een goed humeur

onze A-rijder Christian is eigenlijk te zwaar voor een wielrenner. Het verhaal gaat dat hij goed is op het vlakke en dat ie als klimmer moet toegeven. Nu is het een grote man maar er moeten ook gewoon tien kiloos af.

De proloog reed hij sterk. Na de proloog gaat het hele peleton lunchen in een kip-restaurant, ook de zes politieagenten, de brandweerlieden, de juryleden, het ambulance-personeel en de dertig begeleiders van de in totaal tien wielerploegen. Het eten is goed georganiseerd.

Voor de renners is het belangrijk dat het eten even kan zakken, daarom begint de tweede etappe pas om 14.00 uur. Het loopt een beetje uit, iets voor drie uur klinkt het startschot voor de rit naar Jinotega. De eerste vijftig kilometers gaat over redelijk vlak terrein, dan begint de ellende. Onze A-rijder Cristian moet al snel lossen. Onze zwakste B-rijders doen het beter dan Cristian, hij is samen met een superslanke hologige Hondurees, nummer 32.

Eddie onze assistent-ploegleider geeft hen beide de opdracht: pak de auto vast, Cristian jij vóór en jij nummer 32 achter. Nummer 32 twijfelt. Eddie: wees niet bang, pak vast die auto, ik hou de weg in de gaten, hier drink en hij vervangt de bidons. In de bocht moeten ze even weer loslaten opdat we een nieuw overzicht op de weg hebben, ze pakken weer vast en ik krijg de opdracht van Eddie volop gas te geven, Cristian en nummer 32 kunnen een paar honderd meter hun benen laten uitrusten, nu worden vooral hun armspieren belast.

Dan trekken we op om te kijken hoe het verderop met Josue en Jorge gaat. Ze gaan niet snel maar het lichte verzet draaien ze in een mooi ritme rond, we verzorgen hen en blijven een tijdje achter hen rijden. De hellingen worden steiler en het is nog zeker 25 kilometer te gaan. We maken ons zorgen over Cristian en de Hondurees en keren om te kijken hoe zij het maken.

Ze zijn toch redelijk dichtbij, ze hebben blijkbaar de tweede adem gevonden. Wat erg leuk is aan Cristian is dat hij steeds goedlachs is, hij kan heel erg opgewekt vertellen dat hij niet begrijpt waarom hij nu zo moet afzien. Dat moet een heel grote steun zijn voor nummer 32.

We laten Cristian weer achter met zijn Hondurees en goede humeur en komen weer aan bij Josue en Jorge. Het is heel donker geworden en het onweer breekt los, de regen valt met bakken naar beneden.  Dat gaat een halfuurtje zo door en dan valt ook de nacht in. Jorge krijgt een krampaanval en stapt af. Eddie stapt uit en behandelt zijn rechterkuit, duwt hem dertig meter de berg op en stapt zijknat weer in.

Jorge draait weer en krijgt van Eddie de opdracht  zich niet te forceren. In de afdalingen  naar Jinotega moet ik aanpoten om Jorge met mijn koplampen voldoende licht te geven. We rijden Jinotega binnen in grote duisternis, toeterend bij elke kruising: Jorge passeert de meet maar niet als laatste. Cristian moet nog aankomen

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

2 reacties op een goed humeur

  1. Veronique zegt:

    Nog leuker dan de TdF dit bijna live verslag, dank daarvoor. En kijk uit voor nog opzichtiger helpen, diskwalificatie zou jammer zijn, voor ons als volgers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s