Huishouden, veiligheid en liefde (28)

Josefa hoorde mijn verhaal vanochtend aan en accepteerde het gelaten, zo te zien. Net voordat ze naar huis ging vanmiddag, kreeg ik van haar de volgende brief:

Geheime stille liefde, dat was de aanhef van mijn eerste brief.
Don carazo, was de aanhef van mijn tweede brief.

Sorry dat ik je lastig val maar ik wil je graag zeggen hoe ik me voel en ik wil je ook iets vertellen.
Gisteren schreef ik in mijn brief (25) dat we elkaar niet zouden zien in mijn dromen omdat ik slecht zou slapen. Nooit had ik kunnen bedenken dat op het moment dat ik in bed ging liggen een hele mooie droom zou beginnen.

Een droom die ik vandaag in de werkelijkheid wilde overdoen.

Maar tot mijn grote ongeluk had je een beslissing genomen en kon ik mijn droom niet verwezenlijken, ook kon ik niks doen om je op andere gedachten te brengen.
Je hebt gelijk wat mijn gedrag betreft, maar ik heb nog geen beslissing genomen, ook kan ik nog niet het antwoord geven dat jij wilt horen.
Ik accepteer je beslissing want ik heb geen argumenten om me te verdedigen en ik kan nog geen ja zeggen op je vragen en je voorstellen.

Wat me nog het meest pijn doet is dat we de kus niet konden herhalen die ik je gaf, want net toen ik dat wilde doen werd er op de deur geklopt (zie 24) en toen ik terugkwam was je boos op mij.

Ik begreep dat voor jou mijn antwoord belangrijk was en voor mij was het voldoende te weten dat ik van je hou en jij van mij.
Ik weet dat ik uit je hart zal verdwijnen en uit je geest; ik daarentegen kan je verzekeren dat je voor altijd in mijn hart en hoofd zal voortleven. Want je kunt in mij geen orde scheppen. Met jouw beslissing komt er een zekere orde in mijn leven maar in mijn hart is een onmetelijke pijn.
Behalve dat je me hebt geleerd opnieuw lief te hebben, leerde je me ook het naschrift door middel van de letters

P.S.
Dit is de laatste brief die ik u schrijf. Dat wil zeggen de laatste die je zal lezen, ik denk dat ik door blijf schrijven. Door te schrijven kwam ik er achter dat ik verliefd op jou werd en hoewel je mijn brieven nu niet meer kunt of wilt lezen hou ik niet op ze te schrijven, dat voel ik. Schrijven helpt me mijn hart uit te storten want ik heb niemand om aan te vertellen wat ik voel en zo kan ik me zelf moed geven.

Ik wil niet dat je je rot voelt, ik wil alleen dat je weet dat ik lijd en dat ik sterf van het verlangen om je te kussen.
Ik ben me ervan bewust dat mijn aanwezigheid voor jou een beetje ongemakkelijk zal zijn; ik hoop dat je daar overheen komt. Voor mij is het geen probleem, jouw nabijheid daagt me uit. Maar ik kan mijn impulsen onder controle houden.

Adios zeg ik als verliefd persoon; als huishoudster zeg ik ‘tot morgen’

JER.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in huishouden, liefde, veiligheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s