stapje voor stapje

mijn buurkinderen vragen mij wel eens wat ik met die plastic zak ga doen. ‘die gooi ik weg’ “Mag ik hem hebben” vraagt Junior. ‘nee, want dan vind ik die straks weer terug op mijn terrein.’ Dit antwoord van mij kennen ze inmiddels van buiten.

Een kleurrijk tandpastadoosje wilde ik weggooien. Junior: “mag ik het hebben, ik zal het wegggooien op ons eigen terrein”

Eveling, zijn oudere zus moet daarop erg lachen. Dat heb ik toch maar mooi bereikt!

En ze vraagt: “don Jan, als jij wordt gekozen tot burgemeester, wat ga je dan doen?” 

‘dan gooi ik twee belhamels Eveling en Junior vijftien dagen in de gevangenis, op water en brood, en niet pan dulce maar pan integral!, omdat ze alle vuilnis maar lukraak op de grond pleuren, waar dan ook’  Ze had geen ander antwoord verwacht.

De laatste anderhalf jaar heb ik zo mijn opvoedingsdoelen. Ze halen kattekwaad uit, logisch en natuurlijk. Kattekwaad uithalen betekent initiatief nemen, dat moet je conserveren of zelfs bevorderen. Kattekwaad uithalen gebeurt stiekem, en soms ontdek ik de juiste gang van zaken en leg hen dat voor. Inmiddels kunnen ze ook erkennen, met een tamelijk oprecht perdon sluiten ze het af en ik ook.

Mijn balkonvloer is van hout, messing en groef, maar niet waterdicht. Eveling en Junior houden op mijn balkon een racewedstrijd met twee burostoelen op wieltjes. Er is een schroef losgeraakt van één van de twee racewagens. Ik ging naar de begane grond om in mijn garage een kruiskopschroevendraaier te halen. Nog net kon ik de druppels ontwijken.

Maar het regende niet.

‘wie staat er op het balkon te pissen?” riep ik, ik liep meteen de wenteltrap op om poolshoogte te nemen. “Junior” antwoordde Eveling.

“Maar zij ook ” riposteerde Junior. “Dat is niet waar” zei Eveling,

“Jij ook” zei Junior en hij richtte zich tot mij: ” Perdon, maar zij wil het niet bekennen”

Ik vond het een heel mooie aktie van Junior, hij is zes, wordt niet boos over het verklikken van Eveling en vraagt mij min of meer begrip voor zijn zus van negen dat ze moeite heeft eea te bekennen.

Ik sprak Eveling aan: ‘moet je nu niet ook iets tegen me zeggen?’ “Nee hoor, ikke niet”

‘maar het is veel te veel pis voor zo’n ukkiepuk van dat broertje van jou!’

Ze gaf toe: “perdon”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

3 reacties op stapje voor stapje

  1. Stefania zegt:

    Gezellig, die buurkinderen van je. Houden je jong.

  2. Stefania, langs deze weg even, ik krijg je laatste blog niet open, niet via Google-chroom noch via Internet Explorer, probeerde te reageren via de Belgen komen, lukte mij niet. Maar heb wel het filmpje gezien, leuk om levende beelden te zien, ik denk dat je terecht tevreden mag zijn. De uitspraak van het woord Malaga door de belgen viel me op, met een korte eerste a. Het woord malanees werd ongeveer malle nees, grappig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s