(1) witte vlekken

Het afscheidsdiner was achter de rug. De laatste gasten maakten aanstalten om te vertrekken. De cameraman van de filmploeg die het zoveeljarig jubileum van de vriendschapsband tussen de rijke westerse stad en het arme stadje in Nicaragua op de gevoelige film heeft vastgelegd, deelde in de mooie afscheidswoorden van de burgemeester die hij overigens niet verstond.

Hij liep naar de dinertafel en stopte snel een fles rum Flor de Caña in de binnenzak van zijn veel te warme jasje maar dat typisch is voor een fotograaf en een cameraman. Ik dacht aan een practical joke en vroeg hem of ik even de camera mocht bedienen.

Toen ik door had dat zijn handeling, die ook door de restauranteigenaar was waargenomen geen grap was bood ik hem twee flessen aan als hij die gejatte fles weer openlijk op tafel zou zetten. Dat was hij geenszins van plan.

“Dat kan ik wel maken” vertelde hij: ‘want wij zijn exotisch” (wordt vervolgd)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in ontwikkelingshulp. Bookmark de permalink .

Een reactie op (1) witte vlekken

  1. Anna zegt:

    ah een typisch fotografenjasje met plek voor drank
    wordt vervolgd por favor of zoietsReactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s