Huishouden, veiligheid en liefde (6)

De donderdag vóór de zaterdag kwam Amalia even langs. Ze zag er weer indrukwekkend uit maar lang kon ik er niet lang van genieten want ze moest weer gauw weg.

Zaterdagmiddag ging het een beetje opspelen, die zenuwachtigheid en de min of meer logische handelingen die daarop volgen: het schoonmaken van de glazen lamellen in het bovenlicht  die niemand ooit ziet. En het demonteren van de plastic draaiknoppen van de twee mengkranen, allebei koud, opdat ze goed zijn schoon te maken.
Bewust zag ik ervan af om nog even een belletje te geven om de afspraak om zeven uur vanavond te bevestigen, tenslotte ben ik er om zeven uur omdat dat zo is afgesproken en dat hoeft niet drie keer te worden bevestigd, je moet oppassen dat je niet je eigen woorden van hun betekenis berooft.

Bijna precies zeven uur klopte ik op de deur van haar huis. Een meisje van ongeveer elf doet de deur open en ik vraag naar Amalia. Ze vraagt me een ogenblik geduld, en komt even later terug met de mededeling dat Amalia sliep maar nu wakker is en dat ik maar binnen moet komen en even wachten tot ze klaar is.
Binnen maak ik kennis met Raymundo, de broer van Amalia, en ook met haar twee kinderen die belangstellend me het hemd van mijn lijf vragen, net als Raymundo. Raymundo is een hele mooie jongen, en werkt bij een bakkerij in een naburig dorp.

Amalia komt –inderdaad slaperig- even langs om zich te verontschuldigen en om te zeggen dat ze zich gaat opmaken.
Een half uurtje later kust Amalia haar kinderen en gaan we naar buiten. Buiten vertelt ze me dat er en kink in de kabel is gekomen: ze moet tóch werken vanavond. Ik denk shit, maar hou het praktisch en vraag hoeveel tijd we nog hebben om te eten. Een uurtje, nou dan kunnen we maar beter hier in de buurt eten.

Ze heeft niet veel honger en neemt een deel van de maaltijd in een plastic doosje mee naar huis. We nemen opnieuw afscheid bij de Palí, en maken opnieuw een nieuwe afspraak.
Ruim een uur later ga ik naar haar werk. De veiligheidsman belet me naar binnen te gaan want het casino is nu bezig met de ‘telling’. En daar mogen geen gasten bij zijn, want alle apparaten liggen open. Ik vind het een raar tijdstip voor de telling, zaterdagavond 22.00 uur, terwijl de tent vierentwintig uur per dag open is. Dan ga je toch niet op
prime-time tellen? Ik vraag hoelang zo’n telling zo gemiddeld duurt. ‘Een drie kwartier’.

Ik ga naar een discotheek een paar straten verder en na een een uur later ga ik naar binnen bij haar casino. Ik vraag bij haar kollegaas naar Amalia. Nee, die is er niet, die heeft vanavond vrij.

Thuisgekomen wens ik Amalia per email veel plezier op haar vrije avond.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in huishouden, liefde, veiligheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s