meten is weten

”beperkt worden door je eigen lichaam is moeilijk te accepteren”, las ik in een van de reacties op een blog van Xiwel’s Bijzondere Bloglijst. Ik ben het daarmee volledig eens, zo had ik al een kleine dertig jaar geleden problemen met het accepteren van mijn leesbril. Maar zelfs daarvoor had ik al een bijzondere leerervaring met betrekking tot het aftakelen van mijn lichaam. Ik ben fervent amateurwielrenner, begon daarmee pas op mijn dertigste. In Spanje ligt een colletje van slechts vier kilometer, en met mijn vier vrienden deden we een wedstrijdje. Ik werd derde en noteerde mijn tijd. Niet helemaal toevallig kwam ik een paar jaar later opnieuw in de buurt, en ik besloot mijn eerdere tijd te evenaren of te verbeteren, dit na een tocht van tachtig kilometer per fiets, alvorens ik weer bij het startpunt zou aankomen. Ik schrok erg van mijn nieuwe tijd, twee minuten langzamer dan mijn eerste tijd, een paar jaar eerder! Ik weet het aan de tachtig kilometer voorafgaande aan de tweede poging, en gaf mezelf de volgende dag de kans een nieuwe poging te wagen. Ik fietste de volgende dag heel langzaam omhoog van de andere zijde, daalde af naar het bruggetje waar de start ligt, en ging vervolgens fris omhoog. Slechts veertien seconden sneller dan gisteren, dit was dus de echte teleurstelling. Geen enkele rotsmoes funcioneerde nog voor mij, ik moest accepteren dat in vier jaar mijn tijd op dat colletje met een kleine twee minuten was vertraagd.

Sport kan dit soort lessen teweeg brengen, zeker als je de resultaten van je jogging-rondje, je fiets-rondje etcetera durft op te schrijven met de datum erbij.

En als je dat doet, kun je leren van de langzame aftakeling van je lichaam, en dat is dan nog enigszins te accepteren. Het accepteren van de grote sprongen in de aftakeling, of  het pas zojuist weten van de grote aftakeling, dat is een heel ander hoofdstuk,. Daarbij helpt niet het regelmatig opschrijven van je tijden van jouw vaste rondje, het rondje zelf is al weg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op meten is weten

  1. burroholanda zegt:

    Met 60 jaar liep ik nog in redelijk tempo een afstand van 7 km. Toen kreeg ik een zweepslag. Die voel ik nu 4 jaar later nog steeds. Mijn hardlopen werd wandelen. :-(

  2. Mark Nankman zegt:

    Aftakeling is een fact of life helaas. Ik accepteer dat zelf maar amper. Mijn “goddelijke lijf” laat me telkens weer merken dat er grenzen zijn aan mijn verwachtingen eraan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s