armoede

gaat vaak samen met storende eigenschappen van mensen, vooral voor degene die niet armoedig is.

Tot de laatste groep behorend raap ik regelmatig het plastic zwerfvuil op dat spontaan wordt gedumpt op de zestig meter openbare weg die ik tot de mijne reken. De buit zet ik in een plastic vuilniszak tijdig neer op één van de drie dagen in de week dat de gemeentelijke vuilniswagen langskomt. Ik betaal voor die dienst.

Binnen één uur is mijn plastic vuilniszak gestolen en ligt het eerdere openbare vuil weer openbaar maar nu geconcentreerd bij mijn oprit.

Nu gaat de gemeente deze weg verharden, een heel mooi plan. Ze verwijderen al het slechte materiaal van de zandweg om het te vervangen door geselecteerd materiaal dat een goede basis kan vormen van een heuse betonweg. Tegenvaller: ze ontdekken een anderhalf dikke strandzandlaag uit eerdere eeuwen, dit witte zand is uitstekend geschikt om pleisterwerk/stucwerk te verrichten op muren, maar is ten enenmale ongeschikt als basis van een betonweg en moet dus weg.

Daar zijn veel gegadigden voor die wel willen helpen, binnen de kortste keren komen arme sloebers met paard en wagen deze witzand-mijn  plunderen, daarbij ontstaan gevaarlijke situaties, maar het gaat net goed. Is dat voldoende om deze situatie te prefereren boven die met een bijstandsuitkering?

Het niet-witte materiaal dat niet geschikt is als basis voor een mooie betonweg moet ook worden afgevoerd. Ook dit is gewild bij diegene die bij een quebrada wonen, een afgrond waar het niet goed toeven is bij hevige regenval. Die mensen willen het gat wel wat opvullen voor meer zekerheid.

Ernesto, de ingenieur van het hele projekt waarmee ik inmiddels een goede verstandhouding heb opgebouwd in drie dagen, lift mee op een volgeladen witte kiepvrachtauto richting afgrond.  Die rijdt piepend achterwaarts de afgrond in, de moter slaat af en weet nog maar net de vrachtauto tot stilstand te brengen.

Op mijn fietsje richting de binnenstad zag ik dat alllemaal aan, ik was afgestapt om het spektakel te zien, en al rap passeerde me Ernesto op zijn terugweg zonder me maar één blik waardig te keuren en toen wist ik genoeg.

Hij gebaarde aan de volgende groene kiepwagen dat die naar de eerdere stortplaats moest gaan omdat deze niet werkt.

Een andere kiepwagen probeert de witte eruit te trekken, geen succes. Na een uur maakt een shovel een extra weg om de witte kiepwagen te passeren, en vervolgens om die vanaf beneden omhoog te duwen. Uiteindelijk lukt dit, de witte kiepwagen kan zelfs zijn last achterlaten en bereikt de bewoonde wereld.

Ernesto is in geen wegen of velden te bekennen.

De chauffeur van de witte kiepwagen vertelde me dat het alléén met God’s hulp was gelukt om uit deze situatie te geraken.  Ik had niet het lef om daar vraagtekens bij te plaatsen.

Bovenstaande spectaculaire situatie van de zwaar beladen witte kiepwagen in de kloof zag ik samen met mijn arme doch intelligente buurkinderen. Intelligentie in armoede: een tweesnijdend zwaard

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s