Déjà vu

Mijn linkerbuurman Don Fernando was drie weken eerder overleden. De overbuurvrouw Doña Marcia maakt me toen wegwijs in de gebruiken hier. Het begraven zelf gaat zeer voortvarend, binnen 24 uur, begrijpelijk vanwege de hoge temperaturen en de lage inkomens. De middag en/of avondavond van de laatste nacht op aarde komt iedereen voor de wake. Tot tamelijk diep in de nacht zitten tal van mensen in en voor het huis op gehuurde stoelen. Familieleden en buren voorzien de gasten van koffie, thee of cola met ijs en koekjes plus broodjes op een plastic schaaltje, netjes met een servet geserveerd. Bedelaars en zwervers kennen de overledene vaak ook heel goed. Je mag als gast een enveloppe achterlaten om een beetje te helpen de onkosten te dekken. Maar nu was het huis van mijn overbuurvrouw Doña Marcia bezocht. De superkleine, uiterst tengere Oma had ik echter pas nog heel kwiek in de tuin zien rommelen. Ik had haar nooit gesproken, enkel goeiedag gewenst. Toch heel onverwacht dat zij is overleden! Ik ging tegen vijven naar de wake, condoleerde de familie en informeerde hoe oud zij was geworden. Ik bleef een uur of anderhalf zitten, je mag gezellig kletsen met de andere gasten en dacht toen: kom, laat ik nog even afscheid van Oma nemen. Drie stappen waren het slechts naar de geopende kist, maar ik snakte naar adem: het was Oma niet, in de kist lag een voor mij volkomen vreemde man, nooit eerder gezien! Dit alles was juli 2004. Vandaag heb ik afscheid van Oma genomen. Opnieuw.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in straatbeeld. Bookmark de permalink .

2 reacties op Déjà vu

  1. JB zegt:

    Ik heb het geluk in mijn volwassen leven nog geen enkele keer bij zo’n gezamenlijke wake gezeten te hebben… maar ik vraag me nu af: waar praat je dan anderhalf uur lang over, als de overledene zelf er helemaal niet bij ter sprake komt! :-)
    nog gecondoleerd met het verlies van je buur-oma.

  2. carazo zegt:

    @Jb: een begrijpelijke vraag, je praat over koetjes en kalfjes met en over de andere gasten, waar woon je, wat doe je, heb je een huishoudster, hoeveel kinderen heb je, hoeveel kleinkinderen etc. De overledene is wel ter sprake gekomen maar niet diepgaand. Het is zo dat ik een beetje slordig ben met de mannelijke en vrouwelijke uitgangen van de woorden, echter weer niet zo erg dat ik ella en el door elkaar haal. Maar in het spaans gebruik je het persoonlijk voornaamwoord niet, tenzij je die persoon een grote nadruk wil geven. De zin bv Hoe oud is ze geworden? kan met: ?Cuantos años tenía? (ella of el). De a-uitgang van tenía geeft aan dat het om de derde persoon enkelvoud gaat. Ella als het een vrouw is en el als het een man betreft. Verder is de Nicaraguaan (net als de Spanjaard) al heel blij dat je hun taal hebt willen leren en zullen je nooit verbeteren als ze je al wel begrijpen.
    Dank voor je reactie en de condoleances in het bijzonder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s