Huishouden, veiligheid en liefde (15)

Josefa vertelt me desgevraagd dat ze nu ruim vier jaar met Noël samenwoont, samen met hem haar zoontje Alex heeft, maar dat het de laatste drie jaar hommeles is.
Ik vraag waarom het hommeles is want in Nederland is er geen speciale reden nodig voor hommeles als je al zeven jaar bij elkaar woont, maar jullie zijn nog niet zover, of is het hier misschien anders?

Ze vertelt over een opmerkelijke gebeurtenis. Ze woont samen met haar man Noël en zoontje Alex op hetzelfde stukje terrein als haar schoonvader. De vader van Noël is behalve gerespekteerd in de gemeenschap, ook bekend om het feit dat hij jonge meisjes uit de buurt ontvangt.
Op een dag vraagt Josefa aan twee buurmeisjes op te passen op haar zoon Alex. Op een zeker moment mist ze zowel haar zoon als de oppassers en gaat op onderzoek uit. Ze ziet haar zoontje nergens en vraagt aan haar schoonvader die voor zijn huisje zit of hij weet waar haar zoon is. Haar schoonvader zegt dat hij bij hem binnen is en dat alles okee is. Zij hoort echter niks,  vertrouwt het niet en gaat zijn huis binnen. Daar is haar zoontje en daar zijn ook de meisjes oppassers, zeer schaars gekleed en dat is dan niet overdreven.

‘Toen maakte ik een fout’ zei ze, ‘ik pakte een stok en sloeg in op één van de meiden die mijn vertrouwen in haar had geschonden.”
Josefa: “ik was des duivels en kaartte de zaak aan bij het comitee van de rechten van de vrouw, ook al betrok ik hierdoor mijn schoonvader bij de kwestie. Door het comitee van de rechten van de vrouw werd ik volledig in het gelijk gesteld dat ik mijn zoontje mocht verdedigen.. De jonge meiden mochten zich niet meer op het terrein laten zien. Tot zover ging het goed.”

Maar de moeder van één van de meiden kreeg één maaltijd per week van de schoonvader van Josefa en was er niet gelukkig mee dat haar dochter niet meer op het terrein mocht komen. Zij kaartte de zaak aan bij de rechter met de beschuldiging dat Josefa haar dochter had geslagen met een stok. Voor de rechter erkende Josefa dat, maar gaf daarbij haar reden. De rechter volgde haar reden echter niet en Josefa kon kiezen , of een verklaring ondertekenen dat ze de jonge meiden nooit meer een strobreed in de weg zou leggen, of een half jaar het gevang in. Ze tekende: “wat moet ik anders, ik kan toch niet zes maanden mijn zoon alleen achterlaten?”

Ik had even geen vragen meer. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer. Leven en laten leven is ook een opvatting. Wie ben ik, als allochtoon hier, om te zeggen dat dit wel erg achterlijk is.

Josefa onderbreekt mijn gedachten die van hort naar haar springen. “Begrijp je dat ik het antwoord van Noël niet kon waarderen toen ik vroeg wat zijn stellingname in deze kwestie was? Hij zei me dat hij nooit zijn vader zou afvallen. Ik voelde me toen op mijn plaats gezet, de laagste.”

Ze gaat naar huis. In verwarring laat ze me achter. Eigenlijk geloof ik haar verhaal maar half. Ik ga haar vragen waar ik de vonnissen kan nalezen. Want ze hebben hier wel een iets anders georganiseerd rechtssysteem, maar eigen aan de rechtspraak is de openbaarheid, ook hier.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in huishouden, liefde, veiligheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s