armoede en wielrennen

Gabriel García Márquez heeft mooie verhalen geschreven over het wielrennen in een tijd dat de hoofdrolspelers probeerden met hard fietsen wat geld te verdienen. Stokken die in wielen werden gestoken, pogingen om een vluchter met een geweer van zijn fiets te schieten, het kwam voor. Leuk voor het publiek, er gebeurde iets op leven en dood. Dit speelde ongeveer in 1950 in Columbia.

Nicaragua 2010: Luis, de broer van mijn aannemer die mijn huis heeft gebouwd is lasser en ook amateur-wielrenner. Maar ook mijn aannemer Jossue zelf vind die sport leuk, net als ik. Hij heeft pas weer zijn fiets op orde. Soms moet hij in slechte economische tijden zijn fiets verkopen om eten te kunnen kopen. Maar nu heeft hij weer een pico bello fiets. In zijn eerste trainingsronde bleef ik hem nog voor maar dat was al gauw weer anders, hij is klein, licht van gewicht en dus een goede klimmer.

Luis nog meer, maar hij heeft het wat makkelijker want geen vrouw en kind waarvoor hij moet zorgen, en dus heeft hij vaker zijn fiets. Hij is steeds sneller dan Jossue.

De wedstrijd Managua – La Paz Centro – Managua . Jossue, Luis en ook Junior, regionaal kampioen onder de jongeren, en nog een paar andere plaatsgenoten doen mee. Ze hebben een volgwagen met reserve-onderdelen om de jongens bij te staan in geval van pech of technisch malheur.

Het parkoers is op weg naar La Paz Centro smerig vals plat, want onregelmatig, draaien in La Paz Centro en dan kan je doorhalen maar de finisch is sterk bergop.

Jossue houdt het best lang vol in het peleton, maar na dertig kilometer moet hij lossen. Met de moed der wanhoop weet hij zich nog terug te vechten maar vijf kilometer verder moet hij er definitief af. Junior en Luis zitten nog redelijk fit in het peleton en de volgwagen blijft dus bij hen.

Het vals plat in je eentje is smeriger nog en Jossue zoekt naar een tempo dat hij lang kan volhouden. Achter hem hoort hij een motorfiets dichterbij komen. Die gaat naast hem rijden en de duopassagier maakt hem duidelijk dat hij moet afstappen. Met een sterk argument: een pistool. Jossue denkt na en op dat moment schiet de duopassagier in de lucht om zijn dreigement kracht bij te zetten.

Jossue remt, stapt af, geeft zijn fiets aan de duopassagier, staat op twee benen, met een fietshelmpje op en is niet meer moe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

6 reacties op armoede en wielrennen

  1. Stefania zegt:

    Gabriel García Márquez heeft heel veel mooie boeken geschreven over allerlei onderwerpen. Honderd jaar eenzaamheid is mijn favoriete boek uit de Zuidamerikaanse literatuur.

  2. assyke zegt:

    raar dat ik dat gemist heb
    toch aardig wat van zijn boeken gelezen
    iets met wielrennen staat me niet bij

    dat wordt herlezen
    maar dat is geen straf:)

  3. Ik heb niets met fietsen, net zoals met schaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s