tussen laken en servet (4)

Ik denk dat K. nu de leeftijd heeft tussen tafellaken en servet. Betekenis geven aan je leven heeft alles te maken met je behoeften. Je wilt vrij en autonoom zijn en je wilt je veilig en geborgen weten. Dat is nogal tegenstrijdig zoals Frank Koerselman duidelijk maakt in zijn boek WIE WIJ ZIJN (eerste uitgave 2017). Hij beschrijft daarin de situatie in West Europa van zeg 1950 tot het jaar 2000.  Die situatie lijkt niet op de situatie in Latijns Amerika.

Behalve individuen willen vooral gemeenschappen overleven. Een patriarchale cultuur legt haar onderdanen normen en waarden op, waarbinnen de onderdanen hun compromis mogen kiezen om hun leven betekenis te geven.

Na de Tweede Wereldoorlog was in West Europa homofilie verboden, want seks uit lust was te gevaarlijk voor het systeem. Seks mocht alleen ten behoeve van de voortplanting van de soort. Prostitutie werd oogluikend toegestaan om de mannelijke lust te reguleren opdat het niet het hele systeem zou aantasten. Vrouwen mochten er geen minnaars op na houden, dat zou de eer van de man en het systeem drastisch aantasten.

Tussen 1960 en het jaar 2000 zijn de normen behoorlijk verschoven. Homofilie werd uitdrukkelijk het ultieme voorbeeld van het autonome individu, net als Baas in eigen Buik. Vrouwen eisten ook seksuele vrijheid op en vroegen niet meer de zorgplicht van hun echtgenoten in ruil voor seks alleen binnen het huwelijk. Na een eventuele echtscheiding nam de overheid een deel van die zorgplicht over. De bijstandsmoeder, al is dat geen vetpot.

Opvallend is dat tegelijkertijd de prostitutie in een kwaad daglicht kwam te staan, terwijl het toch denkbaar is dat een vrouw autonoom mag beslissen haar lichaam voor een paar uur te verhuren. Maar in vrouwenkringen werd prostitutie nu vooral gezien als onderwerping van de vrouw aan de man. Het lijkt erop dat de vrouw die geen zorgplicht meer vraagt aan haar echtgenoot, de prostituee niet gunt een prijs te vragen die een aantal keren hoger is dan de prijs in de bijstand van de overheid.

In andere culturen ontwikkelen de normen en waarden zich in een heel ander ritme: in de moslimcultuur is de vrouw nog veel meer het eigendom van de man, en zij moet haar lichaam onttrekken aan de blikken van andere mannen en altijd begeleid worden door broers of zonen van haar echtgenoot als ze zich in het openbaar wil vertonen.

In 1997 kwam ik terug naar Nederland na vijf jaar te hebben geleefd in een cultuur waar de homo werd getolereerd als hij maar de pias uithing met als gevolg algemene hilariteit van de goegemeente.

En waar een meisje van haar vijfde tot haar vijftiende niet zonder chaperone over straat mocht en nu anno 2020 nog steeds niet mag, zeg: weinig autonomie voor haar.

Met mijn kollegaas in Rotterdam ging ik in het jaar 2000 op de jaarlijkse excursie, dit keer naar Hannover. Een van onze kollegaas is een hard core homo en hij kan heel erg sappig verhalen over zijn belevenissen. In de kroeg vertelt hij over zijn nieuwe verovering die hij bij toeval tegenkwam toen hij een Marokkaantje ging scoren. We hingen aan zijn lippen en hij had de lachers op zijn hand, ook mij.

Uitgelachen en de glazen opnieuw gevuld, stelde ik:

als ik nu vertel over vorige week toen ik een mokkel probeeerde te scoren in Den Bosch, dan is Leiden in last, ik zie een verschil

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s