa  van de twee speelkameraadjes.

Ik was onder de indruk van de basale omstandigheden waaronder ze leven, en de opgewekte manier waarmee ze dat doen. En ik weet ook dat Eveling aanstaande donderdag niet klaagt over de snelheid van mijn pc, omdat we de bits van deze maand al hebben opgebruikt, waardoor de snelheid ernstig terugvalt tot het begin van de nieuw maand.

Geplaatst in straatbeeld | Een reactie plaatsen

bomen gaan soms dood

Soms gaan bomen dood, helemaal vanzelf terwijl ik er geen krant van wilde maken. Eenmaal dood kunnen ze omvallen, mijn bovengrondse electriciteitsleiding beschadigen en dat wilde ik voor zijn.

Ik toog naar de miljeudeskundige F. van de gemeente waar ik woon voor een vergunning om mijn twee dode bomen met een motorzaag om te leggen. Die motorzaag heeft de onhebbelijkheid een hoop herrie te maken, waar de politie overdag op af komt. Des nachts niet want dan slaapt de politie, maar mijn motorzaaghouder ook. Dat is kartelvorming, maar zo is het en niet anders.

Mijn miljeudeskundige F. bij de gemeente is aimabel en heeft het beste met me voor, ik ken hem van onze ´lionsclub´. Ga niet het officiele trajekt in, want dat is lang, maar praat met je wijkagent opdat hij weet wanneer hij zijn oren dicht gaat houden. Ik ken mijn wijkagent, maar zij was inmiddels, zo bleek, vervangen door een andere, na een dag had ik het telefoonnummer van mijn nieuwe, ze nam de telefoon niet op.

Ik toog naar het politiebureau, vroeg naar mijn nieuwe wijkagent, zij ligt in het ziekenhuis, ik hoef hier niet uit te weiden over de kwaal. En ik vroeg naar haar vervanger, die is er niet. Beter is het de officiele weg te bewandelen via de nationale miljeupolitie. Ja maar hoe gaat dat dan? Komen die een inspectie houden? Nee hoor, don´t worry, ze geven jou een papiertje dat je die dode bomen met een motorzaag mag omleggen.

Nu moet ik even uitleggen waarom ik die inspectie niet wilde, ik had de twee bomen inmiddels van de kruinen ontdaan met behulp van een stille bijl en een  geruisloze machete, vanwege de komst van de orkaan Otto. Het gevaar bestaat dan dat het lijkt dat ik de dood van mijn bomen heb bevorderd door ze van hun kruin te ontdoen.

Opgewekt reed ik naar de nationale miljeupolitie in een naburige gemeente en vroeg naar een papiertje om mijn dode bomen om te mogen leggen opdat meer ellende wordt voorkomen.

Gaat u het hout gebruiken voor u zelf of gaat u het verkopen? Misschien ga ik het als brandhout verkopen want ik heb geen houtkachel en ik kook niet op brandhout. Dan moet u  een onderhoudsplan indienen voor het terrein waarop u woont. Als u het hout voor eigen gebruik nuttig maakt, is een kopie van uw eigendomspapieren voldoende en een kopie van uw identiteitsbewijs.

Ik erken vervolgens dat ik,  bij nader inzien, het hout geheel voor mezelf ga gebruiken en dat ik het niet als brandhout verkoop. Dezelfde morgen nog lever ik de benodigde kopiejen in. Bij het inleveren vertelt de dame van de nationale miljeupolitie dat een inspectie zal volgen. Wanneer mag ik die verwachten? Volgende week zegt ze.

Twee weken later rij ik langs om te vragen waar de inspectie blijft. Zij geeft me opnieuw het telefoonnummer van haar kantoor. Twee maanden later bel ik dat nummer: ik heb een vraag wanneer komt de inspectie over mijn aanvraag van 15 november van het vorig jaar?

Kom morgen langs, dan geeft Nathalia, jou de vergunning om die twee dode bomen om te leggen met een motorzaag. De andere dag reed ik met mijn kopie van de brief van mijn verzoek van 15 november 2016 naar het kantoor. Ik laat mijn kopie van mijn verzoek zien en zeg dat ik de toezegging heb dat Nathalia, de verantwoordelijke voor mijn gemeente, mij een toestemming gaat overhandigen om twee bomen om te leggen met een motorzaag. Dit alles volgen de meneer gisteren van de nationale miljeupolitie. Het meisje vindt zowaar het verslag van het telefoongesprek van gisteren, met de namen van de soort bomen waarom het gaat: de carao en de acacia australiana,  en gaat aan de slag.

Ik mag gaan zitten en lees mijn dagblad. Halverwege de oplossing van de sudoku krijg ik de permissie, ik moet tekenen voor ontvangst.  Dat doe ik, en ik vraag naar mijn kopie van de aanvraag van 15 november. Die wil ze innemen. Ik zeg jullie hebben al de originele aanvraag hier ergens op kantoor liggen, dit is een kopie, zie maar , hier staat: overhandigd conform, op 15 november van het vorig jaar, met het stempel van jullie en de handtekening van je kollega meisje.

Het meisje hanteert besmuikt de desagrapadora om het nietje te verwijderen van mijn kopietje waarmee ze het archief van Nathalia op orde wilde brengen.

Ik heb mijn toestemming en ga tevreden naar huis.

Geplaatst in straatbeeld | 2 reacties

vd Steur hield de eer aan zichzelf???

wat een slap gelul in de Volkskrant, vd Steur had ruim een jaar de tijd om de eer aan zich zelf te gunnen. Dat jaar liet hij voorbijgaan. Op een datum 13 september had het gekund, of op 11 oktober van het jaar 2016, en wat denk je van 3 november, ik heb geen probleem met die datum.

Pas toen Bas Haan hem onlangs op zijn vestje spugde, niet de eerste keer overigens, ging hij dingen doen als de eer aan zichzelf houden volgens de mainstream-media.

Leve onze mainstream-media die nu zomaar een nieuwe hoofdrolspeler moet zoeken met wie ze vriendjes wordt.

Geplaatst in straatbeeld | 3 reacties