solidariteit

ik lunch buitenshuis en krijg de volgende rekening: eten 120, drinken 80 subtotaal 200, btw 15% = 30, vrijwillige fooi 10% van 200 is 20, maakt totaal 250.

Een vrijwillige fooi die al op de rekening staat als vrijwillig daagt me meestal uit om daar uitdrukkelijk zelf een beslissing over te nemen, die zelden de 10% overschrijdt.

Voor de staat dus  15% btw = 30. Als het goed is scoren de ober (salonero mooier woord) en kollegaas ook van die 30 die naar de staat gaan, bijvoorbeeld in de vorm van goed staats-onderwijs voor hun kinderen.

Er zijn veel restaurant-eigenaren die daar niet in geloven en geven mij een speciale rekening zonder die 15% btw voor de overheid. Wetende dat ik dan eerder bereid ben de 10% fooi te geven aan de ober, omdat lang niet iedereen die fooi geeft maar ik regelmatig wel. Met die fooi kan de ober in principe het kwalitatief betere particuliere onderwijs kopen voor zijn kinderen.

Koop ik een auto in Wolfsburg waar tienduizenden mensen werken aan de vervaardigng van de Volkswagen, dan overweeg ik nooit een fooi te geven. Iets met het aantal werknemers die de fooi dan moeten delen. In het restaurant kan ik het nog relateren aan de geleverde service van de salonera, in Wolfsburg vervliegt die mogelijkheid door de lopende band en de duizelingwekkende aantallen.

Wat speelt is de menselijke maat. Solidariteit ligt onder vuur bij grote aantallen. Iedereen kent wel een vriend die de reisverzekering heeft opgelicht.

Toch is een staatliche btw alleszins verdedigbaar. Dwingend is meteen de controle op de besteding van deze overheidsinkomsten, en de bereidheid en het vertrouwen dit over te laten aan specialisten die er voor doorgeleerd hebben.

Ongeveer vergelijkbaar met het vertrouwen dat je hebt in de goedogende salonera dat zij de fooi met de kok deelt

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

8 reacties op solidariteit

  1. Ik zou liever zien dat fooien gewoon in het salaris zitten en dus de prijs van de maaltijd verwerkt zitten. Gelukkig is het hier niet zo als in de Verenigde Staten dat het personeel afhankelijk is van fooien om een fatsoenlijk salaris te verdienen.

    • dat begrijp ik Stefania, twee kinderen van een vriend van mij werkten bij een restaurant met alleen de fooi als beloning. Dagelijks rouleerden ze de tafels want sommige tafels waren meer in trek bij de gasten. Eén van de twee werkt nu in Spanje in de huishouding

  2. Henk Helming zegt:

    Prachtig herkenbaar verhaal Jan. Wat mij het meest intrigeert is de opvatting dat persoonlijke betrokkenheid bij het geven aan een grote onoverzichtelijke groep afneemt. Dat is het doordenken waard. Welke invloed heeft dit op je maatschappij beeld?

    • dankjewel Henk. Welke invloed op mijn maatschappijbeeld? Een grote vraag. Misschien toch maar een Maserati kopen! geintje.Voorzichtig zijn met efficiencyvoordelen zien door schaalvergroting zoals bij scholen, verzekeringen. Delen van de zorg naar de gemeente is in principe niet zo’n slecht idee, maar blijf vooral kijken naar de praktische uitwerking van een idee

  3. Simen Vrederat zegt:

    Transparantie maakt solidariteit beoordeelbaar. In de supermarkt zijn de kosten van winkeldiefstal in de prijzen doorberekend. Zodra ze dat op het bonnetje zouden vermelden zouden er weigeraars opstaan.

  4. Apiedapie zegt:

    Alleen het woord al: “fooi”. Spreekt minachting uit, en je verheven voelen boven degene die je “bedient”.

    In Amerika moest ik er aan meedoen, werd ooit door een woedende ober aangehouden, stond al bijna buiten de deur, met een “was er iets met mijn service?” (ik had de man slechts 180 dollar fooi gegeven! We waren met een groot gezelschap. Maar die 180 dollar waren minder dan de 15% die hij had verwacht). Sneu figuur. Ik liep uiteraard door, maar een minder weerbaar type uit ons gezelschap – Amerikaan – stopte hem schuldbewust nog wat biljetten toe.

    Hier in Europa doe ik het gewoon op basis van mijn eigen gevoel. Je drukt er eerlijke waardering mee uit. Of je doet het niet, als je namelijk een heel gewone, of zelfs slechte service krijgt.

    • @Apiedapie:, jouw amerikaanse ober nam geen nederige, serviele of zelfs slaafse houding aan, dat is dan wel weer een meevaller.

      In dit verband vind ik de spaanse manier van fooi geven/ontvangen erg okee. Jij betaalt de rekening, het wisselgeld brengt de ober op een schoteltje terug en hij/zij loopt weer weg. Jij laat vervolgens wat op het schoteltje achter, of je stort er nog iets bij en verlaat het pand. Deze methode heeft het voordeel dat de salonera/o geen dankjewel hoeft te zeggen als je te lui bent om die twee dubbeltjes wisselgeld op te rapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s