Inburgeren in Nicaragua

Mijn inburgeren hier wordt gestimuleerd door ‘straf’ en ‘beloning’. Tien jaar geleden al had ik me in San Carlos/Nicaragua eigen gemaakt dat mijn schoenen glimmend gepoetst, mijn overhemden gestreken moeten zijn, anders beledig je de gemeenschap, net zoals wij onze dochter op haar trouwdag beledigen door in spijkerbroek en T-shirt op het grote feest te verschijnen. Hier is het alle dagen feest. Daarna was ik 7 jaar in Nederland, en dan verwatert dat weer. Opnieuw ben ik in Nicaragua, nu in Jinotepe. Ik ben vaak fysiek aan het werk, zweet als een otter, verder wind en stof, binnen een uur zie ik er uit als een mergelgroeve-arbeider in Winterswijk. Ik dacht, ik kan wel in dat kloffie vijf minuten naar huis fietsen, nee, dat kan niet. Ik heb nog drie weken stiekem in mijn auto die afstand in werkkleding afgelegd, maar inmiddels kleed ik me om op het terrein, douche me thuis en ga dan lunchen in de stad, kleed me ‘ s middags weer om op het terrein etc. Ook als ik even naar de ijzerwinkel moet, omkleden, of juist dan, omdat daar een aardige dame werkt. Als mijn oppasser Ernesto met me meegaat naar de ijzerwinkel om samen een hark uit te kiezen, doet ie zelfs een aftershave op. Nu ben ik dus binnen een half jaar weer op Nicaraguaans nivo qua presentatie. Ook heb ik mijn kapsel wat laten fatsoeneren, was nodig volgens de kapsters. Het eerste voorstel wees ik af, het tweede voorstel, drie weken later- gelijkluidend- maar van haar kollega, accepteerde ik, de eerste speelde grote verontwaardiging wat ze zag en hoorde dit allemaal van dichtbij aan. Ja, ik ga elke drie weken naar de kapper, hier groeit het harder en de sfeer is heerlijk ontspannen bij de kapper, van alles gebeurt er, leuk om daar gewoon tussen te zitten: voeten, vingers, mooie meiden die zich laten opmaken zondagmorgens omdat straks hun vrijer komt. De zondagmiddag is hier traditioneel de middag waarop geliefden elkaar, zeg maar, aanraken. Dan is het bijzonder rustig op straat, eerst denk je nog: het nederlands elftal zal wel tegen west-duitsland voetballen, maar die volgende week al de return, dat kan toch niet? Men is hier best vrij brutaal of in elk geval nieuwsgierig, en met name zeer open met vragen naar jouw persoonlijke omstandigheden, maar niet direct en open in het beoordelen van jou als persoon. Ik ken hier een Fransman, tamelijk overtuigd van zichzelf,en die beledigt regelmatig Nicaraguanen -zonder dat ie dat weet- waar ik dan bijzit. Dus dan distancieer ik me taktisch. Als ik met hem alleen ben zeg ik het hem wel weer eens dat ie weer niet door had dat ie zijn toehoorders beledigde, en dat hij niet weet wat zij van hem vinden. Intussen vertellen de Nicaas mij over de vulgaire Fransman, als hij er dus niet bij is. Daarbij ben ik dan ter vergelijking netjes, rustig en attent. Nu houd ik er nog wel rekening mee dat ze achter mijn rug weer andere kanttekeningen maken, ik zei kanttekeningen. Waar ik maar mee wil zeggen: de ‘straf’ en ‘beloning’ moet je zelf ook nog echt opzoeken, een beetje blind kun je hier 20 jaar te lang in korte broek, te veel zwetend (doekje meenemen) en met sandalen aan rondlopen. De gringo’s, uit de States zijn daarom zelfs berucht, zelfs de Sandino gezinde Amerikanen worden hier sandalistas genoemd, een variant op sandinistas. Volgens mij is deze uitgesproken serie normen en waarden, op zijn minst achter je rug, niet aanwezig in Nederland. Eerder wordt daar de afwezigheid daarvan als ‘typisch vrij’ gewaardeerd. De buitenlander in Nederland moet de ‘straf’ nog meer zoeken dan ik in Nicaragua. Dus je past je aan, je gaat een riem dragen, omdat dat hoort. Toch word je door deze aanpassingen geen Nicaraguaan, ik zou dat niet kunnen en niet willen. In San Carlos deed ik aan de gemeenteraad ooit een voorstel dat niet werd aangenomen. Een gemeenteraadslid wilde zich tov mij verontschuldigen door te zeggen dat ik geen Nicaraguaan ben. Nu had ik liever gehad dat hij het gewoon een andere afweging van de argumenten noemde en dat de gemeenteraad daar nu eenmaal over gaat, maar het is natuurlijk wel zo: ook voor Nicaas zal ik nooit een Nica zijn. En dat hoeft ook helemaal niet. Juist de combi kan leuk en produktief zijn. Als ik het een Nicaraguaan erg moeilijk maak met argumenten, gaat ie soms klagen over mijn spaans, als laatste verdedigingslinie. Alleen dáárom al vind ik dat je dus de taal van het land moet kennen, anders zul je je ‘straf’ en je ‘beloning’ nooit vinden. Carazo.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in metabloggen, straatbeeld. Bookmark de permalink .

7 reacties op Inburgeren in Nicaragua

  1. Rob Alberts zegt:

    Vreemd dat het uiterlijk belangrijker blijft.
    Hoeveel warmer kan een mooi innerlijk zijn.

    Maar dan vergeet ik natuurlijk de Tropische warmte …..

    Vriendelijke groet,

  2. Rob: maar het duurt ook iets langer om het innerlijk te lerén kennen

    • Rob Alberts zegt:

      Misschien ben ik teveel opgevoed met een aversie tegen uiterlijke schijn?

      Toch geniet ik ook van het uiterlijk van Amerikaanse vrouwen.
      Of ik ooit een vrouw uit Nicaragua heb ontmoet durf ik zomaar niet te zeggen.

      Vriendelijke groet,

      • Rob, mijn verhaaltje gaat niet zozeer over het uiterlijk van vrouwen, maar over de norm die hier bestaat om je in het openbaar netjes te kleden/te vertonen. Vergelijk: je zus gaat trouwen en voor de bruiloft kleed je je netjes aan en ga je niet in je gerafelde spijkerbroek en in een kleurverschoten t-shirt, dit uit respekt voor het bruidspaar en om jouw bijdrage te leveren aan de feestelijk dag.

        In dit land trouwt iedere zus elke dag, en probeert iedereen, mannen ook, er weer een feestelijke dag van te maken.

      • Rob Alberts zegt:

        Juist de extra aandacht voor hun kleding, make up en haardracht valt mij op.
        Mooi dat je dit vergelijkt met een bruiloft.

        Ik zal zeker uit de toon vallen.
        Altijd zwarte schoenen, een spijkerbroek en eenzelfde overhemd zijn mijn standaard kledingstukken. Schoon en heel zijn daarbij voor mij belangrijk.

        Mijn driedelig hangt al weer geruime tijd in de kledingkast.

        De voorbij komende vrouwen hebben hier regelmatig een andere haardracht en verschillende even prachtige jurken aan. Mijn klederdracht is daarbij saai en eenvoudig te noemen.
        Zoals ik ook de klederdracht van de spaarzame Nederlandse vrouwen saai vindt.
        Gelukkig hebben de buitenlandse vrouwen bij mij inde buurt de overhand.

        Vriendelijke groet,

  3. Rob, een vraag: je waardeert dat de buitenlandse vrouwen er wat van maken, je eigen rol om er vandaag een feestdag van te maken lijkt beperkt, is dat geen reden voor jou om een kleine verandering na te streven?

    • Rob Alberts zegt:

      Mijn aandacht gaat natuurlijk helemaal naar die ene vrouw uit.
      Met mijn aandacht probeer ik onze ontmoeting tot een feest te maken.
      Mijn schone en verzorgde uiterlijk is daar natuurlijk onderdeel van.

      Ik zal verder lezen op jouw blog over hoe het jou daar vergaat.

      Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s