adrenaline

vaak neem ik me voor me niet meer op te winden en vaak lukt het me niet, maar over de afgelopen week ben ik erg tevreden. De vorige week liet de man die al mijn vissen zou gaan kopen het drie keer afweten, een andere potentiële koper, de zoon van de eerste, liet het ook afweten.

Ik had het helemaal gehad, dit land zal nooit de armoede vaarwel zeggen als niet enigszins het besef groeit dat afspraken nakomen belangrijk kan zijn voor de economische ontwikkeling. Anders gezegd: ik wond me op.

De dag ervoor nog had mijn huisarts me komplimenten gegeven over mijn bloeddruk, die is als van een jonge man, dat zijn dus teksten die ik goed aankan, zonder opwinding maar ik onthou het goed.

Zondag had ik Mario uit Managua, mijn computerdeskundige op bezoek want mijn machine deed af en toe raar. Hij checkte de boel, maakte één en ander stofvrij en was tevreden over mijn oude machine dus ik ook. Ondanks dat ook plannen gemaakt om het geheel toch een keer te vervangen door een machine met de eisen van deze eeuw.

Maandagmorgen kwam toch de zoon om vissen te kopen, hij ving er eentje maar betaalde alvast 1000 cordoba vooruit omdat hij aanstaande zaterdag meer vissen gaat vangen.

Maandagmiddag zei mijn pc klik, een blauw scherm met witte letters en ik krijg hem niet meer aan de praat. Ik bel Mario, op het eerste nummer antwoordt het bandje dat ik beter het tweede nummer kan bellen. Het tweede nummer meldt dat ik beter het eerste nummer kan proberen.

Ik leg me te rusten op mijn bank met de Groene Amsterdammer, maar pas nadat ik mijn buurmeisje Eveling en mijn buurjongen Junior heb verteld dat ik ga werken en dat ik niet met hen kan spelen.

Ik val in slaap, word wakker van geklop op de deur van mijn buurkinderen. Ik liet ze kloppen en ze dropen af.

Nog een uur later probeer ik weer mijn machine, nada. Ik ging op mijn balkon zitten om de Groene te lezen.

Komen Eveling en Junior aanlopen: ik berisp hen dat wanneer ik werk of slaap, dat ik dan ook geen geklop op de deur wil horen en nu ben ik aan het lezen en moet je mij ook met rust laten. Dat deden ze, ze bleven nog zeven minuten stilzwijgend toekijken hoe ik de Groene las en gingen toen naar huis.

Vanochtend Mario gebeld, afspraak gemaakt, ik zal de machine naar de hoofdstad brengen. Klapband, helemaal geëxplodeerd, de staaldraden hingen erbij. een man snelt toe en vraagt of hij moet helpen, ik zeg ja, binnen vijftien minuten het reservewiel gemonteerd, ik bedenk zelf een beloning voor de man omdat hij  wil dat ik dat bepaal. Ik schrok wel even van de klap maar wond me niet op.

Mario maakt een verbinding los en weer vast: de machine doet het weer. Terwijl hij een backup maakt van mijn documenten koop ik twee spiksplinternieuwe buitenbanden, gebalanceerd en wel bij Yordanka voor 400 dollar, zonder opwinding. En dat laatste is knap als je Yordanka kent. Yordanka is goed in haar vak: banden verkopen, weet ook de technische snufjes en gaat kijken naar de banden , ook naar de geëxplodeerde band en legt je terloops uit hoe je de ouderdom van een band kunt lezen. Daarnaast heeft ze nog andere kwaliteiten, ze doet voorkomen dat ze geen idee heeft van de leeftijd van haar klant.

Thuisgekomen snel de machine geïnstalleerd, hij doet het nog steeds, op het balkon roept Eveling voorzichtig mijn naam, ik doe de schuifdeur open en zij schuift aan op het houten krukje en kijkt rustig toe hoe ik mijn email lees, de schat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s