heerlijk zout

‘k heb gisteren ruzie met ze gemaakt, niet zogenaamde ruzie maar echte ruzie. Er was geen reden om die vandaag van mijn zijde goed te maken maar toch deed ik dat wel. Iemand moet de verstandigste zijn, dus ik vertelde mijn buurkinderen (8 en 5 jaar) dat ik even wat uien ga kopen voor hun geliefde guacamole. Ze aanvaardden mijn gebaar op overtuigende wijze.

Er zijn verschillende recepten voor een lekkere guacamole, met ei, met ui , limoensap, zout, zwarte peper, of enkel gedroogde chili. Mijn buurkinderen willen er ook suiker in maar dat weiger ik categorisch.

Terwijl ik de guacamole maak, zet Eveling de tafel , de stoelen klaar op het balkon; voor Eveling en haar broertje Junior maak ik een vers sapje van de sinaasappel en ik schenk voor mezelf een witte wijn in.

Eerder aten we ook al mijn guacamole op mijn balkon. Ik vertelde Eveling en Junior vandaag dat ik de vorige keer er ook stiekem suiker in had gedaan, omdat ik was uitgeschoten met het limoensap en dat dus moest  ik compenseren met suiker.

De schellen vielen van hun ogen. 

Voor mijn gasten doe ik ook veel te weinig zout op de guacamole. Ze mogen dat van mij op hun eigen crackertje extra bijstrooien, maar dan wel met mijn commentaar dat je daar dik van wordt en dat ik dik lelijk vind. Vervolgens mime ik een dik tiepe dat ik vele malen moet herhalen

Vandaag bleek dat dit dreigement was aangekomen, Eveling vertelde dat haar vader zei dat je van zout niet dik wordt.

“En je gelooft je de woorden van je Vader?”

‘Ja’

“dat is goed, en geloof je mijn woorden?”

‘een beetje’  en ze gaf met haar duim en wijsvinger aan hoeveel: dat viel een beetje tegen, ongeveer een centimeter, maar ze vulde meteen aan: ‘ ik geloof je woorden dat je Moeder is overleden!’ 

heerlijk

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

2 reacties op heerlijk zout

  1. Stefania zegt:

    Waarom maak je ruzie met kleine kinderen? Dat is toch niet serieus, of wel?

    • omdat ze mijn grens zochten, en vonden. We hebben de afspraak dat als er geen deur of raam openstaat ik geen tijd heb voor hen. Meestal kloppen ze aan of roepen dan om het te checken. Ik roep terug dat ik bezig ben en geen tijd heb nu. Dan vertrekken ze. Maar gisteren ging het anders. Ik riep dat ik geen tijd had, deed toch de deur open om het netjes te vertellen, hadden ze zich verstopt, ik ga verder met waar ik mee bezig was. Even later roepen en kloppen ze weer, ik doe weer de deur open en vraag: entonces?, maar weer verstopt en geen antwoord. Ik ging verder waar ik mee bezig was. Even later roepen ze weer, ik riep echt boos en met hoog volume dat ze mij met rust moeten laten. Dat was duidelijk en ze dropen af. Toen ik later wegging om boodschappen te doen ontliepen ze mij. Ik noem het ruzie omdat het een gevolg had dat een tijd duurt.. De andere dag vond ik dat het lang genoeg had geduurd.

      Dus het was wel serieus, dit is de tweede keer dat ze mijn grens vonden, in ruim twee jaar, zie ik op de muur waar hun lengte genoteerd is met een datum erbij. Gek ik heb het idee dat ik ze al wel vier jaar ken,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s